Legislator Case Law & Legislation
I NSP 30/20 AI generated

I NSP 30/20 · Sąd Najwyższy

Case Number I NSP 30/20
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Outcome postanowienie

Legislator summary

AI generated

Pismem z 13 lutego 2020 roku R. B. wniósł osobiście do Sądu Najwyższego skargę na przewlekłość postępowania przed Sądem Najwyższym w sprawie o sygn. I NSP 195/19, wnosząc o:1.zobowiązanie Sądu Najwyższego do złożenia do akt: a. „dowodów umocowania na urzędzie sędziego”, „osób podających się za sędziów”, na okoliczność nieistnienia dowodów;b. „dowodów umocowania przez Naród do wykonywania władzy sądowniczej”, osób podających się za sędziów, na okoliczność nieistnienia dowodów; c. listy uczestników posiedzenia trzech izb w dniu 23 stycznia 2020 r. na okoliczność ustalenia osób, które dały dowód, że nie spełniają definicji sędziego z art. 178 ust 1 Konstytucji.2.„zorganizowanie Sądu Najwyższego zgodnie z Konstytucją i ustawami”;3.stwierdzenie przewlekłości postępowania w sprawie;4.przyznanie na rzecz skarżącego kwoty 20.000 zł zadośćuczynienia.

Legislator headnote

AI generated

I NSP 30/20 · Sąd Najwyższy: Sygn. akt I NSP 30/20 POSTANOWIENIE Dnia 3 czerwca 2020 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Maria Szczepaniec (przewodniczący)‎SSN Leszek Bosek (sprawozdawca)‎SSN Adam Redzik w sprawie ze skargi R. B.na przewlekłość postępowania przed Sądem Najwyższym w sprawie I NSP 195/19‎po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych w dniu 3 czerwca 2020 r., odrzuca skargę.

Keywords

AI generated
belatedly submitted evidence procedural delays evidentiary requirements untimely request for extension time limits for seeking redress complexity of proceedings
AI generated
I NSP 6/20
W dniu 1 stycznia 2020 r. R. B. wniósł skargę na przewlekłość postępowania w sprawie NSP 111/19, które toczyło się przed Sądem Najwyższym. W treści skargi domagał się zobowiązania Sądu Najwyższego do „złożenia do akt dowodów umocowania na urzędzie sędziego, jak tego wymaga art. 179 Konstytucji, osób podających się za sędziów, na okoliczność nieistnienia” oraz „dowodów umocowania przez Naród do wykonywania władzy sądowniczej, jak tego wymaga art. 4 ust. 2 Konstytucji, osób podających się za sędziów, na okoliczność nieistnienia”. Oprócz tego R. B. domagał się „zorganizowania Sądu Najwyższego zgodnie z Konstytucją i ustawami”, a także stwierdzenia przewlekłości postępowania w sprawie i przyznania na jego rzecz kwoty 20.000 zł tytułem zadośćuczynienia.
I NSP 53/20
W dniu 9 kwietnia 2020 r. (data prezentaty) do Sądu Najwyższego wpłynęło pismo R. B. , w którym wniósł on o stwierdzenie przewlekłości postepowania w sprawie prowadzonej w tym Sądzie pod sygn. I NSP 13/20 oraz przyznania od Skarbu Państwa na jego rzecz kwoty 20.000 zł tytułem zadośćuczynienia. Ponadto skarżący wniósł o „zobowiązanie Sądu Najwyższego do złożenia do akt:
II S 30/22
Pismem datowanym na 13 października 2022 r.
I NSP 141/23
Skargą z 5 czerwca 2023 r.
I NSP 170/21
M.S. pismem datowanym na 10 sierpnia 2021 r. złożył skargę na naruszenie jego prawa do rozpoznania bez nieuzasadnionej zwłoki sprawy toczącej się przed Sądem Najwyższym pod sygn. akt I NSP 113/21. Skarżący wniósł o stwierdzenie przewlekłości w tym postępowaniu, przyznanie mu z tego tytułu od Skarbu Państwa sumy pieniężnej w wysokości 20.000 zł oraz wydanie stosownych zaleceń w tym zakresie.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt I NSP 30/20 POSTANOWIENIE Dnia 3 czerwca 2020 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Maria Szczepaniec (przewodniczący)‎SSN Leszek Bosek (sprawozdawca)‎SSN Adam Redzik w sprawie ze skargi R. B.na przewlekłość postępowania przed Sądem Najwyższym w sprawie I NSP 195/19‎po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych w dniu 3 czerwca 2020 r., odrzuca skargę.

UZASADNIENIE

Pismem z 13 lutego 2020 roku R. B. wniósł osobiście do Sądu Najwyższego skargę na przewlekłość postępowania przed Sądem Najwyższym w sprawie o sygn. I NSP 195/19, wnosząc o:1.zobowiązanie Sądu Najwyższego do złożenia do akt: a. „dowodów umocowania na urzędzie sędziego”, „osób podających się za sędziów”, na okoliczność nieistnienia dowodów;b. „dowodów umocowania przez Naród do wykonywania władzy sądowniczej”, osób podających się za sędziów, na okoliczność nieistnienia dowodów; c. listy uczestników posiedzenia trzech izb w dniu 23 stycznia 2020 r. na okoliczność ustalenia osób, które dały dowód, że nie spełniają definicji sędziego z art. 178 ust 1 Konstytucji.2.„zorganizowanie Sądu Najwyższego zgodnie z Konstytucją i ustawami”;3.stwierdzenie przewlekłości postępowania w sprawie;4.przyznanie na rzecz skarżącego kwoty 20.000 zł zadośćuczynienia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga podlegała odrzuceniu. Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (Dz.U. 2018 r. poz. 75), niezbędnym warunkiem dopuszczalności skargi o stwierdzenie przewlekłości postępowania jest wniesienie jej w toku postępowania.Skarga na przewlekłość postępowania ma przede wszystkim za zadanie eliminowanie i zapobieganie przewlekłości przez dyscyplinowanie sądu do podejmowania terminowych i właściwych czynności prowadzących do rozpoznania sprawy w rozsądnym terminie, tym samym skarga na przewlekłość postępowania wniesiona już po jego prawomocnym zakończeniu nie może odnieść tego skutku (postanowienia Sądu Najwyższego z: 12 sierpnia 2014 r., III SPP 159/14; 10 czerwca 2014 r., III SPP 110/14; 3 września 2019 r., I NSP 73/19).R.

B. wniósł skargę na przewlekłość postępowania w sprawie I NSP 195/19, które w momencie jej sporządzenia było już zakończone. Postanowieniem z 5 stycznia 2020 r., I NSP 195/19 Sąd Najwyższy pozostawił bowiem skargę R. B. bez rozpoznania.Wnioski o „zobowiązanie Sądu Najwyższego do złożenia do akt” określonych dokumentów oraz „zorganizowanie Sądu Najwyższego zgodnie z Konstytucją i ustawami”, jako pozbawione podstaw prawnych i złożone poza jakimkolwiek trybem, musiały zostać uznane za niedopuszczalne. Mając na względzie powyższe, Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji.