I NSP 105/25 · Sąd Najwyższy

I NSP 105/25 POSTANOWIENIE Dnia 15 maja 2025 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Leszek Bosek w sprawie z powództwa M. F. przeciwko P. spółce akcyjnej w W.o zapłatę, ewentualnie o ustalenie i zapłatę, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych w dniu 15 maja 2025 r., na skutek skargi M. F. na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki w postępowaniu przed Sądem Okręgowym ‎w Warszawie w sprawie o sygn. XXVIII C 2969/21 i Sądem Apelacyjnym w Warszawie w sprawie o sygn. I ACa 2030/23, przekazuje sprawę do rozpoznania Sądowi Apelacyjnemu ‎w Warszawie.

UZASADNIENIE

W dniu 6 maja 2024 r. M. F. wniosła do Sądu Apelacyjnego skargę na przewlekłość, wskazując na okoliczności dotyczące postępowania przed Sądem Okręgowym w Warszawie i Sądem Apelacyjnym w Warszawie.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skargę należało przekazać do rozpoznania Sądowi Apelacyjnemu w Warszawie. Zgodnie z art. 4 ust. 1b ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (tekst jedn. Dz.U. 2023, poz. 1725, dalej: „ustawa o skardze na przewlekłość”), „[j]eżeli skarga dotyczy przewlekłości postępowania przed sądem okręgowym i sądem apelacyjnym – właściwy do jej rozpoznania w całości jest sąd apelacyjny”.

Natomiast Sąd Najwyższy jest właściwy do rozpoznania skargi na przewlekłości postępowania przed sądem apelacyjnym lub Sądem Najwyższym (art. 4 ust. 2 ustawy o skardze na przewlekłość). Przepisy wyznaczające właściwość rzeczową Sądu Najwyższego do rozpatrywania skarg na przewlekłość postępowania jako normy o charakterze kompetencyjnym, powinny być interpretowane ściśle i literalnie (zob. postanowienia Sądu Najwyższego: z 19 grudnia 2019 r., I NSP 175/19; z 24 października 2024 r., I NSP 333/24; z 18 grudnia 2024 r., I NSP 401/24).

Jak wynika z treści skargi profesjonalny pełnomocnik skierował skargę na przewlekłość do rozpoznania przez Sąd Apelacyjny w Warszawie oraz powołał się na pełnomocnictwo do reprezentowania skarżącej przed „sądami powszechnymi”. W uzasadnieniu skargi natomiast przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania przed Sądem Okręgowym w Warszawie i Sądem Apelacyjnym w Warszawie zaznaczając, że „łączny czas rozpatrywania sprawy wynosi blisko 7 lat”. Przytoczył okoliczności wskazujące, że kwestionuje sprawność postępowania zarówno przed sądem I instancji, jak i przed sądem II instancji.

Sąd Najwyższy doszedł do przekonania, że okoliczności podniesione w skardze dotyczą postępowania przed Sądem Okręgowym w Warszawie o sygn. XXVIII C 2969/21 i Sądem Apelacyjnym w Warszawie w sprawie o sygn. I ACa 2030/23, wskazują tym samym, że skarga dotyczy postępowania zarówno przed Sądem Okręgowym w Warszawie, jak i Sądem Apelacyjnym w Warszawie. Mając na uwadze powyższe, Sąd Najwyższy na podstawie art. 200 § 2 k.p.c. w związku z art. 391 § 1 k.p.c. w związku z art. 39821 k.p.c. w związku z art. 397 § 3 k.p.c. w związku art. 8 ust. 2 ustawy o skardze na przewlekłość orzekł, jak w sentencji.[kf][r.g.] ‎