I NSP 439/25 · Sąd Najwyższy

I NSP 439/25 POSTANOWIENIE Dnia 20 listopada 2025 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Grzegorz Żmij w sprawie z powództwa E. Ś. ‎przeciwko W. G., J. W. i M. Ś. o wydanie nieruchomości i dopuszczenie do współposiadania na posiedzeniu niejawnym w Izbie Kontroli Nadzwyczajnej ‎i Spraw Publicznych w dniu 20 listopada 2025 r., ze skargi W. G. i M. Ś. na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki w postępowaniu przed Sądem Apelacyjnym w Warszawie, sygn. I ACa 703/21, odrzuca skargę. [kf]

UZASADNIENIE

Pismem z 23 listopada 2024 r., oznaczonym jako „[k]olejna skarga na Sąd Apelacyjny w sprawie sygn. akt I ACa 703/21”, przekazanym‎do Sądu Najwyższego w ślad za pismem z 9 października 2025 r., W. G. i M. Ś. wnieśli „o korektę i uzupełnienie protokołu z rozprawy w dniu 13.11.2024 r. o sprostowania i wyjaśnienia opisane niżej w tej I Cz.”.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga W. G. i M. Ś. podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna.Ustawa z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym‎lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym‎bez nieuzasadnionej zwłoki (tekst jedn. Dz.U. 2023, poz. 1725; dalej:‎„ustawa o skardze na przewlekłość”) reguluje zasady i tryb wnoszenia oraz rozpoznawania skargi strony, której prawo do rozpoznania sprawy‎bez nieuzasadnionej zwłoki zostało naruszone na skutek działania‎lub bezczynności sądu lub prokuratora prowadzącego lub nadzorującego postępowanie przygotowawcze (art. 1).Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy o skardze na przewlekłość strona może wnieść skargę o stwierdzenie, że w postępowaniu, którego skarga dotyczy, nastąpiło naruszenie jej prawa do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki, jeżeli postępowanie zmierzające do wydania rozstrzygnięcia kończącego postępowanie w sprawie trwa dłużej niż to konieczne dla wyjaśnienia istotnych okoliczności faktycznych i prawnych albo dłużej niż to konieczne do załatwienia sprawy egzekucyjnej lub innej dotyczącej wykonania orzeczenia sądowego (przewlekłość postępowania).W myśl art. 6 ust. 1 ustawy o skardze na przewlekłość skarga powinna czynić zadość wymaganiom przewidzianym dla pisma procesowego, a nadto powinna zgodnie z art. 6 ust. 2 tejże ustawy zawierać:

żądanie stwierdzenia przewlekłości postępowania w sprawie, której skarga dotyczy (1) oraz przytoczenie okoliczności uzasadniających żądanie (2).Stosownie do art. 9 ust. 1 ustawy o skardze na przewlekłość, skargę niespełniającą wymagań przewidzianych w art. 6 ust. 2 sąd właściwy do jej rozpoznania odrzuca bez wzywania do uzupełnienia braków.W ocenie Sądu Najwyższego wniesiona w niniejszym postępowaniu skarga na przewlekłość postępowania nie spełnia wymagań formalnych. Jak wskazano powyżej, skarga winna zawierać żądanie stwierdzenia przewlekłości postępowania w sprawie.

Za spełnienie tego wymogu nie sposób uznać,‎sformułowanego na wstępie wniosku skarżących „o korektę i uzupełnienie protokołu z rozprawy w dniu 13.11.2024 r. o sprostowania i wyjaśnienia opisane niżej‎w tej I Cz.” Dalej skarżący przedstawiają w sposób chaotyczny szereg uwag dotyczących meritum sprawy rozpatrywanej przez Sąd Apelacyjny w Warszawie pod sygn. I ACa 703/21, między innymi: powołując szereg sygnatur postępowań sądowych i administracyjnych, formułując zarzuty względem pełnomocnika uczestnika postępowania, żądając jego ukarania oraz wnosząc‎o „uznanie za wyłączonych z orzekania” wskazanych z imienia i nazwiska sędziów apelacyjnych, w konkluzji stwierdzając, że „Sąd Apelacyjny orzekający apelację, jest z obligowany z urzędu do stwierdzenia nieważności postępowania”.Pomimo użycia wspomnianej nazwy „skarga na Sąd Apelacyjny w sprawie sygn. akt I ACa 703/21” Sąd Najwyższy doszedł do wniosku, że pismo z 23 listopada 2024 r. stanowi w istocie pismo procesowe w sprawie głównej, jaką jest sprawa w postępowaniu przed Sądem Apelacyjnym w Warszawie, tocząca się pod sygnaturą sygn. akt I ACa 703/21, nie spełnia zarówno wymagań z art. 6 ust. 2 pkt 1 i pkt 2 ustawy o skardze na przewlekłość.Mając na uwadze powyższe Sąd Najwyższy na podstawie art. 9 ust. 1 ustawy o skardze na przewlekłość, wobec niespełnienia wymogu określonego w art. 6 ust. 2 pkt 2 ustawy o skardze na przewlekłość postępowania odrzucił skargę.[kf][a.ł] ‎