I KZ 58/24 · Sąd Najwyższy

I KZ 58/24 POSTANOWIENIE Dnia 19 marca 2025 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Małgorzata Bednarek (przewodniczący, sprawozdawca)‎SSN Adam Roch‎SSN Antoni Bojańczyk w sprawie J.K., po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 19 marca 2025 r. zażalenia skazanego na postanowienie Sądu Najwyższego z 20 listopada 2024 r., sygn. akt I KO 101/24, o odmowie przyjęcia wniosku o wznowienie postępowania wobec jego oczywistej bezzasadności, na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. utrzymuje w mocy zaskarżone postanowienie.

UZASADNIENIE

J.K. został skazany wyrokiem Sądu Okręgowego w Koninie z 14 lipca 2021 r., sygn. II K 44/20 zmienionym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z 31 stycznia 2022 r., sygn. II AKa 239/21 na karę łączną 12 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności za przestępstwo z art. 13 § 2 k.k. w zw. z art. 148 § 3 k.k. i inne.Wnioskiem z 4 marca 2024 r. skazany domagał się ponownego zbadania swojej sprawy. Postanowieniem z 20 listopada 2024 r., sygn. I KO 101/24, Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia wniosku wobec jego oczywistej bezzasadności.Na powyższe postanowienie zażalenie złożył ww. wnioskodawca, w którym powołał się na treść art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k.

W uzasadnieniu ww. zażalenia skarżący podniósł, że Sąd Najwyższy nie pochylił się nad złożonym wnioskiem, nie przeanalizował akt sprawy Sądu Okręgowego w Koninie. W dalszej jego części podważał ustalenia faktyczne oraz zakwestionował rzetelność prowadzonego postępowania przygotowawczego i sądowego.Sąd Najwyższy zważył co następuje:Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.Zanim Sąd Najwyższy ustosunkuje się do treści złożonego środka odwoławczego koniecznym jest poczynienie uwag natury ogólnej. Otóż ustawodawca wprawdzie przewidział instytucję wznowienia postępowania, lecz tylko w sytuacji spełnienia przesłanek, precyzyjnie określonych w art. 540, art. 540 a i art. 540 b k.p.k.

Zatem po zapadnięciu prawomocnego orzeczenia w sprawie, istnieją limitowane możliwości wzruszenia wyroku skazującego, chronionego domniemaniem prawidłowości. Sąd Najwyższy, wydając zaskarżone postanowienie, słusznie nie dostrzegł, aby argumentacja podnoszona przez skazanego w piśmie z 4 marca 2024 r. mogła doprowadzić do wznowienia postępowania w niniejszej sprawie. Skazany we wniosku kwestionował bowiem prawidłowość ustaleń faktycznych przyjętych za podstawę wyroku skazującego oraz poprawność przebiegu czynności w postępowaniu przygotowawczym i przed sądemI instancji, całkowicie abstrahując od wskazanych przepisami podstaw wznowienia.

Fakt, że skazany czuje się potraktowany niesprawiedliwie, czy wręcz skrzywdzony przez wymiar sprawiedliwości, nie stanowi przesłanki do wznowienia postępowania i rozpoznania sprawy po raz kolejny. Tylko w wyjątkowych sytuacjach - precyzyjnie wskazanych w wyżej przytoczonych przepisach a przecież omówionych w zaskarżonym postanowieniu - możliwe jest podważenie prawomocności ostatecznego orzeczenia wydanego w sprawie. Skazany J.K. tych okoliczności, jednakże nie wykazał – co słusznie zauważył Sąd Najwyższy w zaskarżonym orzeczeniu.

Podsumowując, stwierdzić trzeba, słusznie został oceniony osobisty wniosek skazanego o wznowienie postępowania jako oczywiście bezzasadny, skoro nie wskazano w nim żadnej z ustawowych przesłanek wznowienia postępowania. Rozpoznając ten wniosek Sąd Najwyższy odniósł się do jego treści, wyjaśniając ‎w uzasadnieniu postanowienia, dlaczego należało odmówić jego przyjęcia bez wzywania wnioskodawcy do usunięcia jego braków formalnych. W sprawie również nie zaistniała okoliczność wynikająca z treści art. 439 ‎§ 1 pkt 2 k.p.k.

Skarżący poza przytoczeniem przepisu nie wskazał na czym miałoby polegać uchybienie. Sąd Najwyższy ocenił zatem z urzędu ten element – podobnie zresztą jak inne okoliczności wynikające z treści art. 439 § 1 k.p.k. - i uznał, że żadna z bezwzględnych przyczyn odwoławczych w niniejszej sprawie nie zachodzi Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd Najwyższy orzekł jak w części dyspozytywnej niniejszego postanowienia. [WB][a.ł]