I KZ 24/24 · Sąd Najwyższy

I KZ 24/24 POSTANOWIENIE Dnia 4 września 2024 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Kazimierz Klugiewicz w sprawie S. C., po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu, w dniu 4 września 2024 r., zażalenia pełnomocnika pokrzywdzonego ‎na zarządzenie Prezesa Wojskowego Sądu Okręgowego w Poznaniu ‎z dna 15 kwietnia 2024 r., sygn. akt Ko 4/24, So 8/06, o odmowie przyjęcia zażalenia na postanowienie Wojskowego Sądu Okręgowego ‎w Poznaniu z dnia 25 stycznia 2024 r., sygn. akt Ko 4/24, p o s t a n o w i ł: utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie.

UZASADNIENIE

Wojskowy Sąd Okręgowy w Poznaniu postanowieniem z dnia 25 stycznia 2024 r., sygn. akt Ko 4/24, umorzył postępowanie wykonawcze w odniesieniu do środka karnego obowiązku naprawienia szkody nałożonego na S. C., skazanego prawomocnym wyrokiem Wojskowego Sądu Okręgowego w Poznaniu z dnia 18 października 2010 r., sygn. akt So 8/06, z uwagi na upływ terminu przedawnienia wykonania tego środka karnego.Na powyższe postanowienie pismem z dnia 8 kwietnia 2024 r., pełnomocnik pokrzywdzonego Skarbu Państwa – Ministra Obrony Narodowej wniósł zażalenie.

Prezes Wojskowego Sądu Okręgowego w Poznaniu zarządzeniem z dnia 15 kwietnia 2024 r., sygn. akt Ko 4/24, So 8/06, odmówił przyjęcia zażalenia z uwagi na to, że środek odwoławczy pochodzi od osoby nieuprawnionej.Na tę decyzję procesową zażalenie wniósł pełnomocnik pokrzywdzonego, podnosząc zarzut obrazy przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na treść orzeczenia, a to art. 94 § 1 pkt 1 i 4-5 i § 2 k.p.k. w zw. z art. 22 § 1 k.k.w. i art. 1 § 2 k.k.w., polegającej na niewskazaniu osoby, która wydała zarządzenie oraz podstawy prawnej wyłączającej prawo pokrzywdzonego do zaskarżenia postanowienia o umorzeniu postępowania wykonawczego przy jednoczesnym stanowczym wykluczeniu jakichkolwiek uprawnień pokrzywdzonego w toku tego postępowania, co w istocie uniemożliwia kontrolę tego zarządzenia i pozbawia pokrzywdzonego wszelkich praw.Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego zarządzenia.Sąd Najwyższy rozważył, co następuje.Wniesione zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.Odnosząc się do zarzutu niewskazania podmiotu, który wydał zarządzenie, zauważyć należy, że na oryginale zaskarżonego zarządzenia, zalegającego w aktach sprawy (k. 4682, t.

XXV) znajduje się oznaczenie organu, który wydał tę decyzję procesową oraz podpis jego piastuna – Prezesa Sądu Okręgowego w Poznaniu. Spełniony zatem został wymóg, o którym mowa w art. 94 § 2 k.p.k. w zw. z art. 94 § 1 pkt 1 k.p.k. w zw. z art. 1 § 1 k.k.w. Zdziwienie musi budzić dopatrywanie się przez autora zażalenia, uchybienia polegającego na tym, że na doręczonym mu odpisie nie wskazano nazwy organu, skoro brak tego elementu wynikał z zastąpienia podpisu poświadczeniem, iż na oryginale znajduje się właściwy podpis.

W tym kontekście trzeba zauważyć, że w piśmie przewodnim do korespondencji zawierającej odpis zarządzenia wskazano na organ, który je wydał, co nie pozostawiało żadnych wątpliwości w tym zakresie.Jeśli chodzi o brak podania merytorycznej podstawy prawnej zaskarżonej decyzji procesowej tj. uznania, że pokrzywdzony nie ma uprawnienia do zaskarżenia postanowienia o umorzeniu postępowania wykonawczego, stwierdzić należy, że z całokształtu regulacji Kodeksu karnego wykonawczego wynika, że pokrzywdzony nie jest stroną postępowania wykonawczego, a ustawa przyznaje temu podmiotowi jedynie pewne uprawnienia, czyniąc to wprost, na zasadzie swoistego wyjątku (zob. np. art. 168a § 1 k.k.w., art. 197 § 2 k.p.k.; por. art. 19 k.k.w.).

Nie jest przy tym możliwe odpowiednie stosowanie przepisów z Rozdz. 4 Kodeksu postępowania karnego z uwagi na autonomię unormowań Kodeksu karnego wykonawczego (art. 1 § 2 k.k.w.). Nie sposób było zatem wymagać od Prezesa WSO w Poznaniu, aby wskazał podstawę prawną swego stanowiska, skoro to właśnie z uwagi na brak regulacji w Kodeksie karnym wykonawczym statusu pokrzywdzonego nie jest on stroną uregulowanego tą ustawą postępowania, co zresztą powinno być wiadome pełnomocnikowi profesjonalnemu pokrzywdzonego i co zostało przekazane do wiadomości we wcześniejszej korespondencji ze strony Sądu do Departamentu Spraw Socjalnych MON, którego pracownik występował jako pełnomocnik pokrzywdzonego.

W piśmie z dnia 28 marca 2024 r. (k. 4662, t. XXV) Woskowy Sąd Okręgowy w Poznaniu poinformował bowiem Dyrektora Departamentu Spraw Socjalnych MON, że pokrzywdzony w postępowaniu wykonawczym nie jest stroną, nie zawiadamia się go o posiedzeniach ani też nie posiada on uprawnień do wnoszenia środków odwoławczych.Wobec niestwierdzenia okoliczności, o których mowa w art. 439 § 1 k.p.k., Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu.[PGW][ms] ‎