I NSP 200/26 · Sąd Najwyższy

I NSP 200/26 POSTANOWIENIE Dnia 2 lipca 2026 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Grzegorz Żmij w sprawie z powództwa M. D. przeciwko P. spółce akcyjnej w W.o zapłatę, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych ‎w dniu 2 lipca 2026 r., na skutek skargi M. D. na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki w postępowaniu przed Sądem Apelacyjnym ‎w Warszawie, sygn. V ACa 2225/23, odrzuca skargę.

UZASADNIENIE

Pismem oznaczonym datą 24 kwietnia 2026 r. r. pr. K. O., pełnomocnik M. D. (dalej: „Skarżący”) wniósł skargę na przewlekłość postępowania prowadzonego przed Sądem Apelacyjnym w Warszawie, sygn. V ACa 2225/23.Zarządzeniem z 21 maja 2026 r. pełnomocnik Skarżącego został wezwany do uzupełnienia braków fiskalnych skargi na przewlekłość postępowania poprzez uiszczenie opłaty w wysokości 200 zł w terminie tygodniowym od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem dorzucenia skargi.Wezwanie do uzupełnienia braków formalnych zostało doręczone pełnomocnikowi Skarżącego 25 maja 2026 r., a termin do usunięcia braków upływał 2 czerwca 2026 r. Do chwili obecnej braki formalne skargi nie zostały uzupełnione.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 17 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (tekst jedn. Dz.U. 2023, poz. 1728, dalej: „ustawa o skardze na przewlekłość”), skarga na przewlekłość podlega stałej opłacie w wysokości 200 złotych. Natomiast, jeśli skargę wniosło kilka osób, każda z nich uiszcza opłatę oddzielnie. W myśl art. 8 ust. 2 ustawy o skardze na przewlekłość, w sprawach nieuregulowanych w ustawie do postępowania toczącego się na skutek skargi sąd stosuje odpowiednio przepisy o postępowaniu zażaleniowym obowiązujące w postępowaniu, którego skarga dotyczy.

Zgodnie z art. 373 § 1 k.p.c. sąd drugiej instancji odrzuca zażalenie, jeżeli podlegało ono odrzuceniu przez sąd pierwszej instancji, jak również zażalenie, którego braków strona nie usunęła w wyznaczonym terminie. Jak wynika z akt sprawy pełnomocnik Skarżącego – mimo wezwania do uiszczenia ww. braku fiskalnego – nie uiścił ww. opłaty sądowej. Tym samym nie usunął on braków fiskalnych w skardze.Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 373 § 1 k.p.c. w związku z art. 397 § 3 k.p.c. w związku z art. 8 ust. 2 ustawy o skardze na przewlekłość Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji. [kf] [r.g.]