I KZ 25/22 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I KZ 25/22 POSTANOWIENIE Dnia 18 maja 2022 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Igor Zgoliński w sprawie A. J., skazanego z art. 190a § 1 k.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu‎w dniu 18 maja 2022 r.‎zażalenia wniesionego przez oskarżycielkę posiłkową E. J. na zarządzenie przewodniczącego IV Wydziału Karnego – Odwoławczego Sądu Okręgowego w W. z dnia 27 września 2021 r., sygn. akt IV WKK (…), odmawiające przyjęcia kasacji od wyroku Sądu Okręgowego w W. z dnia 14 czerwca 2021 r., sygn. akt IV Ka (…), zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w O. z dnia 27 maja 2020 r., sygn. akt II K (…), na podstawie art. 530 § 3 k.p.k. postanowił: utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie.

UZASADNIENIE

Zaskarżonym zarządzeniem przewodniczący IV Wydziału Karnego – Odwoławczego Sądu Okręgowego w W. odmówił przyjęcia kasacji oskarżycielki posiłkowej wywiedzionej od wskazanego powyżej wyroku, uznając ją za złożoną po terminie zakreślonym przez art. 524 § 1 zd. 1 k.p.k. Zażalenie na to zarządzenie złożyła w ustawowym terminie oskarżycielka posiłkowa, domagając się jego uchylenia, gdyż w jej ocenie wydane zostało z naruszeniem „istotnych interesów strony, fundamentalnych praw konstytucyjnych”. Wskazała między innymi na błędne ustalenia poczynione odnośnie do daty nadania kasacji oraz daty odebrania odpisu wyroku z uzasadnieniem, wydanie zarządzenia przez przewodniczącego wydziału, podczas gdy podmiotem do tego uprawnionym jest prezes sądu, do którego wniesiono kasację, zarzuciła naruszenie określone w art. 439 § 1 k.p.k., mające polegać na wydaniu zarządzenia przez osobę podlegającą wyłączeniu na podstawie art. 40 § 1 k.p.k., brak pouczenia o możliwości zaskarżenia przedmiotowego zarządzenia.

Nadto skazana zawarła szereg uwag odnoszących się do zakończonego prawomocnie postępowania.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Na wstępie zaznaczyć należy, że przedmiotem niniejszego postępowania jest kontrola zasadności decyzji o odmowie przyjęcia kasacji. W jej ramach ocenie instancyjnej poddane być muszą ustalenia w zakresie niedochowania przez skarżącą terminu określonego w art. 524 § 1 zd. 1 k.p.k., gdyż ten powód stanowił podstawę wydania zaskarżonego zarządzenia. Zakresem kognicji nie może być natomiast objęty szereg kwestii poruszonych w zażaleniu, które nie dotyczą powyższej materii, a sprowadzają się do kontestowania sposobu procedowania wniosków w różnym przedmiocie, składanych przez E. J. w toku postępowania (np. odnośnie do pełnomocnika z urzędu, wyłączenia sędziego, przekazania sprawy innemu sądowi równorzędnemu).

Odnosząc się zaś do istoty niniejszej sprawy, a więc poczynionych ustaleń, zgodnie z którymi skarżąca wnosząc kasację nie dochowała 30-dniowego terminu liczonego od daty doręczenia jej wyroku sądu odwoławczego wraz z uzasadnieniem, należy skonstatować, że są one prawidłowe. Słusznie bowiem zostało przyjęte, że odpis orzeczenia wraz z pisemnymi jego motywami skarżąca otrzymała w dniu 3 sierpnia 2021 r., co wynika ze znajdującego się w aktach sprawy zwrotnego potwierdzenia odbioru tej korespondencji zawartego na k. 3641 verte, t.

XVII. W aktach sprawy, na k. 3641d, t. XVII, znajduje się również kolejne potwierdzenie odbioru wyroku z uzasadnieniem przez skarżącą. Wynika z niego, że tego rodzaju korespondencję skarżąca odebrała ponownie w dniu 16 sierpnia 2021 r. Nie zmienia to faktu, że pierwszym doręczeniem orzeczenia, od którego winien być liczony termin do złożenia kasacji, było to mające miejsce w dniu 3 sierpnia 2021 r. Tak też zostało przyjęte w zaskarżonym zarządzeniu i tego ustalenia skarżąca skutecznie nie zakwestionowała. Brak wątpliwości w zakresie terminu odbioru implikował wniosek, że kwestia daty nadania kasacji i zgłoszonych w zażaleniu co do niej uwag o tyle pozostaje irrelewantna, że termin do złożenia kasacji – jak to zostało obliczone w zaskarżonym zarządzeniu – upłynął w dniu 2 września 2021 r.

Okoliczność, czy kasacja została nadana w placówce pocztowej, jak wynika z zaskarżonego zarządzenia w dniu 15 września 2021 r., czy też, co podnosi skarżąca, dwa dni wcześniej z powodu „błędu urzędnika pocztowego”, tj. w dniu 13 września 2021 r. (co potwierdza dokumentami nadania – k. 3746, t. XVIII), nie ma w tym przypadku większego znaczenia. Niezależnie bowiem od powyższego nadanie i tak nastąpiło z przekroczeniem 30-dniowego terminu (vide art. 123 § 1 k.p.k.). Wobec prawidłowych ustaleń w zakresie niedochowania terminu do wniesienia kasacji zaskarżone zarządzenie należało utrzymać w mocy.

Zarządzenie nie budziło również zastrzeżeń pod kątem podmiotu uprawnionego do jego wydania. Istotnie, przepis art. 530 § 2 k.p.k. stanowi, że prezes sądu, do którego wniesiono kasację odmawia jej przyjęcia, jednakże w świetle art. 93 § 2 k.p.k. w kwestiach nie wymagających postanowienia, a do takich należy odmowa przyjęcia kasacji (art. 530 § 3 k.p.k.), obok prezesa sądu, zarządzenia mogą wydawać również przewodniczący wydziału, przewodniczący składu orzekającego albo upoważnieni sędziowie. W świetle powyższego zarządzenie wydane zostało, wbrew zarzutowi środka odwoławczego, przez uprawniony podmiot.

Jeśli chodzi o podstawy iudex inhabilis, zostały one enumeratywnie wskazane w ustawie (art. 40 § 1-3 k.p.k.). Tego typu okoliczności w sprawie nie występowały. Co się tyczy zgłaszanego przez skarżącą niedopełnienia przez Sąd obowiązku pouczenia jej o sposobie i terminie zaskarżenia przedmiotowego zarządzenia, to zarzut ten nie znajduje potwierdzenia w aktach sprawy. Wynika z nich, że skarżąca otrzymała odpis zarządzenia wraz z pouczeniem (k. 3728, t. XVII), a w konsekwencji skutecznie z przysługującego jej uprawnienia skorzystała.Kierując się powyższą argumentacją, orzeczono jak w sentencji.