I NSP 86/21 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I NSP 86/21 POSTANOWIENIE Dnia 24 sierpnia 2021 r.Sąd Najwyższy w składzie: Prezes SN Joanna Lemańska (przewodniczący)‎SSN Adam Redzik (sprawozdawca)‎SSN Mirosław Sadowski w sprawie ze skargi H. K.‎na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki w postępowaniu przed Sądem Apelacyjnym w (…) w sprawie o sygn. akt V ACz (…),‎po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych 24 sierpnia 2021 r., odrzuca skargę.

UZASADNIENIE

9 czerwca 2021 r. H. K. (dalej również: Skarżący) wniósł do Sądu Najwyższego skargę na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki w postępowaniu przed Sądem Apelacyjnym w (...)‎w sprawie o sygn. akt V ACz (...).

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Według art. 8 ust. 2 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 75 ze zm.; dalej: u.s.p.p.) ‎w sprawach nieuregulowanych w ustawie do postępowania toczącego się na skutek skargi sąd stosuje odpowiednio przepisy o postępowaniu zażaleniowym obowiązujące w postępowaniu, którego skarga dotyczy. Wniesiona przez H. K. skarga dotyczy sprawy cywilnej.

Zastosowanie znajdują zatem przepisy regulujące zażalenie w postępowaniu cywilnym. Należy do nich art. 871 k.p.c., zgodnie z którym w postępowaniu przed Sądem Najwyższym, jak również przy czynnościach procesowych związanych z tym postępowaniem, podejmowanych przed sądem niższej instancji, obowiązuje zastępstwo stron przez adwokata lub radcę prawnego. W orzecznictwie zgodnie przyjmuje się, że zażalenie do Sądu Najwyższego wniesione przez stronę osobiście, z pominięciem przewidzianego w art. 871 k.p.c. przymusu adwokacko-radcowskiego, podlega odrzuceniu bez uprzedniego wzywania do uzupełnienia tego braku (zob. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego: z 21 września 2011 r., ‎I CZ 59/11, z 5 października 2012 r., IV CZ 67/12; z 16 kwietnia 2019 r.

I NSP 5/19; z 25 czerwca 2020 r., V CZ 30/20). H. K. wniósł pismo obejmujące przedmiotową skargę osobiście, a tym samym nie dopełnił obowiązku, wynikającego z art. 871 § 1 k.p.c. Analiza treści skargi i akt sprawy prowadzi do wniosku, że Skarżący nie należy również do kręgu podmiotów uprawnionych do samodzielnego działania przed Sądem Najwyższym, wymienionych w art. 871 § 2 k.p.c. W konsekwencji, skarga podlegała odrzuceniu na podstawie art. 8 ust. 2 u.s.p.p. w zw. z art. 871, art. 3941 § 3 i art. 3986 § 2 i 3 k.p.c. Ponadto, zgodnie z art. 5 ust. 1 u.s.p.p., skargę o stwierdzenie, że ‎w postępowaniu, którego skarga dotyczy nastąpiła przewlekłość postępowania wnosi się w toku postępowania w sprawie.

W orzecznictwie przyjmuje się, że skarga na przewlekłość postępowania może być wniesiona jedynie do prawomocnego zakończenia postępowania co do istoty sprawy, a skarga wniesiona później jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu (tak m.in. postanowienia Sądu Najwyższego: z 27 lipca 2005 r., III SPP 127/05; z 19 stycznia 2006 r. III SPP 162/05). Z akt sprawy, która toczyła się przed Sądem Apelacyjnym w (…) pod sygn. V ACz (…) wynika, że postępowanie w tej sprawie zostało prawomocnie zakończone postanowieniem z 24 lutego 2021 r.

Przedmiotowa skarga podlega zatem odrzuceniu również na podstawie art. 5 ust. 1 i art. 8 ust. 2 u.s.p.p. w zw. z art. 3941 § 3 i art. 3986 § 2 i 3 k.p.c. Mając na uwadze powyższe, Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji postanowienia.