I NSP 467/25 · Sąd Najwyższy

I NSP 467/25 POSTANOWIENIE Dnia 25 listopada 2025 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Aleksander Stępkowski w sprawie ze skargi W.M. na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki ‎w postępowaniu przed Sądem Apelacyjnym w Warszawie o sygn. VI ACa 1969/24, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych ‎w dniu 25 listopada 2025 r., 1. umarza postępowanie;

2. nakazuje Sądowi Apelacyjnemu w Warszawie zwrócić na rzecz skarżącej kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem uiszczonej opłaty sądowej od skargi.

UZASADNIENIE

W.M. (dalej: „skarżąca”) pismem z 19 września 2025 r.,‎które wpłynęło do Sądu Najwyższego 20 października 2025 r.,‎wniosła o stwierdzenie przewlekłości postępowania toczącego się‎przed Sądem Apelacyjnym w Warszawie, VI ACa 1969/24.Pismem z 13 listopada 2025 r., wobec wyznaczenia terminu rozprawy przed Sądem Apelacyjnym w Warszawie na 10 grudnia 2025 r., skarżąca cofnęła skargę.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 8 ust. 2 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratura i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (tekst jedn. Dz.U. 2023, poz. 1725, dalej: „ustawa o skardze na przewlekłość”) w sprawach nieuregulowanych w ustawie do postępowania toczącego się na skutek skargi, sąd stosuje odpowiednio przepisy o postępowaniu zażaleniowym obowiązujące w postępowaniu, którego skarga dotyczy.

Przedmiotowa skarga dotyczy postępowania cywilnego prowadzonego przez Sąd Apelacyjny w Warszawie, VI ACa 1969/24, a zatem odpowiednie zastosowanie znajdują przepisy k.p.c. Stosownie do art. 391 § 2 k.p.c., w razie cofnięcia apelacji sąd drugiej instancji umarza postępowanie apelacyjne i orzeka o kosztach jak przy cofnięciu pozwu. Przepis ten na podstawie art. 397 § 3 k.p.c., stosuje się odpowiednio w postępowaniu toczącym się na skutek zażalenia. Z uwagi na powyższe, wobec cofnięcia przez skarżącą skargi o stwierdzenie przewlekłości postępowania, Sąd Najwyższy na podstawie art. 391 § 2 k.p.c. w zw. z art. 397 § 3 k.p.c. w zw. z art. 8 ust. 2 ustawy o skardze na przewlekłość, umorzył postępowanie wywołane skargą.

Na podstawie tych samych przepisów, stosowanych z uwzględnieniem art. 79 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych, w pkt 2 orzeczenia Sąd Najwyższy orzekł o zwrocie na rzecz skarżącej kwoty 200 zł uiszczonej przez nią tytułem opłaty od skargi. ‎ [K.O.][a.ł]