I NSP 39/20 · Sąd Najwyższy
Legislator summary
AI generatedB. (dalej: skarżący) pismem z dnia 15 lutego 2020 r., działając w imieniu własnym, na podstawie przepisów ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznawania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (t.j.: Dz.U. 2018, poz. 75 ze zm.; dalej: ustawa o skardze na przewlekłość), wniósł skargę na przewlekłość postępowania toczącego się przed Sądem Apelacyjnym w (…) w sprawie oznaczonej sygn. akt II AS (…).
Legislator headnote
AI generatedart. 4 ust. 2 Konstytucji, art. 179 Konstytucji; I NSP 39/20 · Sąd Najwyższy: W treści skargi domagał się „zobowiązania Sądu Apelacyjnego do: złożenia do akt dowodów umocowania przez Naród osób wykonujących władzę sądowniczą (art. 4 ust. 2 Konstytucji), na okoliczność ich nieistnienia; dowodów powołania na urząd sędziego osób podających się za sędziów, jak o tym stanowi art. 179 Konstytucji, na okoliczność ich nieistnienia”. Ponadto w treści skargi wnosił o: „zorganizowanie Sądu Apelacyjnego zgodnie z Konstytucją i ustawami; stwierdzenie przewlekłości postępowania w sprawie; przyznania od Skarbu Państwa – Sądu Apelacyjny w (…) na rzecz skarżącego kwoty 20.000 zł tytułem zadośćuczynienia”.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedRelated Decisions
AI generatedFull text
Sygn. akt I NSP 39/20 POSTANOWIENIE Dnia 5 maja 2020 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Janusz Niczyporuk (przewodniczący, sprawozdawca)SSN Adam RedzikSSN Mirosław Sadowski w sprawie ze skargi R. B.na przewlekłość postępowania przed Sądem Apelacyjnym w (…) w sprawie II AS (…), z udziałem Skarbu Państwa - Prezesa Sądu Apelacyjnego w (…)po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych w dniu 5 maja 2020 r. pozostawia skargę bez rozpoznania.
UZASADNIENIE
R. B. (dalej: skarżący) pismem z dnia 15 lutego 2020 r., działając w imieniu własnym, na podstawie przepisów ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznawania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (t.j.: Dz.U. 2018, poz. 75 ze zm.; dalej: ustawa o skardze na przewlekłość), wniósł skargę na przewlekłość postępowania toczącego się przed Sądem Apelacyjnym w (…) w sprawie oznaczonej sygn. akt II AS (…).
W treści skargi domagał się „zobowiązania Sądu Apelacyjnego do: złożenia do akt dowodów umocowania przez Naród osób wykonujących władzę sądowniczą (art. 4 ust. 2 Konstytucji), na okoliczność ich nieistnienia; dowodów powołania na urząd sędziego osób podających się za sędziów, jak o tym stanowi art. 179 Konstytucji, na okoliczność ich nieistnienia”. Ponadto w treści skargi wnosił o: „zorganizowanie Sądu Apelacyjnego zgodnie z Konstytucją i ustawami; stwierdzenie przewlekłości postępowania w sprawie; przyznania od Skarbu Państwa – Sądu Apelacyjny w (…) na rzecz skarżącego kwoty 20.000 zł tytułem zadośćuczynienia”.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Skargę należy pozostawić bez rozpoznania. W orzecznictwie Sądu Najwyższego ugruntowany jest bowiem pogląd, że art. 3 ustawy o skardze na przewlekłość zawiera zamknięty katalog postępowań, których może dotyczyć skarga (postanowienia Sądu Najwyższego z: 6 grudnia 2011 r., KSP 11/11; 12 stycznia 2017 r., WSP 2/16; 9 stycznia 2018 r., KSP 21/17). W katalogu tym nie zostało wymienione postępowanie ze skargi na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki. Nie jest więc dopuszczalne wniesienie skargi, której przedmiotem jest przewlekłość w takim postępowaniu.
Skarżący w niniejszym postępowaniu wniósł skargę na przewlekłość postępowania toczącego się przed Sądem Apelacyjnym w (…) (II AS (…)), które dotyczyło skargi na przewlekłość postępowania przed Sądem Okręgowym w P. (V S (…)). Ze wskazanego na wstępie powodu skarga taka jest niedopuszczalna z mocy ustawy, co z kolei obliguje do pozostawienia jej bez rozpoznania, stosownie do art. 430 § 1 Kodeksu postępowania karnego w zw. z art. 8 ust. 2 ustawy o skardze na przewlekłość. Z tego względu należało orzec jak w sentencji.