I NSP 326/24 · Sąd Najwyższy

I NSP 326/24 POSTANOWIENIE Dnia 4 października 2024 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Grzegorz Pastuszko w sprawie ze skargi E. P. na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki ‎w postępowaniu przed Sądem Apelacyjnym w Gdańsku w sprawie o sygn. ‎I ACa 214/19, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych w dniu 4 października 2024 r., 1. odrzuca skargę;

2. umarza postępowanie w przedmiocie wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych.

UZASADNIENIE

E. P. (dalej: „skarżący”) pismem z 25 lipca 2024 r. (data nadania listu) wniósł skargę na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki w postępowaniu toczącym się przed Sądem Apelacyjnym w Gdańsku w sprawie o sygn. I ACo 264/24 (w nagłówku sygn. I ACa 214/19).Skarżący domagał się:1.stwierdzenia przewlekłości postępowania w powyższej sprawie;2.zalecenie sądowi rozpoznającemu sprawę co do istoty wyznaczenia rozprawy;3.przyznania skarżącemu od Skarbu Państwa kwoty 20 000 zł tytułem odpowiedniej kwoty;4.zwolnienia skarżącego od uiszczenia opłaty stałej od skargi.

W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że w 2019 r. złożył pozew przeciwko pozwanemu w sprawie o zapłatę z ustawowymi odsetkami i do chwili obecnej nie wyznaczono w sprawie terminu rozprawy. Ponadto skarżący podniósł, że przeciągające się postępowanie sądowe jest dla niego wyjątkowo dokuczliwe, bowiem jest w podeszłym wieku, a od dłuższego czasu leczy się na liczne schorzenia, sprawa ta zaś absorbuje go w znacznym stopniu.W dniu 18 grudnia 2019 r. w sprawie z powództwa E. P. przeciwko Skarbowi Państwa – Z. K. w S. o ochronę dóbr osobistych i zapłatę na skutek apelacji pozwanego od wyroku Sądu Okręgowego w Gdańsku z 24 maja 2018 r., XV C 553/15, Sąd Apelacyjny w Gdańsku wydał wyrok w sprawie I ACa 214/19, którym:

I. zmienił zaskarżony wyrok w punkcie I. i w punkcie II. w ten sposób, że oddalił powództwo; II. odstąpił od obciążenia powoda kosztami postępowania apelacyjnego na rzecz pozwanego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (tekst jedn. Dz.U. 2023, poz. 1725, dalej: „ustawa o skardze na przewlekłość”), strona może wnieść skargę o stwierdzenie, że w postępowaniu, którego skarga dotyczy, nastąpiło naruszenie jej prawa do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki, jeżeli postępowanie zmierzające do wydania rozstrzygnięcia kończącego postępowanie w sprawie trwa dłużej niż to konieczne dla wyjaśnienia istotnych okoliczności faktycznych i prawnych albo dłużej niż to konieczne do załatwienia sprawy egzekucyjnej lub innej dotyczącej wykonania orzeczenia sądowego (przewlekłość postępowania).

Stosownie do art. 5 ust. 1 ustawy o skardze na przewlekłość, wniesienie skargi na przewlekłość postępowania jest dopuszczalne wyłącznie w toku postępowania, którego ta skarga dotyczy. W przeciwnym razie musi być ona uznana za niedopuszczalną z mocy prawa. W treści skargi skarżący wskazał, że w 2019 r. złożył pozew przeciwko pozwanemu w sprawie o zapłatę z ustawowymi odsetkami i do chwili obecnej nie wyznaczono w sprawie terminu rozprawy. Jednocześnie podał on, że skarga dotyczy sprawy o sygn. I ACo 265/24. Z przeprowadzonej przez Sąd Najwyższy analizy akt sprawy Sądu Apelacyjnego w Gdańsku (I ACa 214/19) wynika jednak, że skarga de facto – wbrew twierdzeniom skarżącego – odnosi się do sprawy o sygn.

I ACa 214/19 zakończonej prawomocnym wyrokiem z 18 grudnia 2019 r. W takim stanie rzeczy przedmiotową skargę należy uznać za niedopuszczalną jako wniesioną poza tokiem postępowania (art. 5 ust. 1 ustawy o skardze na przewlekłość) i tym samym podlegającą odrzuceniu.Z tych względów Sąd Najwyższy, na podstawie art. 395 § 1 w zw. z art. 397 § 11 w zw. z 3941 § 3 k.p.c. w zw. z art. 8 ust. 2 ustawy o skardze na przewlekłość, orzekł jak w sentencji postanowienia.Konsekwencją odrzucenia skargi na przewlekłość postępowania, wobec jej niedopuszczalności jest zbędność orzekania w przedmiocie wniosku skarżącego o zwolnienie od kosztów sądowych w zakresie opłaty od skargi.

Postępowanie w tym zakresie należało więc umorzyć na podstawie art. 8 ust. 2 ustawy o skardze na przewlekłość w zw. z art. 3941 § 3 w zw. z art. 39821 w zw. z art. 391 § 1 w zw. z art. 355 k.p.c.[D.Z.] [ał] ‎