Legislator Case Law & Legislation
DE FR IT EN
Analyze in Legislator
I NZ 46/23 AI generated

I NZ 46/23 · Sąd Najwyższy

Case Number I NZ 46/23
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Outcome postanowienie
Open official source Machine-readable Markdown (.md)

Legislator summary

AI generated

Postanowieniem z 25 października 2023 r., I NKRS 17/23, Sąd Najwyższy oddalił wniosek W. M. (dalej: „skarżący”) o wyłączenie sędziów Sądu Najwyższego Leszka Bieleckiego, Elżbiety Karskiej oraz Pawła Wojciechowskiego od orzekania w sprawie toczącej się przed sądem Najwyższym, sygn. I NKRS 17/23. Pismem z 16 listopada 2023 r. skarżący wywiódł zażalenie na postanowienie Sądu Najwyższego z 25 października 2023 r., zaskarżając je w całości i wnosząc o uchylenie wskazanego orzeczenia wobec nieważności postępowania celem ponownego rozpoznania wniosku.

Legislator headnote

AI generated

art. 3941 § 1 k.p.c, art. 397 § 11 k.p.c; I NZ 46/23 · Sąd Najwyższy: Stosownie do § 11 przytoczonego przepisu, zażalenie do Sądu Najwyższego przysługuje także w razie uchylenia przez sąd drugiej instancji wyroku sądu pierwszej instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. Zaskarżone w przedmiotowym postępowaniu postanowienie nie należy do żadnej z kategorii spraw wymienionych w art. 3941 § 1 i 11 k.p.c., wobec czego nie przysługuje na nie zażalenie do Sądu Najwyższego.Z powyższych względów zażalenie należało odrzucić na podstawie art. 3941 § 3 w zw. z art. 397 § 11 k.p.c.Wobec powyższego, orzeczono jak w sentencji.

Keywords

AI generated
withdrawal of legal petition motion for recusal revocation of annulment reopening of proceedings revocation of suspended sentence challenge of cancellation

Cited Legislation

AI generated
art. 3941 § 1 k.p.c
Zgodnie z art. 3941 § 1 k.p.c.
art. 397 § 11 k.p.c
z art. 397 § 11 k.p.c.Wobec powyższego, orzeczono jak w sentencji.
AI generated
I NSP 427/24
Pismem datowanym 3 grudnia 2024 r.
I NZP 6/22
M.J. wnioskiem z 30 marca 2023 r. wniósł o wyłączenie wymienionych w piśmie sędziów Sądu Najwyższego od orzekania w sprawie I NZP 6/22. Wywiedziony w niniejszej sprawie wniosek o wyłączenie sędziów należało pozostawić bez rozpoznania. Wywiedziony w niniejszej sprawie wniosek ma charakter abstrakcyjny i nie odnosi się do żadnych okoliczności związanych z rozpoznawaną sprawą. Analiza wniosku wskazuje, że jego osią jest kwestionowanie prawidłowości powołania określonych sędziów. Tym samym wniosek – w myśl art. 26 § 3 ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. (Dz.U. 2023, poz. 1093) należało pozostawić bez rozpoznania. Odnosząc się do użytej we wniosku argumentacji, nie można zapominać, że kwestionowana przez wnioskodawcę procedura powołania Krajowej Rady Sądownictwa, a tym samym jej pozycja ustrojowa, była przedmiotem kontroli konstytucyjnej przeprowadzonej przez Trybunał Konstytucyjny, którego orzeczenia w myśl art. 190 ust. 1 Konstytucji RP mają moc powszechnie obowiązującą i są ostateczne.
I NKRS 33/23
A.B. (dalej: „Wnioskodawca”) reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika adwokat J. B. wniósł o wyłącznie, na podstawie art. 49 § 1 k.p.c. w zw. z art. 50 k.p.c., sędziego Sądu Najwyższego Marii Szczepaniec od rozpoznania wniosku zawartego w piśmie z dnia 20 maja 2024 r. o wyłączenie składu orzekającego wyznaczonego w sprawie toczącej się przed Sądem Najwyższym pod sygn. akt I NKRS 33/23. Zdaniem Wnioskodawcy, w stosunku do sędziego Sądu Najwyższego, objętego wnioskiem o wyłączenie, zachodzi okoliczność mogąca wywołać uzasadnione wątpliwości co do jego bezstronności w sprawie I NKRS 33/23, z uwagi na to, że został powołany na stanowisko sędziego Sądu Najwyższego przez Prezydenta RP na skutek wniosku neoKRS, działającej po dniu 6 marca 2018 r.
I ZO 23/24
Związanie sądów wykładnią Konwencji zawartą w orzecznictwie ETPCz, w innych sprawach niż wyznaczone granicami podmiotowymi i przedmiotowymi sprawy rozstrzyganej przez Trybunał, nie oznacza przyznania kompetencji i jednocześnie odpowiedzialność za likwidowanie kolizji norm ustawowych i konwencyjnych sędziom, to bowiem przede wszystkim do ustawodawcy należy dbanie o zgodność przepisów ustawowych z Konwencją (zob. M. Wąsek-Wiaderek, O dopuszczalności wznowienia postępowania karnego z powodu orzeczenia europejskiego trybunału praw człowieka stwierdzającego naruszenie praw człowieka w podobnej sprawie, Białostockie Studia Prawnicze, 2014, Z. 15, s. 118).
I USK 197/24
Pełnomocnik skarżącego W.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

