I KZ 36/24 · Sąd Najwyższy

I KZ 36/24 POSTANOWIENIE Dnia 17 września 2024 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Eugeniusz Wildowicz w sprawie M. R. skazanego z art. 190a § 1 k.k., po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 17 września 2024 r., zażalenia skazanego na zarządzenie Zastępcy Przewodniczącego Wydziału VI Karnego - Odwoławczego Sądu Okręgowego w Jeleniej Górze z dnia 31 lipca 2024 r., sygn. akt WKK 13/24, o odmowie przyjęcia kasacji p o s t a n o w i ł 1. utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie, 2. obciążyć skazanego kosztami postępowania zażaleniowego.

UZASADNIENIEM. R. został skazany wyrokiem Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze z dnia 8 grudnia 2023 r., sygn. akt II K 1481/23, na karę grzywny w wysokości 200 stawek po 15 złotych każda, za to, że w okresie od 28 kwietnia 2020 r. do 28 marca 2023 r., na terenie województwa d., uporczywie nękał S. P., co istotnie naruszyło jej prywatność i wywołało poczucie zagrożenia, tj. za czyn z art. 190a § 1 k.k. Wyrok ten zapadł na posiedzeniu, po uwzględnieniu przez Sąd uzgodnionego z oskarżonym wniosku prokuratora, wniesionego w trybie art. 335 § 2 k.p.k., o wydanie wyroku skazującego bez przeprowadzania rozprawy.

W posiedzeniu nie wzięli udziału ani oskarżony, ani jego obrońca. Wyrok Sądu Rejonowego, niezaskarżony przez żadną ze stron, uprawomocnił się z dniem 16 grudnia 2023 r. W dniu 25 lipca 2024 r. M. R. złożył w Sądzie Rejonowym w Jeleniej Górze pismo zatytułowane „wniosek o kasacje wyroku”, w którym kwestionował swoją zgodę na skazanie bez rozprawy i stawiał zarzuty wobec Sądu, jak i uczestników postępowania, wskazując, że to on jest pokrzywdzonym w tej sprawie. Zastępca Przewodniczącego Wydziału VI Karnego - Odwoławczego Sądu Okręgowego w Jeleniej Górze, zarządzeniem dnia 31 lipca 2024 r., sygn. akt WKK 13/24, na podstawie art. 530 § 2 k.p.k. w zw. z art. 519 k.p.k. i w zw. z art. 429 § 1 k.p.k., odmówił przyjęcia kasacji, sporządzonej przez skazanego M.

R., od wyroku Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze z dnia 8 grudnia 2023 r., sygn. akt II K 1481/23. Zarządzenie to zaskarżył w całości M. R., podnosząc w zażaleniu, że żąda kasacji, ponieważ został pomówiony o „fikcyjne przestępstwo”, a wyrok skazujący zapadł w wyniku układu między prokuratorem a Sądem. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Skarżący w żaden sposób nie odnosi się do treści zaskarżonego zarządzenia i podstaw odmowy przyjęcia do rozpoznania złożonej przez niego kasacji.

W zażaleniu powtarza natomiast sformułowane wcześniej w „kasacji” twierdzenia o swojej niewinności i stronniczości Sądu przy rozpoznawaniu jego sprawy. Fakt, że skazany nie zgadza się z zapadłym rozstrzygnięciem, nawet jeśli wcześniej jego treść została z nim uzgodniona, nie oznacza jeszcze, iż przysługuje mu prawo do wniesienia kasacji. Zgodnie z art. 519 k.p.k., kasacja jako nadzwyczajny środek zaskarżenia, przysługuje stronie od prawomocnego wyroku sądu odwoławczego kończącego postępowanie. Aby strona zyskała prawo do wniesienia kasacji musi zatem wcześniej zaskarżyć wyrok sądu I instancji w drodze apelacji.

W niniejszym postępowaniu taki fakt nie miał miejsca – M. R., korzystający zresztą z pomocy obrońcy z wyboru, nie wniósł apelacji od wyroku Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze z dnia 8 grudnia 2023 r., sygn. akt II K 1481/23. Tym samym nie może skutecznie domagać się kasacji zapadłego w jego sprawie orzeczenia. Zastępca Przewodniczącego Wydziału VI Karnego - Odwoławczego Sądu Okręgowego w Jeleniej Górze dostrzegł tę okoliczność i zaskarżonym zarządzeniem, na podstawie art. 530 § 2 k.p.k. w zw. z art. 519 k.p.k. i w zw. z art. 429 § 1 k.p.k., słusznie odmówił przyjęcia sporządzonej przez skazanego kasacji.

Mając na uwadze bezdyskusyjną trafność zaskarżonego rozstrzygnięcia, należało utrzymać je w mocy, o kosztach postępowania odwoławczego orzekając zgodnie z treścią art. 636 § 1 k.p.k. [PGW][ms] ‎