I NSP 12/20 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I NSP 12/20 POSTANOWIENIE Dnia 17 marca 2020 r.Sąd Najwyższy w składzie: Prezes SN Joanna Lemańska (przewodniczący, sprawozdawca)‎SSN Aleksander Stępkowski‎SSN Krzysztof Wiak w sprawie ze skargi J. J. na przewlekłość postępowania przed Sądem Najwyższym w sprawie sygnatury akt II DSI 53/18, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych w dniu 17 marca 2020 r.:

1. pozostawia skargę bez rozpoznania, 2. zwalnia skarżącego od wydatków postępowania, obciążając nimi Skarb Państwa.

UZASADNIENIE

J. J. pismem z dnia 22 grudnia 2019 r. wniósł skargę na przewlekłość postępowania przed Sądem Najwyższym w sprawie o sygn. akt II DSI 53/18. Domagając się stwierdzenia przewlekłości postępowania skarżący wniósł o zasądzenie na jego rzecz kwoty 20.000 zł oraz o zwolnienie go z kosztów sądowych i ustanowienie pełnomocnika z urzędu. Skarżący argumentował, iż doszło - jego zdaniem - do nieuzasadnionej zwłoki w okresie od 15 grudnia 2018 r. do 22 grudnia 2019 r. w postaci opieszałego wezwania do uzupełnienia braków formalnych wniosku o wyznaczenie pełnomocnika z urzędu. Ponadto, J. J. odniósł, że tego rodzaju opieszałość stanowi obstrukcję procesową i naraża „ekonomię Sądu na straty”, jak również narusza jego prawo do rozsądnego w czasie rozpoznania sprawy oraz generuje straty finansowe i zdrowotne po stronie skarżącego.Skarga J. J. (datowana na 22 grudnia 2019 r.) wpłynęła do Sądu Najwyższego 20 stycznia 2020 r.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skargę należało pozostawić bez rozpoznania jako niedopuszczalną z mocy ustawy.Sąd Najwyższy wyjaśnia, że skarga na przewlekłość postępowania, rozpoznawana jest w trybie przepisów ustawy dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (Dz.U. 2018, poz. 75 ze zm.; dalej: ustawa o skardze na naruszenie prawa strony lub ustawa). Zgodnie z treścią art. 2 ust. 1 ustawy, strona może wnieść skargę o stwierdzenie, że w postępowaniu, którego skarga dotyczy, nastąpiło naruszenie jej prawa do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki, jeżeli postępowanie zmierzające do wydania rozstrzygnięcia kończącego postępowanie w sprawie trwa dłużej niż to konieczne dla wyjaśnienia istotnych okoliczności faktycznych i prawnych albo dłużej niż to konieczne do załatwienia sprawy egzekucyjnej lub innej dotyczącej wykonania orzeczenia sądowego.

W myśl dyspozycji art. 5 ust. 1 ustawy, skargę o stwierdzenie, że w postępowaniu, którego skarga dotyczy, nastąpiła przewlekłość postępowania, wnosi się „w toku postępowania w sprawie”.W realiach niniejszej sprawy skarga na przewlekłość postępowania została wniesiona po wydaniu przez Sąd Najwyższy orzeczenia w sprawie o sygn. akt II DSI 53/18. Należy bowiem zwrócić uwagę, że 28 maja 2019 r. Izba Dyscyplinarna Sądu Najwyższego w sprawie o ww. sygn. II DSI 53/18 wydała postanowienie (k. 63 akt II DSI 53/18). Skarga J.J. datowana jest natomiast na 22 grudnia 2019 r., a do Izby Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych wpłynęła 20 stycznia 2020 r. (k. 9).Z powyższego wynika, że skarżący wniósł skargę po zakończeniu postępowania przed Izbą Dyscyplinarną Sądu Najwyższego.

Ustosunkowując się do powyższego, Sąd Najwyższy uznaje wniesioną w niniejszym postępowaniu skargę na przewlekłość postępowania toczącego się przed Izbą Dyscyplinarną Sądu Najwyższego za niedopuszczalną i na podstawie art. 8 ust. 2 ustawy o skardze na naruszenie prawa strony w zw. z art. 430 § 1 k.p.k. pozostawia ją bez rozpoznania. W oparciu o art. 624 § 1 k.p.k. w zw. z art. 8 ust. 2 ustawy o skardze na naruszenie prawa strony Sąd Najwyższy zwolnił skarżącego z kosztów postępowania skargowego Skarżący jest bowiem osobą pozbawioną wolności i nie ma środków na ich poniesienie, a sprawę o przewlekłość, która okazała się niedopuszczalna, zainicjował bez pomocy zawodowego pełnomocnika.Mając powyższe na uwadze postanowiono jak na wstępie.