I NKRS 75/22 · Sąd Najwyższy

Krajowa Rada Sądownictwa (dalej: KRS lub Rada) 28 października 2020 r.

B., M. H., M. Ł., G. Ł. (dalej łącznie: „skarżący”), na podstawie art. 44 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o Krajowej Radzie Sądownictwa (t.j. Dz.U. 2019, poz. 84 ze zm. – dalej: u.KRS) zaskarżyli uchwałę Nr (…) Krajowej Rady Sądownictwa z dnia 7 sierpnia 2020 r. w przedmiocie przedstawienia wniosku o powołanie do pełnienia urzędu na siedemnaście stanowisk sędziego sądu okręgowego w Sądzie Okręgowym w P., ogłoszonych w Monitorze Polskim z 2018 r., poz. 283, (dalej: „Uchwała”). Sąd Najwyższy, na podstawie art. 44 ust. 2a u.KRS, postanowił połączyć sprawy z odwołań od Uchwały wniesionych przez J.

Krajowa Rada Sądownictwa (dalej także: „Rada” lub „KRS”) uchwałą nr [...] z 12 kwietnia 2022 r.

Krajowa Rada Sądownictwa (dalej również: „Rada” lub „KRS”) uchwałą z 10 czerwca 2022 r., nr […], działając na podstawie art.

I.I.1. A. S. (dalej również: Skarżący) wniósł odwołanie od uchwały Krajowej Rady Sądownictwa (dalej również: Rada albo KRS) z 2 grudnia 2021 r. nr […], zaskarżając tę uchwałę w całości.Zaskarżonej uchwale zarzucił naruszenie:1) art. 10 i 187 Konstytucji w zw. z art. 2, art. 32 i art. 60 Konstytucji w zw. z art. 47 i 48 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej w zw. z art. 6 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności – poprzez przełamanie zasady trójpodziału i równoważenia się władz ustawodawczej, wykonawczej i sądowniczej, związane z powierzeniem opiniowania kandydatur na stanowiska sędziowskie Krajowej Radzie Sądownictwa wyłonionej z naruszeniem art. 187 Konstytucji, a to wobec ustawowego usunięcia prawa sędziów do mianowania i wyboru sędziów członków Krajowej Rady Sądownictwa, na skutek których to zmian władza ustawodawcza i wykonawcza osiągnęły decydujący wpływ na skład Rady i rekomendacja kandydatów do powołania na stanowisko sędziego – warunek sine qua non powołania przez Prezydenta RP – została powierzona organowi, który nie ma wystarczających gwarancji niezależności od władzy ustawodawczej i wykonawczej;2) art. 2, art. 32 i art. 60 Konstytucji oraz art. 33 ust. 1 i art. 35 ust. 2 ustawy z 12 maja 2011 r. o Krajowej Radzie Sądownictwa – poprzez niezastosowanie przy ocenie kandydatów na stanowiska sędziego sądu apelacyjnego w Sądzie Apelacyjnym w Katowicach reguł i kryteriów awansu, które odpowiadałyby zasadom ochrony zaufania obywatela do państwa, równego dostępu do służby publicznej, jednakowych szans każdego obywatela w ubieganiu się o pełnienie funkcji publicznej, równego traktowania, zakazowi dyskryminacji oraz zasadom demokratycznego państwa prawa urzeczywistniającego zasady sprawiedliwości społecznej, jak również poprzez fundamentalny brak wyjaśnienia istoty decyzji Rady w zakresie, w jakim ponownie uznała kandydaturę Skarżącego za niegodną rekomendowania;3) naruszenie przy kolejnym rozpoznaniu sprawy art. 39820 k.p.c. w zw. z art. 39821 k.p.c. – poprzez pominięcie wykładających przepisy postępowania uwag i wiążących Radę wytycznych co do dalszego postępowania zawartych w wyroku Sądu Najwyższego z 29 lipca 2019 r., I NO 89/19 i w wyroku Sądu Najwyższego z 9 grudnia 2020 r., I NO 125/20.Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej uchwały i przekazanie sprawy Krajowej Radzie Sądownictwa do ponownego rozpoznania.Jednocześnie wniósł o przedstawienie sprawy do rozpoznania składowi Sądu Najwyższego, złożonemu z sędziów Sądu Najwyższego, powołanych do pełnienia urzędu po przeprowadzeniu procedury nominacyjnej obowiązującej przed zmianami dokonanymi ustawą z dnia 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa, czyli o wyłączenie od jej rozpoznawania sędziów powołanych po przeprowadzeniu postępowania ukształtowanego ustawą z dnia 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa.