I NSP 357/25 · Sąd Najwyższy

I NSP 357/25 POSTANOWIENIE Dnia 3 października 2025 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Janusz Niczyporuk w sprawie ze skargi B. C. na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki ‎w postępowaniu przed Sądem Apelacyjnym w Warszawie w sprawie o sygn. ‎VI ACa 2143/23, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych w dniu 3 października 2025 r., stwierdza swoją niewłaściwość i przekazuje sprawę według właściwości Sądowi Apelacyjnemu w Warszawie.

UZASADNIENIE

Skargą na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy‎bez nieuzasadnionej zwłoki z 3 czerwca 2025 r., która wpłynęła‎do Sądu Najwyższego 22 sierpnia 2025 r., B.C.‎(dalej: „skarżący”), działając przez profesjonalnego pełnomocnika, na podstawie ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony‎do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym‎lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym‎bez nieuzasadnionej zwłoki (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 1725,‎dalej: „ustawa o skardze na przewlekłość”), wniósł o:1.stwierdzenie, że w sprawie prowadzonej przed Sądem Apelacyjnym ‎w Warszawie (dalej również:

„Sąd Apelacyjny”) pod sygn. akt‎VI ACa 2143/23, a wcześniej Sądem Okręgowym w Warszawie‎(dalej również: „Sąd Okręgowy”) pod sygn. akt IV C 701/22 doszło‎do naruszenia prawa skarżącego do rozpoznania sprawy‎w postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (przewlekłość postępowania);2.wydanie Sądowi Apelacyjnemu w Warszawie, zalecenia podjęcia ‎w wyznaczonym terminie nie dłuższym niż miesiąc czynności polegających na wyznaczeniu rozprawy i doręczeniu odpisu apelacji;3.zasądzenie od Skarbu Państwa na rzecz skarżącego kwoty 20 000 zł;4.zasądzenie od Skarbu Państwa na rzecz skarżącego zwrotu kosztów niniejszego postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

W uzasadnieniu wniesionej skargi skarżący wyjaśnił, że wyrok w sprawie zapadł przed Sądem Okręgowym 4 maja 2023 r. Od tego wyroku w czerwcu 2023 r. została wniesiona apelacja, która do dnia wniesienia skargi na przewlekłość postępowania nie została doręczona skarżącemu. Wskazane okoliczności sprawiają w ocenie skarżącego, że postępowanie przed Sądem Okręgowym‎oraz Sądem Apelacyjnym narusza rozsądne terminy przewidziane na rozpoznanie sprawy. Tym samym Sąd Okręgowy oraz Sąd Apelacyjny dopuściły się nieuzasadnionej zwłoki w rozpoznaniu sprawy, a ponadto nie dołożyły należytej staranności w celu sprawnego, szybkiego przeprowadzenia postępowania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 4 ustawy o skardze na przewlekłość uregulowano kwestię właściwości rzeczowej Sądu Najwyższego i sądów powszechnych dotyczącej skargi na przewlekłość postępowania. Stosownie do art. 4 ust. 2 ustawy o skardze na przewlekłość, Sąd Najwyższy jest właściwy do rozpoznania skargi‎na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki, jeżeli skarga dotyczy przewlekłości postępowania przed sądem apelacyjnym‎lub Sądem Najwyższym. Jeżeli zaś skarga odnosi się do przewlekłości postępowania przed sądem okręgowym i sądem apelacyjnym‎właściwy do jej rozpoznania w całości jest sąd apelacyjny (art. 4 ust. 1b ustawy‎o skardze na przewlekłość).

Przepisy wyznaczające właściwość rzeczową‎Sądu Najwyższego do rozpatrywania skarg na przewlekłość postępowania,‎jako normy o charakterze kompetencyjnym, powinny być interpretowane ściśle‎i literalnie (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z 19 grudnia 2019 r.,‎I NSP 175/19).Sąd Najwyższy, po dokładnej analizie treści skargi, doszedł do przekonania, że zarówno literalny zakres żądania, zarzuty, jak i ujęty w uzasadnieniu opis przebiegu dotychczasowego postępowania, konkluzje co do łącznej długości trwania postępowania przed sądami powszechnymi, żądanie przyznania określonej kwoty dotyczą postępowania przed Sądem Okręgowym w Warszawie oraz Sądem Apelacyjnym w Warszawie w sprawie o sygn. akt VI ACa 2143/23‎(wcześniej IV C 701/22).

Wobec powyższego Sąd Najwyższy na podstawie art. 4 ust. 1b ustawy ‎o skardze na przewlekłość oraz art. 200 § 11 i art. 200 § 14 k.p.c. w zw. z art. 8‎ust. 2 ustawy o skardze na przewlekłość, stwierdził swoją niewłaściwość i przekazał sprawę według właściwości Sądowi Apelacyjnemu w Warszawie.[a.ł] ‎