I NWW 108/20 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I NWW 108/20 POSTANOWIENIE Dnia 16 lutego 2021 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Aleksander Stępkowski w sprawie przeciwko radcy prawnemu S.W. obwinionemu o przewinienie dyscyplinarne określone w art. 64 ust. 1 ustawy z 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (t.j.: Dz.U. z 2018 r., poz. 2115) w związku z art. 11 ust. 1 i 2 i art. 61 ust. 1 Kodeksu Etyki Radcy Prawnego w brzmieniu określonym Uchwałą Nr 3/2014 Nadzwyczajnego Zjazdu Radców Prawnych z 22 listopada 2014 r. po rozpoznaniu na posiedzeniu bez udziału stron w Izbie Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych w dniu 16 lutego 2021 r. wniosku obrońcy obwinionego złożonego 11 grudnia 2020 r. o wyłączenie sędziów od orzekania w sprawie, która toczyła się w Sądzie Najwyższym Izbie Dyscyplinarnej pod sygn. II DSI 58/20 na podstawie art. 26 § 2 ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o Sądzie Najwyższym (t.j. Dz.U. 2019, poz. 825 ze zm.) w zw. z art. 41 § 2 k.p.k. w zw. art. 741 pkt 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (Dz. U. z 2020 r. poz. 75), pozostawia wniosek bez rozpoznania.

UZASADNIENIE

16 grudnia 2020 r. (data prezentaty Biura Podawczego Sądu Najwyższego) do Sądu Najwyższego wpłynął wniosek obrońcy obwinionego radcy prawnego S.W., o wyłączenie na podstawie art. 41 § 1 k.p.k. od rozpoznawania sprawy o sygn. akt II DSI 58/20 „osób z Izby Dyscyplinarnej Sądu Najwyższego” wyznaczonych do składu orzekającego „na rozprawie w dniu 10 grudnia 2020 r.” (k.

2) oraz o wyłączenie od rozpoznania powyższego wniosku „pozostałych osób zasiadających w Izbie Dyscyplinarnej” (k.3) wraz z wnioskiem o rozpoznanie ww. wniosków przez skład Izby Karnej Sądu Najwyższego oraz skierowanie pytania prejudycjalnego do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Stosownie do art. 26 § 2 ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o Sądzie Najwyższym (t.j. Dz.U. 2019, poz. 825 ze zm., dalej: u.SN), do właściwości Izby Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych należy rozpoznawanie wniosków lub oświadczeń dotyczących wyłączenia sędziego albo o oznaczenie sądu, przed którym ma się toczyć postępowanie, obejmujących zarzut braku niezależności sądu lub braku niezawisłości sędziego. Sąd rozpoznający sprawę przekazuje niezwłocznie wniosek Prezesowi Izby Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych celem nadania mu dalszego biegu na zasadach określonych w odrębnych przepisach, które w niniejszej sprawie zawiera Kodeks postępowania karnego.Zgodnie z art. 41 § 2 k.p.k. wniosek o wyłączenie sędziego zgłoszony na podstawie art. 41 § 1 k.p.k. po rozpoczęciu przewodu sądowego, pozostawia się bez rozpoznania, chyba że przyczyna wyłączenia powstała lub stała się stronie wiadoma dopiero po rozpoczęciu przewodu.

Przepisy k.p.k. nie wskazują terminu złożenia wniosku o wyłączenie sędziego, gdy przyczyna wyłączenia powstała lub stała się stronie wiadoma po otwarciu przewodu sądowego, w związku z czym trzeba przyjąć, że ze względu na istotę instytucji wyłączenia sędziego, w takim przypadku wystąpić z wnioskiem można nie później niż do czasu wydania orzeczenia, gdyż tylko wówczas może doprowadzić to do wyłączenia sędziego od rozpoznania sprawy (zob. D. Świecki [w:] B. Augustyniak, K. Eichstaedt, M. Kurowski, D. Świecki, Kodeks postępowania karnego.

Tom I. Komentarz aktualizowany, Gdańsk 2020, art. 41, pkt 14, Lex/el.).Przemawia za tym również art. 42 § 4 k.p.k. w którym wskazuje się, że o wyłączeniu „orzeka sąd, przed którym toczy się postępowanie”. Nie budzi zatem wątpliwości, iż wniosek o wyłączenie należy zgłosić dopóki sprawa się toczy. Sprawa o sygnaturze akt II DSI 58/20 została rozpoznana 10 grudnia 2020 r., a obrońca obwinionego był obecny na rozprawie. Przedmiotowy wniosek został zatem złożony już po rozpoznaniu sprawy i po ogłoszeniu postanowienia, bowiem nadano go w placówce pocztowej 11 grudnia 2020 r. (k. 27).

Bez znaczenia pozostaje natomiast to, iż wniosek datowany jest na 10 grudnia 2020 r., wskazuje on bowiem jedynie na dzień jego sporządzenia.W przedmiotowej sprawie nie została podniesiona szczególna okoliczność dotycząca powstania przyczyny wyłączenia lub jej ujawnienia po rozpoczęciu przewodu, a zatem zastosowanie ma termin przewidziany w art. 41 § 2 k.p.k. Zważywszy na fakt złożenia przedmiotowego wniosku po rozpoznaniu sprawy, należy pozostawić go bez rozpoznania. Wobec powyższego, Sąd Najwyższy - działając na podstawie art. 26 § 2 u.SN, w zw. z art. 41 § 2 k.p.k. w zw. art. 741 pkt 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (Dz.

U. z 2020 r. poz. 75) - pozostawił wniosek bez rozpoznania.