I NWW 100/23 · Sąd Najwyższy

Pozwany Bank S.A. w W. wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie z 29 grudnia 2021 r., w sprawie z powództwa A.K. i M.K. zaskarżając ten wyrok w części, wnosząc o jego uchylenie w zaskarżonej części i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.W uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący wskazał na liczne zagadnienia prawne dotyczące wykładni: problematyki dopuszczalności powództwa o ustalenie nieważności umowy (art. 189 k.p.c), sposobu realizacji obowiązku informacyjnego o ryzyku kursowym w stosunku do konsumenta, dopuszczalności kontroli abuzywności klauzul przeliczeniowych (waloryzacyjnych) odwołujących się do tabeli kursów walut, dopuszczalności stwierdzania abuzywności części klauzul (ich fragmentacji), zakresu rozumienia art. 3851 § 1 i 2 k.c., w tym pojęcia głównych świadczeń stron, elementów przedmiotowo istotnych umowy, skutków stwierdzonej abuzywności w tym możliwości zastępowania niedozwolonych klauzul wskazanymi przepisami dyspozytywnymi, oraz wskazał na potrzebę wykładni przepisów na kanwie których sformułowano zagadnienie prawne.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Sformułowanie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania opartego na potrzebie wykładni przepisów prawa budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów (art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.) wymaga wykazania, jaki konkretny przepis prawa, zastosowany w danej sprawie, jest przedmiotem rozbieżnej wykładni w orzecznictwie i na czym rozbieżność ta polega, co wymaga przytoczenia orzeczeń sądów wydanych w takich samych lub istotnie zbliżonych stanach faktycznych, względnie, jaki sprecyzowany przepis prawa, zastosowany w konkretnej sprawie, wymaga interpretacji ze strony Sądu Najwyższego, z czego potrzeba ta wynika i z jakich powodów dotychczasowy dorobek doktryny i orzecznictwa jest w tej mierze niewystarczający.