I KZP 25/06 · Sąd Najwyższy

POSTANOWIENIE Z DNIA 26 PAŹDZIERNIKA 2006 R.

I KZP 25/06

W wypadku wniesienia zażalenia, w trybie określonym w zdaniu drugim art. 460 k.p.k. w części do średnika, uzasadnienia nie sporządza się,

chyba że wraz z zażaleniem złożony zostanie wniosek o sporządzenie uzasadnienia wyroku.

Przewodniczący: Prezes SN L. Paprzycki.

Sędziowie SN: J. Skwierawski, J. Sobczak (sprawozdawca).

Prokurator Prokuratury Krajowej A. Herzog.

Sąd Najwyższy w sprawie Rudolfa L., po rozpoznaniu przedstawionego na podstawie art. 441 § 1 k.p.k. przez Sąd Okręgowy w T., postanowieniem z dnia 4 lipca 2006 r. zagadnienia prawnego wymagającego zasadniczej wykładni ustawy:

„Czy samo zaskarżenie rozstrzygnięcia o kosztach sądowych zawartego w

wyroku na podstawie art. 460 k.p.k. w przypadku braku wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku celem wniesienia apelacji – obliguje Sąd

pierwszej instancji do sporządzenia uzasadnienia tegoż rozstrzygnięcia (w

przedmiocie kosztów sądowych), a jeżeli tak, to w jakim terminie?”

p o s t a n o w i ł odmówić podjęcia uchwały.

UZASADNIENIE

Przedstawione przez Sąd Okręgowy w T. zagadnienie prawne wyłoniło się w następującej sytuacji procesowej.

Wyrokiem Sądu Rejonowego w D. z dnia 12 czerwca 2006 r., rozstrzygnięto prawomocnie kwestię odpowiedzialności karnej oskarżonego

Rudolfa L. za przestępstwo określone w art. 262 § 2 k.k. W terminie przewidzianym w art. 460 k.p.k. prokurator wniósł zażalenie na rozstrzygnięcie

w przedmiocie kosztów zawarte w wyroku, które Sąd Rejonowy przedstawił

Sądowi Okręgowemu bez sporządzenia uzasadnienia.

Sąd Okręgowy w T., orzekając jako sąd odwoławczy, na posiedzeniu

w dniu 4 lipca 2006 r. uznał, że przy rozpoznaniu zażalenia prokuratora

Prokuratury Rejonowej wyłoniło się zagadnienie prawne sformułowane na

wstępie, które w trybie art. 441 § 1 k.p.k. przekazał do rozstrzygnięcia Sądowi Najwyższemu.

Prokurator Prokuratury Krajowej, pismem z dnia 24 sierpnia 2006 r.,

wniósł o odmowę podjęcia uchwały. Zdaniem Prokuratora, przedstawione

Sądowi Najwyższemu do rozstrzygnięcia zagadnienie prawne nie ma, w

istocie, związku z rozpoznawaniem przez sąd odwoławczy zażalenia wniesionego w tej sprawie.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Pytanie prawne przedstawione przez Sąd Okręgowy w T. nie odpowiada

warunkom określonym w art. 441 § 1 k.p.k. Na temat tych warunków wypowiadał się wielokrotnie Sąd Najwyższy, prezentując jednolite stanowisko,

aprobowane w piśmiennictwie, zgodnie z którym: zagadnienie prawne może

być sformułowane tylko wówczas, gdy wyłoni się przy rozpoznawaniu środka

odwoławczego; musi wystąpić istotny problem interpretacyjny, związany z

wykładnią przepisu, który w praktyce sądowej jest rozbieżnie interpretowa-

ny, albo też przepisu sformułowanego wadliwie lub niejasno; przedstawione

zagadnienie prawne musi wymagać „zasadniczej wykładni ustawy”, czyli

odnosić się do sytuacji, w której przepis umożliwia rozbieżne interpretacje, co

byłoby niekorzystne dla funkcjonowania prawa w praktyce; istnieje związek

między ustaleniami faktycznymi, dokonanymi w danej sprawie, a treścią

pytania prawnego, przy czym wyjaśnienie wątpliwości interpretacyjnych jest

niezbędne dla rozstrzygnięcia sprawy; przedmiotem pytania prawnego nie może być sposób rozstrzygnięcia sprawy lub konkretnej sytuacji procesowej,

gdyż zadaniem Sądu Najwyższego, działającego na podstawie art. 441

k.p.k., jest dokonywanie „zasadniczej wykładni ustawy”, a nie rozstrzyganie

konkretnych „kazusów”, bądź udzielanie porad, jak należy postąpić w określonej sytuacji (zob.: R.A. Stefański: Instytucja pytań prawnych do Sądu

Najwyższego w sprawach karnych, Kraków 2001, s. 254-261, 352-371, a

także postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 22 stycznia 2003 r., I KZP

42/02 oraz z dnia 26 lutego 2004 r., I KZP 41/03 – orzeczenia niepublikowane).

Sąd Okręgowy, formułując pytanie prawne, nie wskazuje na wątpliwości związane z wykładnią art. 460 k.p.k., na występowanie rozbieżności

w orzecznictwie, czy odmiennych wypowiedzi w piśmiennictwie. Zadaniem

Sądu Najwyższego, orzekającego w trybie art. 441 k.p.k., nie jest rozwiązywanie nawet najistotniejszych wątpliwości o charakterze abstrakcyjnym, lecz

wyjaśnianie konkretnych zagadnień prawnych wymagających zasadniczej

wykładni ustawy, a wyłaniających się przy rozpoznawaniu środków odwoławczych. Przepis art. 460 k.p.k., w części, której dotyczy pytanie przedstawione przez Sąd Okręgowy, sformułowany jest jasno i nie może budzić wątpliwości – w wypadku wniesienia zażalenia, w trybie określonym w zdaniu

drugim art. 460 k.p.k. w części do średnika, uzasadnienia nie sporządza się,

chyba że wraz z zażaleniem złożony zostanie wniosek o sporządzenie uzasadnienia wyroku.