I NSP 402/25 · Sąd Najwyższy

I NSP 402/25 POSTANOWIENIE Dnia 22 października 2025 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Janusz Niczyporuk w sprawie ze skargi C. R. na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki ‎w postępowaniu przed Sądem Najwyższym w sprawie o sygn. I CSK 2936/22, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Kontroli Nadzwyczajnej ‎i Spraw Publicznych w dniu 22 października 2025 r., 1. odrzuca skargę;

2. nakazuje zwrócić ze Skarbu Państwa – Sądu Najwyższego na rzecz C. R. kwotę 200 (dwieście) złotych uiszczoną tytułem opłaty od skargi.

UZASADNIENIE

C. R., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, pismem z 15 września 2025 r. wniosła skargę na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki w sprawie prowadzonej przed Sądem Najwyższym pod sygn. akt I CSK 2936/22.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga podlega odrzuceniu, jako niedopuszczalna z mocy prawa. Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (tekst jedn. Dz.U. 2023, poz. 1725; dalej: „u.s.p.p.”), skargę o stwierdzenie, że w postępowaniu, którego skarga dotyczy, nastąpiła przewlekłość postępowania, wnosi się w toku postępowania w sprawie. Wniesienie skargi na przewlekłość postępowania poza tokiem postępowania (po jego zakończeniu) skutkuje koniecznością jej odrzucenia (postanowienie Sądu Najwyższego z 28 września 2022 r., I NSP 92/22).

Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że postanowieniem z 29 grudnia 2022 r. Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, co kończy postępowanie. Sąd Najwyższy w składzie orzekającym nie podziela stanowiska autora skargi, że „z mocy prawa powyższe postanowienie nie istnieje”, bo wydał je tzw. neosędzia (s. 2 skargi). Zgodnie z art. 179 Konstytucji RP, sędziowie są powoływani przez Prezydenta Rzeczypospolitej, na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa, na czas nieoznaczony. Skarga oparta jest wyłącznie na argumentacji polityczno-prawnej związanej z rzekomą wadliwością powołań sędziowskich.

Argumentacji tej nie sposób podzielić.Mając powyższe na względzie, Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji. Jednocześnie nakazał zwrócić ze Skarbu Państwa – Sądu Najwyższego na rzecz Skarżącej kwotę 200 złotych uiszczoną tytułem opłaty od skargi (art.17 ust. 3 u.s.p.p.) [r.g.] ‎