I NSP 261/25 · Sąd Najwyższy

I NSP 261/25 POSTANOWIENIE Dnia 2 czerwca 2025 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Aleksander Stępkowski w sprawie ze skargi S.Ż. na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki w postępowaniu przed Sądem Najwyższym w sprawie o sygn. I NSP 212/25,‎na posiedzeniu bez udziału stron w Izbie Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych w dniu 2 lipca 2025 r., pozostawia skargę bez rozpoznania.

UZASADNIENIE

S.Ż. (dalej: „skarżący”), pismem, które wpłynęło do Sądu Najwyższego 23 czerwca 2025 r. złożył skargę na przewlekłość postępowania toczącego się ze skargi na przewlekłość postępowania przed Sądem Najwyższym pod sygn. I NSP 212/25.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

1. Ustawa z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 1725, dalej: ustawa o skardze na przewlekłość), w art. 2 ust. 1 pozwala wnieść ten środek zaskarżenia stronie ‎w toku postępowań, których zamknięty katalog zawarty jest w art. 3 tej ustawy (zob. postanowienia Sądu Najwyższego z: 29 listopada 2018 r., I NSP 39/18; 6 grudnia 2011 r., KSP 11/11; 29 października 2009 r., KSP 18/09).

W katalogu tym nie uwzględniono postępowania wywołanego skargą na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki, bo też i nie jest ono samodzielnym postępowaniem zmierzającym do stwierdzenia przewlekłości ‎i ewentualnie zasądzenia z tego tytułu odpowiedniego odszkodowania czy zadośćuczynienia, mając charakter incydentalny względem postępowania głównego (por. uchwała składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z 16 listopada 2004 r., III SPP 42/04).

2. Z treści skargi wniesionej przez skarżącego wynika, że dotyczy ‎ona postępowania wywołanego skargą na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki, toczącego się przed Sądem Najwyższym, a zatem jako niedopuszczalna, podlega pozostawieniu bez rozpoznania. Z tego względu, Sąd Najwyższy, na podstawie stosowanego a contrario art. 3 ustawy ‎o skardze na przewlekłość i art. 430 § 1 k.p.k. w zw. z art. 429 § 1 k.p.k. w zw. z art. 8 ust. 2 ustawy o skardze na przewlekłość, orzekł jak w sentencji. ‎ [K.O.][a.ł]