Supreme Court dismisses election protest delay claim by unqualified applicant who already received a final decision.

Sygn. akt I NSP 134/21 POSTANOWIENIE Dnia 31 sierpnia 2021 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Krzysztof Wiak (przewodniczący, sprawozdawca)‎SSN Paweł Czubik‎SSN Tomasz Demendecki w sprawie ze skargi W. C.‎na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki w postępowaniu przed Sądem Najwyższym o sygn. akt I NSW 4526/20‎po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych w dniu 31 sierpnia 2021 r.: odrzuca skargę.

UZASADNIENIE

Pismem z 10 lipca 2021 r. pełnomocnik W. C. (dalej: skarżący), złożył skargę na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki w postępowaniu toczącym się przed Sądem Najwyższym pod sygn. akt I NSW 4526/20. Skarżący wniósł o: stwierdzenie przewlekłości postępowania w powyższej sprawie; przyznanie od Skarbu Państwa na jego rzecz kwoty 20.000 zł; zobowiązanie Sądu Najwyższego do rozpoznania pisma pt. „(…)” z 14 lipca 2020 r. ‎w terminie 14 dni, przez Sędziów Sądu Najwyższego spełniających kryteria wskazane w treści uchwały Sądu Najwyższego z 23 stycznia 2020 r. (BSA I-4110-1/20).

W uzasadnieniu powyższego pisma skarżący wskazał, że 31 lipca 2020 r. ‎w sprawie wniesionego przez niego protestu wyborczego zapadło postanowienie Sądu Najwyższego, wydane przez SSN Marka Dobrowolskiego, SSN Aleksandra Stępkowskiego i SSN Antoniego Bojańczyka. Zdaniem skarżącego, wymienieni sędziowie Sądu Najwyższego nie byli uprawnieni do rozpoznania złożonego przez niego protestu wyborczego. Nawiązując do treści uchwały Sądu Najwyższego ‎z 23 stycznia 2020 r. (BSA I-4110-1/20) skarżący podniósł brak umocowania ‎do rozpoznawania złożonego protestu wyborczego, wywodząc go z faktu powołania wymienionych wyżej sędziów Sądu Najwyższego na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa ukształtowanej w trybie określonym przepisami ustawy z dnia ‎8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw (Dz.

U. 2018, poz. 3). Wobec tego, zdaniem skarżącego, do dnia złożenia niniejszej skargi na przewlekłość postępowania, Sąd Najwyższy ‎nie rozpoznał jego protestu wyborczego. Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Skarga podlega odrzuceniu.Zgodnie z przepisem art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. ‎o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (t.j. Dz.U. 2018, poz. 75, dalej: ustawa o skardze na przewlekłość postępowania), strona może wnieść skargę o stwierdzenie, że w postępowaniu, którego skarga dotyczy, nastąpiło naruszenie jej prawa do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki, jeżeli postępowanie zmierzające do wydania rozstrzygnięcia kończącego postępowanie w sprawie trwa dłużej niż to konieczne dla wyjaśnienia istotnych okoliczności faktycznych ‎i prawnych albo dłużej niż to konieczne do załatwienia sprawy egzekucyjnej lub innej dotyczącej wykonania orzeczenia sądowego (przewlekłość postępowania).

Ustawodawca w przepisie art. 3 ustawy o skardze na przewlekłość postępowania zawarł zamknięty katalog postępowań, w ramach których dopuszczalne jest wniesienie skargi na przewlekłość postępowania, oraz uprawnionych do tego podmiotów. Co za tym idzie, wyłącznie podmiot wymieniony w powyższym przepisie, może skutecznie złożyć skargę na przewlekłość postępowania. Z całą pewnością podmiotem takim nie jest wnoszący protest przeciwko wyborowi Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej. W konsekwencji ‎w niniejszej sprawie znajdzie zastosowanie art. 9 ust. 2 ustawy o skardze na przewlekłość postępowania, zgodnie z którym sąd odrzuca skargę wniesioną przez nieuprawnionego albo niedopuszczalną na podstawie art. 14 ust. 1 ustawy ‎o skardze na przewlekłość postępowania.Na marginesie należy zaznaczyć, czego sam skarżący nie neguje, że ‎w sprawie wniesionego przez niego protestu wyborczego zostało już wydane postanowienie Sądu Najwyższego z 31 lipca 2020 r.

Tym samym powyższe postępowanie zostało zakończone przed terminem złożenia skargi na przewlekłość postępowania przez skarżącego. Należy również zaznaczyć, że skarżący nie uiścił wymaganej opłaty stałej ‎od skargi na przewlekłość postępowania w wysokości 200 zł (art. 17 ust. 1 ustawy ‎o skardze na przewlekłość postępowania). Sąd nie wezwał skarżącego ‎do uzupełnienia tego braku formalnego, gdyż zgodnie z treścią art. 9 ust. 2 ustawy ‎o skardze na przewlekłość postępowania, istnienie podstawy do odrzucenia skargi ‎(a więc rozstrzygnięcia o charakterze formalnym), wyklucza postępowanie mające ‎na celu usunięcie braków formalnych.Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd Najwyższy na podstawie ‎art. 9 ust. 2 ustawy o skardze na przewlekłość postępowania, orzekł jak w sentencji.