I NZ 46/23 POSTANOWIENIE Dnia 6 grudnia 2024 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Tomasz Przesławski w sprawie z odwołania W. M. od uchwały Krajowej Rady Sądownictwa nr […] z dnia 11 stycznia 2019 r. ‎w przedmiocie odmowy ponownego rozpatrzenia sprawy z odwołania od zmiany podziału czynności, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych ‎w dniu 6 grudnia 2024 r., w przedmiocie zażalenia W.M. na postanowienie Sądu Najwyższego ‎z dnia 25 października 2023 r. wydane w sprawie o sygn. I NKRS 17/23, odrzuca zażalenie.

UZASADNIENIE

Postanowieniem z 25 października 2023 r., I NKRS 17/23, Sąd Najwyższy oddalił wniosek W. M. (dalej: „skarżący”) o wyłączenie sędziów Sądu Najwyższego Leszka Bieleckiego, Elżbiety Karskiej oraz Pawła Wojciechowskiego od orzekania w sprawie toczącej się przed sądem Najwyższym, sygn. I NKRS 17/23. Pismem z 16 listopada 2023 r. skarżący wywiódł zażalenie na postanowienie Sądu Najwyższego z 25 października 2023 r., zaskarżając je w całości i wnosząc o uchylenie wskazanego orzeczenia wobec nieważności postępowania celem ponownego rozpoznania wniosku.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie podlega odrzuceniu.Orzeczenia Sądu Najwyższego co do zasady nie podlegają zaskarżeniu. Odstępstwo od tej reguły stanowiłoby wyjątek, który musiałby mieć swą wyraźną podstawę prawną (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 9 lutego 2017 r., II PO 1/17 i powołane w nim orzecznictwo oraz postanowienie Sądu Najwyższego z 21 maja 2019 r., I NO 32/18). Sąd Najwyższy nie jest bowiem sądem powszechnym. Nie rozpoznaje sprawy w toku instancji, tak jak sąd powszechny. Rozpoznaje sprawy wyraźnie przypisane w ustawie. Zgodnie z art. 3941 § 1 k.p.c. zażalenie do Sądu Najwyższego przysługuje na postanowienie sądu drugiej instancji odrzucające skargę kasacyjną oraz na postanowienie sądu drugiej lub pierwszej instancji odrzucające skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia.

Stosownie do § 11 przytoczonego przepisu, zażalenie do Sądu Najwyższego przysługuje także w razie uchylenia przez sąd drugiej instancji wyroku sądu pierwszej instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. Zaskarżone w przedmiotowym postępowaniu postanowienie nie należy do żadnej z kategorii spraw wymienionych w art. 3941 § 1 i 11 k.p.c., wobec czego nie przysługuje na nie zażalenie do Sądu Najwyższego.Z powyższych względów zażalenie należało odrzucić na podstawie art. 3941 § 3 w zw. z art. 397 § 11 k.p.c.Wobec powyższego, orzeczono jak w sentencji.

ł.n[a.ł] ‎