Legislator Case Law & Legislation
DE FR IT EN
Analyze in Legislator
I NO 185/19 AI generated

I NO 185/19 · Sąd Najwyższy

Case Number I NO 185/19
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Outcome postanowienie
Open official source Machine-readable Markdown (.md)

Legislator summary

AI generated

P. (dalej jako: Skarżący) w dniach 8 i 15 lipca 2019 r. wniósł do Krajowej Rady Sądownictwa skargi na działalność Prezesa Sądu Apelacyjnego w (…). Skargi zostały skierowane do rozpoznania przez Komisję Krajowej Rady Sądownictwa do spraw Skarg, Wniosków i Petycji. Komisja po zapoznaniu się ze skargami podczas posiedzenia plenarnego Rady w dniach 23-26 lipca 2019 r. uznała za zasadne zwrócenie się do Prezesa Sądu Apelacyjnego w (…) o ustosunkowanie się do zarzutów zawartych w skargach. Po nadesłaniu do Biura Rady kopii odpowiedzi udzielonej Skarżącemu przez sędziego wizytatora Sądu Apelacyjnego w (…) pismem z dnia 8 października 2019 r., (…), Komisja powtórnie rozpatrzyła skargi podczas posiedzenia Rady w dniach 15-18 października 2019 r., stwierdzając, że odpowiedź Prezesa Sądu Apelacyjnego w (…) jest prawidłowa i oparta na obowiązujących przepisach prawa.

Legislator headnote

AI generated

art. 32 Konstytucji RP; I NO 185/19 · Sąd Najwyższy: Wobec powyższego Rada podzieliła stanowisko Komisji i pismem z dnia 29 października 2019 r. uznała skargę za bezzasadną.Skarżący wniósł następnie osobiście pismem datowanym na dzień 30 października 2019 r. (data wpływu do Biura Krajowej Rady Sądownictwa: 12 listopada 2019 r.) „odwołanie od uchwały z dnia 29 października 2019 roku Krajowej Rady Sądownictwa w sprawie indywidualnej zatytułowanej „Zawiadomienie o sposobie załatwienia skargi”. Odwołanie zostało oparte na zarzucie naruszenia art. 7, art. 9 oraz art. 32 Konstytucji RP w zw. z art. 44 ust. 3 ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o Krajowej Radzie Sądownictwa (t.j.

Keywords

AI generated
objection of unconstitutionality constitutional complaint abroad withdrawal of legal petition grounds for cassation appealability of remand decision challenge of administrative decisions

