I KZP 20/02 · Sąd Najwyższy

UCHWAŁA Z DNIA 26 WRZEŚNIA 2002 R.

I KZP 20/02

Dopuszczalne jest orzeczenie na podstawie art. 42 § 1 k.k. zakazu

prowadzenia pojazdów określonego rodzaju, kierowanie którymi nie wymaga posiadania uprawnień stwierdzonych dokumentem wydanym przez

upoważniony organ.

Przewodniczący: Prezes SN L. Paprzycki.

Sędziowie SN: P. Kalinowski, M. Sokołowski (sprawozdawca).

Zastępca Prokuratora Generalnego: R. Stefański.

Sąd Najwyższy w sprawie Jacka K., po rozpoznaniu, przekazanego

na podstawie art. 441 § 1 k.p.k. przez Sąd Okręgowy w S., postanowieniem z dnia 14 maja 2002 r., zagadnienia prawnego wymagającego zasadniczej wykładni ustawy:

„Czy użyte w przepisie art. 42 § 1 k.k. pojęcie zakaz prowadzenia pojazdów określonego rodzaju dotyczy tylko takich pojazdów, do prowadzenia których konieczne jest posiadanie uprawnień stwierdzonych dokumentem przez upoważniony organ, czy też dotyczy także

pojazdów, do prowadzenia których nie jest wymagane uprawnienie

stwierdzone dokumentem, np. roweru lub pojazdu zaprzęgowego?”

u c h w a l i ł udzielić odpowiedzi j a k w y ż e j.

Uzasadnienie

Przedstawione Sądowi Najwyższemu zagadnienie prawne wyłoniło

się na tle następującej sytuacji faktycznej:

Sąd Rejonowy w G., wyrokiem z dnia 25 lutego 2002 r., uznał Jacka

K. za winnego tego, że „w dniu 16 listopada 2001 r. w G. prowadził rower

będąc w stanie nietrzeźwości 1,358 mg/l, tj. 2,83 promila, to jest przestępstwa określonego w art. 178a § 2 k.k., i za to skazał go na karę 8 miesięcy

ograniczenia wolności, a na podstawie art. 42 § 2 i § 1 k.k. orzekł wobec

oskarżonego zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych i pojazdów rowerowych na okres 2 lat”.

Prokurator wniósł apelację od tego orzeczenia, zarzucając obrazę

przepisu prawa materialnego, a to art. 42 § 1 k.k., przez błędne orzeczenie

zakazu prowadzenia pojazdów rowerowych w ruchu lądowym w sytuacji,

gdy tego rodzaju zakaz może dotyczyć wyłącznie pojazdów, do których

prowadzenia konieczne jest posiadanie uprawnień stwierdzonych przez

upoważniony organ, a obowiązujące prawo o ruchu drogowym nie wymaga

posiadania karty rowerowej od osób pełnoletnich.

Rozpoznając apelację Sąd Okręgowy w S. na podstawie art. 441 § 1

k.p.k. przekazał Sądowi Najwyższemu do rozstrzygnięcia przytoczone na

wstępie zagadnienie prawne. W uzasadnieniu postanowienia Sąd Okręgowy wskazał na przeciwstawne w tej kwestii poglądy w literaturze oraz rozbieżności w orzecznictwie.

Rozstrzygając sprawę Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Stosownie do art. 42 § 1 k.k. sąd może orzec zakaz prowadzenia pojazdów określonego rodzaju w razie skazania osoby uczestniczącej w ruchu za przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji. Z przepisu

tego nie wynika, że zakaz może dotyczyć wyłącznie prowadzenia pojaz-

dów, do którymi kierowania konieczne jest posiadanie uprawnień stwierdzonych odpowiednim dokumentem.

