Supreme Court suspends election finance case pending Constitutional Court ruling on statutory interpretation.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court suspended the proceedings against the Political Party's complaint regarding the rejection of its financial report. The party argued that the Electoral Commission incorrectly interpreted provisions allowing third-party debt payments to count as party expenditures bypassing the election fund. The court decided to halt the case because the legal issue is identical to a pending constitutional challenge, making a final judgment impossible without the Constitutional Court's ruling.
Legislator headnote
AI generatedArt. 38a ust. 1 pkt 3 w związku z art. 38a ust. 2 pkt 5 ustawy o partiach politycznych; The Supreme Court suspends proceedings when the case depends on a pending constitutional challenge to the same statutory provisions.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedRelated Decisions
AI generatedFull text
Sygn. akt I NSW 363/19 POSTANOWIENIEskładu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego Dnia 19 lutego 2020 r.Sąd Najwyższy w składzie: Prezes SN Joanna Lemańska (przewodniczący, sprawozdawca)SSN Antoni BojańczykSSN Tomasz DemendeckiSSN Paweł KsiężakSSN Mirosław SadowskiSSN Krzysztof WiakSSN Grzegorz Żmij w sprawie ze skargi partii politycznej (...)na postanowienie Państwowej Komisji Wyborczej w przedmiocie odrzucenia sprawozdania finansowego partii politycznej (...) o źródłach pozyskania środków finansowych, w tym o kredytach bankowych i warunkach ich uzyskania oraz o wydatkach poniesionych ze środków Funduszu Wyborczego w 2018 roku, zawarte w uchwale PKW nr (…)/2019 z dnia 25 listopada 2019 r. przy udziale Przewodniczącego Państwowej Komisji Wyborczej, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych w dniu 19 lutego 2020 r., na podstawie art. 177 § 1 pkt 31 k.p.c. zawiesza postępowanie do czasu rozstrzygnięcia przez Trybunał Konstytucyjny sprawy o sygnaturze P 8/17.
UZASADNIENIE
Państwowa Komisja Wyborcza (dalej : PKW) działając na podstawie art. 38a ust. 1 pkt 3 w związku z art. 38a ust. 2 pkt 5 ustawy z 27 czerwca 1997 r. o partiach politycznych (t.j. Dz.U. 2018, poz. 580, dalej: ustawa o pp) uchwałą nr 335/2019 z 25 listopada 2019 r. postanowiła odrzucić sprawozdanie finansowe partii politycznej R. o źródłach pozyskania środków finansowych, w tym o kredytach bankowych i warunkach ich uzyskania oraz o wydatkach poniesionych ze środków Funduszu Wyborczego w 2018 r. z powodu naruszenia art. 35 ust. 2 ustawy o partiach politycznych.Uzasadniając podjęte postanowienie, Państwowa Komisja Wyborcza wskazała m.in., że ze sprawozdania finansowego Komitetu Wyborczego R.
RP z wyborów organów jednostek samorządu terytorialnego, przeprowadzonych w dniach 21 października i 4 listopada 2018 r., wynika, że wydatki Komitetu związane z płatnością za fakturę nr (…) z 1 września 2018 r., wystawioną przez W. Sp. z o.o. z siedzibą w W., na kwotę 2.170,95 zł, zostały opłacone gotówką w dniu wystawienia tej faktury ze środków prywatnych osoby fizycznej, której następnie Komitet zwrócił równowartość tych środków w dniu 26 września 2018 r., co szczegółowo zostało opisane w uchwale PKW nr (…)/2019 z 13 września 2019 r. w sprawie sprawozdania finansowego Komitetu Wyborczego R.
RP z wyborów organów jednostek samorządu terytorialnego, przeprowadzonych w dniach 21 października i 4 listopada 2018 r. Jak wskazała PKW oznacza to jednocześnie, że Partia R. finansowała kampanię wyborczą utworzonego przez siebie komitetu z pominięciem swojego Funduszu Wyborczego, a zatem z naruszeniem art. 35 ust. 2 ustawy o partiach politycznych, co, zgodnie z art. 38a ust. 2 pkt 5 ustawy o pp, skutkuje odrzuceniem sprawozdania finansowego Partii. W złożonej 3 grudnia 2019 r. skardze na powyższą uchwałę Państwowej Komisji Wyborczej partia R. zarzuciła:- naruszenie art. 38a ust. 1 pkt 3 w związku z art. 38a ust. 2 pkt 5 ustawy o partiach politycznych przez ich błędne zastosowanie i odrzucenie sprawozdania pomimo braku zaistnienia ustawowych przesłanek;- naruszenie art. 35 ust. 2 ustawy o partiach politycznych poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że zapłata przez osobę trzecią długu komitetu wyborczego i przejęcie tym samym wierzytelności wobec Komitetu stanowi formę wydatkowania środków przez partię polityczną na kampanię wyborczą, dokonywaną z pominięciem Funduszu Wyborczego.Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej uchwały w całości.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Postępowanie sądowe podlega zawieszeniu z mocy art. 177 § 1 pkt 31 k.p.c., bowiem rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym. W Trybunale Konstytucyjnym toczy się sprawa (P 8/17) zainicjowana pytaniem prawnym Sądu Najwyższego z dnia 14 grudnia 2016 r., III SW 15/16 w przedmiocie zgodności z Konstytucją RP art. 38a ust. 1 pkt 3 w związku z art. 38a ust. 2 pkt 5 i art. 38d ustawy o partiach politycznych. Problem prawny w niniejszym sporze jest tożsamy z powołaną wyżej sprawą, a zatem orzeczono jak na wstępie.