Cited Legislation

AI generated
art. 32 Konstytucji RP
9 oraz art. 32 Konstytucji RP w zw.
AI generated
I NSP 243/23
Skarżący P. K., będący referendarzem sądowym, w imieniu własnym wniósł skargę na przewlekłość postępowania prowadzonego przed Sądem Najwyższym w sprawie odwołania od uchwały Krajowej Rady Sądownictwa nr […] z 26 kwietnia 2022 r. W skardze zarzucił, że jego odwołanie od w/w uchwały KRS wpłynęło do Sądu Najwyższego 6 września 2022 r., następnie przydzielono je do składu rozpoznającego sprawę i od tego czasu jego status jest niezmienny. W związku z tym wniósł o stwierdzenie przewlekłości postępowania w sprawie.W odpowiedzi na skargę Pierwsza Prezes Sądu Najwyższego wniosła o jej odrzucenie, względnie o oddalenie w całości.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
I NZP 3/21
Pismem z 14 lutego 2020 r. P.S. – sędzia Sądu Apelacyjnego w (…) złożył odwołanie od uchwały Krajowej Rady Sądownictwa nr (…) 13 grudnia 2019 r. w przedmiocie niewyrażenia zgody na dalsze zajmowanie stanowiska przez sędziego osiągającego wiek uprawniający do przejścia w stan spoczynku.Autor odwołania zarzucił zaskarżonej uchwale sprzeczność z prawem polegającą na naruszeniu prawa materialnego i formalnego – art. 3983 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (t.j. Dz.U. 2020, poz. 1575 ze zm.; dalej: k.p.c.) w zw. z art. 44 ust. 3 ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o Krajowej Radzie Sądownictwa (t.j.
I NKRS 66/22
Krajowa Rada Sądownictwa uchwałą Nr […] z dnia 23 czerwca 2022 r.
I NKRS 12/22
I.I.1. A. S. (dalej również: Skarżący) wniósł odwołanie od uchwały Krajowej Rady Sądownictwa (dalej również: Rada albo KRS) z 2 grudnia 2021 r. nr […], zaskarżając tę uchwałę w całości.Zaskarżonej uchwale zarzucił naruszenie:1) art. 10 i 187 Konstytucji w zw. z art. 2, art. 32 i art. 60 Konstytucji w zw. z art. 47 i 48 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej w zw. z art. 6 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności – poprzez przełamanie zasady trójpodziału i równoważenia się władz ustawodawczej, wykonawczej i sądowniczej, związane z powierzeniem opiniowania kandydatur na stanowiska sędziowskie Krajowej Radzie Sądownictwa wyłonionej z naruszeniem art. 187 Konstytucji, a to wobec ustawowego usunięcia prawa sędziów do mianowania i wyboru sędziów członków Krajowej Rady Sądownictwa, na skutek których to zmian władza ustawodawcza i wykonawcza osiągnęły decydujący wpływ na skład Rady i rekomendacja kandydatów do powołania na stanowisko sędziego – warunek sine qua non powołania przez Prezydenta RP – została powierzona organowi, który nie ma wystarczających gwarancji niezależności od władzy ustawodawczej i wykonawczej;2) art. 2, art. 32 i art. 60 Konstytucji oraz art. 33 ust. 1 i art. 35 ust. 2 ustawy z 12 maja 2011 r. o Krajowej Radzie Sądownictwa – poprzez niezastosowanie przy ocenie kandydatów na stanowiska sędziego sądu apelacyjnego w Sądzie Apelacyjnym w Katowicach reguł i kryteriów awansu, które odpowiadałyby zasadom ochrony zaufania obywatela do państwa, równego dostępu do służby publicznej, jednakowych szans każdego obywatela w ubieganiu się o pełnienie funkcji publicznej, równego traktowania, zakazowi dyskryminacji oraz zasadom demokratycznego państwa prawa urzeczywistniającego zasady sprawiedliwości społecznej, jak również poprzez fundamentalny brak wyjaśnienia istoty decyzji Rady w zakresie, w jakim ponownie uznała kandydaturę Skarżącego za niegodną rekomendowania;3) naruszenie przy kolejnym rozpoznaniu sprawy art. 39820 k.p.c. w zw. z art. 39821 k.p.c. – poprzez pominięcie wykładających przepisy postępowania uwag i wiążących Radę wytycznych co do dalszego postępowania zawartych w wyroku Sądu Najwyższego z 29 lipca 2019 r., I NO 89/19 i w wyroku Sądu Najwyższego z 9 grudnia 2020 r., I NO 125/20.Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej uchwały i przekazanie sprawy Krajowej Radzie Sądownictwa do ponownego rozpoznania.Jednocześnie wniósł o przedstawienie sprawy do rozpoznania składowi Sądu Najwyższego, złożonemu z sędziów Sądu Najwyższego, powołanych do pełnienia urzędu po przeprowadzeniu procedury nominacyjnej obowiązującej przed zmianami dokonanymi ustawą z dnia 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa, czyli o wyłączenie od jej rozpoznawania sędziów powołanych po przeprowadzeniu postępowania ukształtowanego ustawą z dnia 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa.
I NKRS 4/21
Pismem z 14 lutego 2020 r. P. S. – sędzia Sądu Apelacyjnego w (…) złożył odwołanie od uchwały Krajowej Rady Sądownictwa nr (…)/2019 z 13 grudnia 2019 r. w przedmiocie niewyrażenia zgody na dalsze zajmowanie stanowiska przez sędziego osiągającego wiek uprawniający do przejścia w stan spoczynku.Autor odwołania zarzucił zaskarżonej uchwale sprzeczność z prawem polegającą na naruszeniu prawa materialnego i formalnego – art. 3983 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c. w zw. z art. 44 ust. 3 ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o Krajowej Radzie Sądownictwa (Dz.U. 2019 r., poz. 84 ze zm., dalej: u.KRS) – poprzez naruszenie art. 2 i art. 180 ust. 1 i 2 Konstytucji RP oraz prawa formalnego – art. 69 § 1b ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. - Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt I NO 185/19 POSTANOWIENIE Dnia 8 maja 2020 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Mirosław Sadowski (przewodniczący)‎SSN Paweł Czubik‎SSN Jacek Widło (sprawozdawca) w sprawie z odwołania M. P.od pisma Przewodniczącego Krajowej Rady Sądownictwa z dnia 29 października 2019 r. zawiadamiającego o sposobie załatwienia skargi po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych w dniu 8 maja 2020 r., postanawia: odwołanie odrzucić.