Zauważyć należy, że ustawa z dnia 10 grudnia 1959 r. o zwalczaniu

alkoholizmu w art. 31 posługiwała się pojęciem „utraty prawa prowadzenia

pojazdów mechanicznych” (§ 1) oraz „zakazu nadania takiego uprawnienia” (§ 6) – wiążąc tym samym orzekanie kary dodatkowej z koniecznością

posiadania formalnie potwierdzonych uprawnień do prowadzenia pojazdów. Jednakże już kodeks karny z 1969 r. przyjął inną konstrukcję, wprowadzając w art. 38 pkt 4 i art. 43 karę dodatkową „zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych”. Możliwość stosowania tej kary dodatkowej określał zatem rodzaj pojazdu, a nie konieczność posiadania formalnych

uprawnień do prowadzenia danego pojazdu. Po nowelizacji tych przepisów

ustawą z dnia 10 maja 1985 r. o zmianie niektórych przepisów prawa karnego i prawa o wykroczeniach (Dz. U. Nr 23, poz. 100) omawiana kara dodatkowa obejmowała „zakaz prowadzenia pojazdó

w mechanicznych lub innych pojazdów”. O ile zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych z istoty łączył się z pozbawieniem bądź zakazem

nadania stosownych uprawnień, to zakaz prowadzenia „innych pojazdów”

nie musiał wywoływać takich skutków. Mimo to ustawodawca nie ograniczył

zakresu „innych pojazdów” do tych tylko, których prowadzenie wymaga posiadania uprawnień stwierdzonych przez odpowiedni organ.

Kodeks karny z 1997 r. ustanowił środek karny w postaci „zakazu

prowadzenia pojazdów” (art. 39 pkt 3), dopuszczając fakultatywne stosowanie tego środka do „pojazdów określonego rodzaju”. Pojęcia te należy

uznać za tożsame z użytymi w kodeksie karnym z 1969 r. po nowelizacji z

1985 r.

Wykładnia językowa nakazuje zatem przyjąć, że przy orzekaniu zakazu prowadzenia pojazdów określonego rodzaju bez znaczenia jest fakt,

czy do kierowania nimi wymagane jest posiadanie stosownego uprawnienia.

Jest faktem, że w praktyce orzekanie kary dodatkowej bądź środka

karnego przewidzianych w art. 38 pkt 4 k.k. z 1969 r. i art. 39 pkt 3 k.k. z

1997 r., ograniczało się do zakazów prowadzenia tych pojazdów, których

prowadzenie wymagało posiadania formalnie stwierdzonych uprawnień, a

to pojazdów mechanicznych oraz motorowerów, rowerów i pojazdów zaprzęgowych. Ustawa z dnia 1 lutego 1983 r. – Prawo o ruchu drogowym

(Dz. U. Nr 6, poz. 35 ze zm.) stanowiła bowiem, że „kierować pojazdem

może osoba, która ponadto ma do tego uprawnienia stwierdzone odpowiednim dokumentem” (art. 68 ust. 2), a w art. 75 określała te niezbędne

dokumenty, wymieniając kartę rowerową, kartę motorowerową oraz kartę

woźnicy. Obowiązek posiadania takiego dokumentu dotyczył wszystkich

osób, z wyjątkiem tych, które miały prawo jazdy.

Ten stan prawny uległ zmianie z dniem 1 lipca 1999 r. – to jest z

dniem wejścia w życie przepisów art. 87, 96 i 97 ustawy z dnia 20 czerwca

1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. Nr 98, poz. 602 ze zm.). Zgodnie z tymi przepisami „nie wymaga się uprawnienia do kierowania rowerem,

motorowerem lub pojazdem zaprzęgowym od osoby, która ukończyła 18

lat”, natomiast osoby, które nie ukończyły tego wieku, powinny legitymować się kartą rowerową, kartą motorowerową lub prawem jazdy. Zauważyć

jednak należy, że Prawo o ruchu drogowym w art. 2 pkt 31 nie ogranicza

pojęcia „pojazdu” do pojazdów, których prowadzenie wymaga formalnie

stwierdzonych uprawnień, stanowiąc, że oznacza ono „środek transportowy przeznaczony do poruszania się po drodze oraz maszynę lub urządzenie do tego przystosowane”.

W literaturze wyrażany jest pogląd, że te zmiany prawa o ruchu drogowym nakazują ograniczenie zakresu przedmiotowego zakazu, o jakim

mowa w art. 42 § 1 k.k. Celem tego zakazu jest niedopuszczenie do pro-

wadzenia pojazdów określonego rodzaju przez osoby, które kierując nimi

stwarzają zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu. Zagrożenie takie wynika

zarówno z postawy kierującego, jak i właściwości pojazdu. Skoro nie jest

wymagane uprawnienie do prowadzenia pewnych pojazdów, to z faktu tego wynika, że ustawodawca uznał, iż kierowanie takimi pojazdami nie stanowi poważniejszego zagrożenia. Nie ma zatem uzasadnienia celowościowego orzekanie zakazu prowadzenia takich pojazdów.

