I KZ 53/21 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I KZ 53/21 POSTANOWIENIE Dnia 5 listopada 2021 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Barbara SkoczkowskaProtokolant Edyta Demiańczuk - Komoń przy udziale prokuratora Prokuratury Krajowej Departamentu do Spraw Wojskowych ppłk. Justyny Makowskiej w sprawie plut. D. P., podejrzanego o popełnienie czynów z art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 228 § 1 k.k. i innych, po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 5 listopada 2021 r., zażalenia obrońcy podejrzanego na postanowienie Wojskowego Sądu Okręgowego w W. z dnia 14 października 2021 r., sygn. akt Kp (Ar) (…), o przedłużeniu stosowania tymczasowego aresztowania na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. w zw. z art. 655 § 1 pkt 1 k.p.k. postanawia: utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie.

UZASADNIENIEWojskowy Sąd Garnizonowy w L. postanowieniem z dnia 23 lipca 2021r zastosował wobec plut. D. P. środek zapobiegawczy w postaci tymczasowego aresztowania na okres 3 miesięcy tj. do dnia 19 października 2021 r. Na wniosek prokuratora Prokuratury Okręgowej w K. Wydział ds. Wojskowych, Wojskowy Sąd Okręgowy w W., postanowieniem z dnia 14 października 2021 r., sygn. Kp (Ar) (…) przedłużył wobec tego podejrzanego stosowanie tego środka zapobiegawczego na okres 2 miesięcy tj. do dnia 18 grudnia 2021 r. Na to postanowienie zażalenie wniósł obrońca podejrzanego plut.

D. P. zaskarżając je w całości i zarzucając m.in: błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za jego podstawę i mający wpływ na jego treść oraz obrazę przepisów postępowania, w tym art. 258 § 1 pkt 2 i § 2 k.p.k., art. 257 § 1 i § 2 k.p.k., art. 249a § 2 k.p.k. i art. 251 § 3 k.p.k., które zostały szczegółowo opisane w zażaleniu, a które w istocie sprowadzały się do wykazania, że nieuprawnione jest przyjęcie, iż zachodzą okoliczności uzasadniające dalsze stosowanie tymczasowego aresztowania w stosunku do podejrzanego, w sytuacji, gdy wystarczające byłyby inne środki zapobiegawcze.Obrońca w konkluzji wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia i zastosowanie wobec podejrzanego nie izolacyjnych środków zapobiegawczych w postaci zakazu opuszczania kraju połączonego z dozorem Policji, zakazem kontaktowania się z innymi podejrzanymi oraz świadkami oraz poręczeniem majątkowym w kwocie 20.000 zł.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Zażalenie obrońcy podejrzanego nie jest zasadne i nie zasługuje na uwzględnienie.Wbrew twierdzeniom skarżącego nadal aktualne pozostają przesłanki stosowania wobec podejrzanego plut. D. P. tymczasowego aresztowania.Skoro skarżący nie kwestionuje dowodowych podstaw stosowania wobec tego podejrzanego środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania wnosząc o wolnościowe środki zapobiegawcze, zbędnym zatem jest dokonywanie szczegółowej analizy dowodowych podstaw stosowania wobec plut.

D. P. środka o charakterze izolacyjnym. W tym miejscu wystarczy poprzestać na stwierdzeniu, iż zeznania świadków, wyjaśnienia D. P. oraz innych podejrzanych, stenogramy rozmów telefonicznych, analiza przepływów finansowych, czy też opinia z zakresu broni i amunicji wskazują na duże prawdopodobieństwo popełnienia przez podejrzanego zarzucanych mu czynów.Obok dowodowej podstawy stosowania środka zapobiegawczego z art. 249 k.p.k. istnieją, wbrew twierdzeniu skarżącego, podstawy procesowe wynikające z art. 258 § 1 pkt 2 i § 2 k.p.k. do stosowania najsurowszego z tych środków w postaci tymczasowego aresztowania.

Przypomnieć należy, że plut. D. P. podejrzany jest o popełnienie łącznie 19 przestępstw, a zważywszy na ich rangę oraz ustawowe zagrożenie niektórych z nich, realnym jest, iż perspektywa surowości grożącej temu podejrzanemu kary może stymulować go do podejmowania działań mających na celu zakłócenie prawidłowego toku postępowania w sprawie. Nie można pomijać również tego, że D. P. podejrzany jest o składanie fałszywych zeznań z art. 233 § 1a k.k. oraz poplecznictwo z art. 239 § 1 k.k. i z uwagi na to nie można w tym wypadku odmówić racji Sądowi I instancji, który wskazuje na obawę matactwa procesowego, nawet w sytuacji, iż podejrzany obecnie przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów i złożył obszerne wyjaśnienia.

W tym kontekście Sąd I instancji dokonał właściwych ustaleń, a decyzję tego Sądu podziela Sąd Najwyższy, iż w realiach niniejszej sprawy, na obecnym jej etapie, tylko tymczasowe aresztowania zabezpieczy prawidłowy tok postępowania i jest to jedyny środek będący w stanie tę rolę spełnić.Zdaniem Sądu Najwyższego nie można także uznać, by czas dalszego stosowania tymczasowego aresztowania określony w zaskarżonym postanowieniu, krótszy o miesiąc w stosunku do wniosku prokuratora, był nadmiernie wydłużony, jest to okres niezbędny do przeprowadzenia czynności wskazanych we wniosku.

Konieczne jest zauważenie, że do ewentualnego dalszego przedłużania tymczasowego aresztowania należałoby podejść z najdalej idącą ostrożnością i mogłaby je uzasadniać jedynie konieczność wykonania ważkich i niezbędnych czynności, których dotąd nie udało się przeprowadzić bez zawinienia ze strony organów prowadzących postępowanie przygotowawcze.Po przeanalizowaniu sytuacji osobistej plut. D. P., Sąd Najwyższy doszedł do wniosku, iż także względy z art. 259 § 1 k.p.k. nie nakazują odstąpienia od stosowania tego środka zapobiegawczego.W tych warunkach, nie znajdując podstaw do uwzględnienia zażalenia, postanowiono jak wyżej.