I NSP 31/23 · Sąd Najwyższy

I NSP 31/23 POSTANOWIENIE Dnia 18 maja 2023 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Aleksander Stępkowski (przewodniczący, sprawozdawca)‎SSN Paweł Czubik‎SSN Elżbieta Karska w sprawie ze skargi X.Y. na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki ‎w postępowaniu przed Sądem Najwyższym w sprawie o sygn. II ZZ 3/22, na posiedzeniu bez udziału stron w Izbie Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych w dniu 18 maja 2023 r., pozostawia skargę bez rozpoznania. UZASADNIENIEX.Y. (dalej: „skarżący”), pismem, które wpłynęło do Sądu Najwyższego 10 lutego 2023 r., wniósł o stwierdzenie, że w postępowaniu toczącym się przed Sądem Najwyższym pod sygn. akt II ZZ 3/22 doszło do naruszenia prawa skarżącego do rozpoznania jego sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki oraz przyznanie mu sumy pieniężnej 10 000 zł.Skarżący na wstępie podniósł, że Izba Odpowiedzialności Zawodowej nie jest sądem w rozumieniu art. 6 EKPCz, a skargę składa przynajmniej celem wyczerpania krajowego toku instancji.

W dalszej części uzasadnienia przedstawiono argumentację dotyczącą niewłaściwej wykładni art. 29 § 5 ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o Sądzie Najwyższym (tekst jedn. Dz.U. 2021, poz. 1904 ze zm., dalej: „u.SN”) przez SSN Wiesława Kozielewicza – skarżący uznał, że zarządzenie z 7 września 2022 r. rejestrujące jego wniosek o test niezawisłości i niezależności pod sygn. akt I ZB 6/22 jest jawnym bezprawiem zamykającym mu prawo do złożenia wniosku w trybie powołanego przepisu.Skarżący wniósł już uprzednio (17 października 2022 r.) skargę na przewlekłość postępowania toczącego się przed Sądem Najwyższym pod sygn. akt II ZZ 3/22, która została odrzucona postanowieniem Sądu Najwyższego z 12 stycznia 2023 r., I NSP 332/22.W sprawie pod sygn.

II ZZ 3/22 po rozpoznaniu w Izbie Odpowiedzialności Zawodowej na posiedzeniu jawnym 28 marca 2023 r., zażaleń obrońców skarżącego na uchwałę Izby Dyscyplinarnej Sądu Najwyższego z 16 listopada 2021 r., I DO 13/21, w przedmiocie zawieszenia sędziego w czynnościach służbowych i obniżenia mu wynagrodzenia na czas trwania zawieszenia, Sąd Najwyższy podjął uchwałę o uchyleniu zaskarżonej uchwały oraz zarządzenia Prezesa Sądu Okręgowego w […] z 22 października 2021 r., sygn. […].

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

1. Zgodnie z treścią art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (tekst jedn. Dz.U. 2018, poz. 75 ze zm., dalej: „ustawa o skardze na przewlekłość”) – strona może wnieść skargę o stwierdzenie, że w postępowaniu, którego skarga dotyczy, nastąpiło naruszenie jej prawa do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki, jeżeli postępowanie zmierzające do wydania rozstrzygnięcia kończącego postępowanie w sprawie trwa dłużej niż to konieczne dla wyjaśnienia istotnych okoliczności faktycznych i prawnych albo dłużej niż to konieczne do załatwienia sprawy egzekucyjnej lub innej dotyczącej wykonania orzeczenia sądowego (przewlekłość postępowania).

Stosownie do art. 5 ust. 1 ustawy o skardze na przewlekłość, skargę o stwierdzenie, że w postępowaniu, którego skarga dotyczy, nastąpiła przewlekłość postępowania, wnosi się w toku postępowania w sprawie.

2. Postępowanie ze skargi na przewlekłość postępowania uregulowane zostało jako postępowanie incydentalne w ramach postępowania, co do istoty sprawy. Jest to postępowanie wpadkowe, nieingerujące w sferę orzeczniczą. Ocenia się w nim jedynie sprawność postępowania sądu. Tym samym, przy rozpoznaniu skargi na przewlekłość postępowania niedopuszczalna jest merytoryczna ocena rozstrzygnięć sądu. W realiach niniejszej sprawy skarżący kwestionuje merytoryczną zasadność zarządzenia SSN Wiesława Kozielewicza z 7 września 2022 r., w sprawie pod sygn.

I ZB 6/22. Innymi słowy podejmuje próbę zaskarżenia czynności, którą uznaje za opartą na „oczywiście błędnej” wykładni przepisu i w oparciu o tę kwalifikację usiłuje stworzyć wrażenie, jakoby doszło do przewlekłości postępowania. W rzeczywistości jednak nie chodzi skarżącemu o wykazanie nieuzasadnionej zwłoki ale o zaskarżenie meritum zarządzenia przewodniczącego wydziału w Izbie Odpowiedzialności Zawodowej. Skarżący nadużywa zatem prawa do skargi na przewlekłość postępowania, co kwalifikuje skargę do załatwienia na podstawie art. 430 § 1 k.p.k.

Na marginesie należy zauważyć, że ta sama podstawa prawna byłaby właściwa do rozstrzygnięcia tej sprawy, gdyby skargę zakwalifikować jako zażalenie na wspomniane zarządzenie3. Z uwagi na powyższe Sąd Najwyższy, na podstawie art. 430 § 1 k.p.k. w zw. z art. 8 ust. 2 ustawy o skardze na przewlekłość postępowania, orzekł jak w sentencji. Wobec niewniesienia przez skarżącego opłaty od skargi nie było potrzeby postanowienia o jej zwrocie. [as][K.O.]