Zdaniem Sądu Najwyższego, takie rozumowanie jest uzasadnione,

ale tylko w zakresie celowości stosowania omawianego zakazu w konkretnych wypadkach. Niewątpliwie omawiane unormowanie stanowi tutaj bardzo istotną wskazówkę interpretacyjną, nakazującą stosowanie tego środka w wyjątkowo uzasadnionych sytuacjach. Nie ma jednak podstaw, aby

tego rodzaju wykładnia celowościowa uzyskała pierwszeństwo przed wykładnią językową i doprowadziła, wbrew tej ostatniej, do normatywnego

ograniczenia zakazu prowadzenia „pojazdów określonego rodzaju”.

Wykładnia taka prowadziłaby zresztą do skutków nie dających się

zaaprobować. Stosownie do art. 96 Prawa o ruchu drogowym, osoba, która

nie ukończyła 18 lat, powinna legitymować się kartą rowerową lub motorowerową albo prawem jazdy, aby móc kierować rowerem, motorowerem lub

pojazdem zaprzęgowym. Karty rowerowe i motorowerowe wydaje dyrektor

szkoły (art. 97 ust. 2 i 2a Prawa o ruchu drogowym). Orzeczenie środka

karnego w postaci zakazu prowadzenia pojazdów określonego rodzaju innych niż mechaniczne ograniczałoby się zatem do osób nie mających

ukończonych 18 lat. Byłoby to rozwiązanie rażąco nieracjonalne.

W literaturze podnoszony jest także dalszy argument przemawiający

przeciwko dopuszczalności orzekania zakazu prowadzenia pojazdu, którym

kierowanie nie wymaga stwierdzonych uprawnień, związany z postępowaniem wykonawczym. Stosownie do art. 182 k.k.w., w razie orzeczenia zakazu prowadzenia pojazdów, sąd przesyła odpis wyroku odpowiedniemu

organowi administracji rządowej lub samorządu terytorialnego właściwemu

dla miejsca zamieszkania skazanego. Przepisy rozporządzenia Ministra

Infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001 r. w sprawie wydawania uprawnień

do kierowania pojazdami (Dz. U. Nr 150, poz. 1680) z natury rzeczy nie regulują ewidencjonowania zakazów prowadzenia pojazdów, którymi kierowanie nie wymaga stwierdzonych uprawnień. Tak więc nie ma organu, który mógłby skutecznie egzekwować taki zakaz.

Argument ten nie jest jednak wystarczający, aby uznać za niedopuszczalne orzekanie omawianego zakazu. Zauważyć należy, że w identyczny sposób wykonywane są orzeczenia zakazu zajmowania określonego stanowiska lub wykonywania określonego zawodu (art. 180 k.k.w.) oraz

zakaz prowadzenia określonej działalności gospodarczej (art. 181 k.k.w.).

Trudności z egzekwowaniem wszystkich tych zakazów są więc zbliżone, co

nie oznacza, iż należy zrezygnować z dopuszczenia stosowania takich

środków karnych.

Zauważyć też należy, że w Krajowym Rejestrze Karnym gromadzone

są także dane o osobach, wobec których orzeczone zostały środki karne

(art. 12 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 24 maja 2000 r. o Krajowym Rejestrze

Karnym, Dz. U. Nr 50, poz. 580 ze zm.). Tak więc jest możliwe uzyskanie

informacji o orzeczonym zakazie prowadzenia pojazdów innych niż mechaniczne. Zgodnie zaś z art. 244 k.k., niestosowanie się do orzeczonego

przez sąd zakazu prowadzenia pojazdów jest występkiem zagrożonym karą pozbawienia wolności do lat 3. Powinno to ograniczać lekceważenie

orzeczonego zakazu prowadzenia pojazdów niemechanicznych.

Z przedstawionych względów Sąd Najwyższy uchwalił udzielić odpowiedzi jak na wstępie.