I NSNp 1/19 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I NSNp 1/19 POSTANOWIENIE Dnia 28 maja 2019 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Tomasz Demendecki w sprawie z powództwa S. K.‎przeciwko O. Sp. z o.o.‎o stwierdzenie nieważności wyroków‎po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych w dniu 28 maja 2019 r.,‎skargi nadzwyczajnej powódki od wyroku Sądu Rejonowego w K. IV Wydział Sądu Pracy z dnia 20 lipca 2018 r., sygn. akt IV P (...), oraz wyroku Sądu Okręgowego w K. V Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 13 grudnia 2018 r., sygn. akt V Pa (...), odrzuca skargę nadzwyczajną.

UZASADNIENIE

Skarżąca S. K. pismem z dnia 29 marca 2019 r. wniosła osobiście skargę nadzwyczajną od wyroku Sądu Rejonowego w K. z dnia 20 lipca 2018 r. (IV P (...)) oraz od wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 13 grudnia 2018 r. (V Pa (...)).Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Zgodnie z art. 95 pkt 1 ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o Sądzie Najwyższym (jednolity tekst: Dz.U. z 2019 r., poz. 825 – dalej jako: u.SN) w zakresie nieuregulowanym przepisami ustawy do skargi nadzwyczajnej, w tym postępowania w sprawie tej skargi, stosuje się w zakresie spraw cywilnych przepisy ustawy z dnia 17 listopada 1964 r.

– Kodeks postępowania cywilnego (jednolity tekst: Dz.U. z 2018 r., poz. 1360 ze zm. – dalej jako: k.p.c.) dotyczące skargi kasacyjnej, z wyłączeniem art. 3984 § 2 oraz art. 3989 k.p.c.Z kolei, według art. 89 § 2 u.SN skargę nadzwyczajną może wnieść ograniczony krąg podmiotów – Prokurator Generalny, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz, w zakresie swojej właściwości, Prezes Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej, Rzecznik Praw Dziecka, Rzecznik Praw Pacjenta, Przewodniczący Komisji Nadzoru Finansowego, Rzecznik Finansowy, Rzecznik Małych i Średnich Przedsiębiorców i Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów.

Natomiast, zgodnie z art. 115 § 1a u.SN skarga nadzwyczajna od prawomocnego orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie, które uprawomocniło się przed wejściem w życie ustawy o Sądzie Najwyższym (a więc przed dniem 3 kwietnia 2018 r.), może być wniesiona przez Prokuratora Generalnego lub Rzecznika Praw Obywatelskich.Przenosząc zatem powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, strona postępowania nie jest uprawniona do samodzielnego wniesienia skargi nadzwyczajnej i już z tego powodu skarga nadzwyczajna podlega odrzuceniu.

Należy jednak wskazać, że skargę nadzwyczajną wnosi się w terminie 5 lat od dnia uprawomocnienia się zaskarżonego orzeczenia, a jeżeli od orzeczenia została wniesiona kasacja albo skarga kasacyjna – w terminie roku od dnia ich rozpoznania.Ponadto w okresie 3 lat od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy skarga nadzwyczajna może być wniesiona od prawomocnych orzeczeń kończących postępowanie w sprawach, które uprawomocniły się po dniu 17 października 1997 r. W niniejszej sprawie otwarty zatem pozostaje termin do prawidłowego wniesienia skargi nadzwyczajnej przez uprawniony podmiot.Ubocznie należy przy tym zaznaczyć, że zgodnie z art. 871 § 1 k.p.c. w postępowaniu przed Sądem Najwyższym obowiązuje zastępstwo stron przez adwokatów lub radców prawnych, a w sprawach własności przemysłowej także rzeczników patentowych.

Przymus adwokacko – radcowski obowiązuje również w postępowaniu ze skargi nadzwyczajnej.Z tych względów, Sąd Najwyższy na podstawie art. 3986 § 3 k.p.c. w zw. z art. 95 pkt 1 u.SN odrzucił skargę nadzwyczajną, jako niedopuszczalną.