UZASADNIENIE

M. P. (dalej jako: Skarżący) w dniach 8 i 15 lipca 2019 r. wniósł do Krajowej Rady Sądownictwa skargi na działalność Prezesa Sądu Apelacyjnego w (…). Skargi zostały skierowane do rozpoznania przez Komisję Krajowej Rady Sądownictwa do spraw Skarg, Wniosków i Petycji. Komisja po zapoznaniu się ze skargami podczas posiedzenia plenarnego Rady w dniach 23-26 lipca 2019 r. uznała za zasadne zwrócenie się do Prezesa Sądu Apelacyjnego w (…) o ustosunkowanie się do zarzutów zawartych w skargach. Po nadesłaniu do Biura Rady kopii odpowiedzi udzielonej Skarżącemu przez sędziego wizytatora Sądu Apelacyjnego w (…) pismem z dnia 8 października 2019 r., (…), Komisja powtórnie rozpatrzyła skargi podczas posiedzenia Rady w dniach 15-18 października 2019 r., stwierdzając, że odpowiedź Prezesa Sądu Apelacyjnego w (…) jest prawidłowa i oparta na obowiązujących przepisach prawa.

Wobec powyższego Rada podzieliła stanowisko Komisji i pismem z dnia 29 października 2019 r. uznała skargę za bezzasadną.Skarżący wniósł następnie osobiście pismem datowanym na dzień 30 października 2019 r. (data wpływu do Biura Krajowej Rady Sądownictwa: 12 listopada 2019 r.) „odwołanie od uchwały z dnia 29 października 2019 roku Krajowej Rady Sądownictwa w sprawie indywidualnej zatytułowanej „Zawiadomienie o sposobie załatwienia skargi”. Odwołanie zostało oparte na zarzucie naruszenia art. 7, art. 9 oraz art. 32 Konstytucji RP w zw. z art. 44 ust. 3 ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o Krajowej Radzie Sądownictwa (t.j.

Dz.U. 2019, poz. 84 z późn. zm.; dalej jako: ustawa o KRS). Pismem z dnia 29 listopada 2019 r. Przewodniczący Krajowej Rady Sądownictwa skierował do Sądu Najwyższego odpowiedź na odwołanie Skarżącego, wnosząc o odrzucenie odwołania w całości jako niedopuszczalnego z mocy prawa.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Odwołanie, jako niedopuszczalne, należało odrzucić.W pierwszej kolejności należy podnieść, że Krajowa Rada Sądownictwa nie podjęła w sprawie M. P. żadnej uchwały, lecz pismem z dnia 29 października 2019 r. zawiadomiła go o sposobie załatwienia skargi. W świetle powyższego, zasadna jest linia argumentacyjna przedstawiona przez Przewodniczącego Krajowej Rady Sądownictwa w odpowiedzi na odwołanie. Postępowanie w sprawach ze skarg i wniosków nie jest postępowaniem jurysdykcyjnym, zawiadomienie zaś o sposobie załatwienia skargi nie daje podstaw do uruchomienia dalszego trybu zaskarżenia.

Postępowania skargowego nie można zatem traktować jak sprawy indywidualnej rozpatrywanej przez Krajową Radę Sądownictwa. Z dyspozycji art. 44 ustawy o KRS wynika, że przedmiotem zaskarżenia do Sądu Najwyższego może być jedynie uchwała podjęta przez Krajową Radę Sądownictwa w sprawie indywidualnej z powodu jej sprzeczności z prawem i tylko od takiej uchwały przysługuje odwołanie do Sądu Najwyższego. Podkreślić w tym miejscu należy, że zawiadomienie o sposobie załatwienia skargi, jakie otrzymał M. P. pismem z dnia 29 października 2019 r. nie jest ani uchwałą, ani nie zostało wydane w sprawie indywidualnej, w związku z czym nie może być przedmiotem zaskarżenia do Sądu Najwyższego (por. wyrok Sądu Najwyższego z 16 lipca 2019 r., I NO 103/19).

Należy dodatkowo zauważyć, że Skarżący został przez Krajową Radę Sądownictwa pouczony, że w przypadku gdy skarga, w wyniku jej rozpatrzenia, została uznana za bezzasadną i jej bezzasadność wykazano w odpowiedzi na skargę, a skarżący ponowił skargę bez wskazania nowych okoliczności organ właściwy do jej rozpatrzenia może podtrzymać swoje poprzednie stanowisko z odpowiednią adnotacją w aktach sprawy – bez zawiadamiania skarżącego (art. 239 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, t.j.

Dz.U. 2020, poz. 256 z późn. zm.). Mając powyższe okoliczności na uwadze postanowiono jak w sentencji orzeczenia na podstawie art. 44 ust. 3 ustawy o KRS w związku z art. 3986 § 3 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (t.j. Dz.U. 2019, poz. 1460 z późn. zm.).