I KZ 23/24 · Sąd Najwyższy
Legislator summary
AI generatedZarządzeniem z dnia 23 kwietnia 2024 r. odmówiono przyjęcia zażalenia J. K. na zarządzenie o odmowie przyjęcia apelacji wskazując, że zostało ono wniesione po terminie. Zażalenie na to zarządzenie wniósł J. K. podnosząc, że pismo zostało złożone z zachowaniem terminu. Autor zażalenia powołał się na przepisy kodeksu postępowania administracyjnego, a ponadto wskazał, że nadawał pismo w konsulacie RP w O..Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Zażalenie J. K. jest niezasadne.Przepis art. 124 k.p.k. reguluje kwestię ustalania czy termin na dokonanie określonej czynności procesowej w postaci złożenia pisma procesowego został zachowany.
Legislator headnote
AI generatedart. 437 § 1 k.p.k, art. 466 § 1 k.p.k, art. 124 k.p.k; I KZ 23/24 · Sąd Najwyższy: I KZ 23/24 POSTANOWIENIE Dnia 9 lipca 2024 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jacek Błaszczyk po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 9 lipca 2024 r., w sprawie z zażalenia J. K. na zarządzenie Prezesa Wojskowego Sądu Okręgowego w Poznaniu, z dnia 23 kwietnia 2024 r., sygn. akt Żo 7/21, o odmowie przyjęcia zażalenia na zarządzenie o odmowie przyjęcia apelacji, na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. w zw. z art. 466 § 1 k.p.k. p o s t a n o w i ł : utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedRelated Decisions
AI generatedFull text
I KZ 23/24 POSTANOWIENIE Dnia 9 lipca 2024 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jacek Błaszczyk po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 9 lipca 2024 r., w sprawie z zażalenia J. K. na zarządzenie Prezesa Wojskowego Sądu Okręgowego w Poznaniu, z dnia 23 kwietnia 2024 r., sygn. akt Żo 7/21, o odmowie przyjęcia zażalenia na zarządzenie o odmowie przyjęcia apelacji, na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. w zw. z art. 466 § 1 k.p.k. p o s t a n o w i ł : utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie.
UZASADNIENIE
Zarządzeniem z dnia 23 kwietnia 2024 r. odmówiono przyjęcia zażalenia J. K. na zarządzenie o odmowie przyjęcia apelacji wskazując, że zostało ono wniesione po terminie. Zażalenie na to zarządzenie wniósł J. K. podnosząc, że pismo zostało złożone z zachowaniem terminu. Autor zażalenia powołał się na przepisy kodeksu postępowania administracyjnego, a ponadto wskazał, że nadawał pismo w konsulacie RP w O..Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Zażalenie J. K. jest niezasadne.Przepis art. 124 k.p.k. reguluje kwestię ustalania czy termin na dokonanie określonej czynności procesowej w postaci złożenia pisma procesowego został zachowany.
Znaczenie ma przy tym data złożenia pisma u określonego podmiotu, przy czym chodzi tu zarówno o placówkę podmiotu zajmującego się doręczaniem korespondencji (na terenie Unii Europejskiej, a nie jedynie na terenie kraju), jak i o inne placówki, które z uwagi na okoliczności pełnią funkcję gwarancyjną, że w określonej dacie pismo zostało nadane, choć faktycznie nie zostało ono złożone w placówce pocztowej. Chodzi tu o urząd konsularny, dowództwo jednostki wojskowej (gdy pismo nadaje żołnierz innej niż pełniona dyspozycyjnie terytorialna służba wojskowa), administrację odpowiedniego zakładu karnego albo aresztu (gdy pismo nadaje osoba pozbawiona wolności), a także kapitana polskiego statku morskiego (gdy pismo nadaje członek załogi tego statku).Obowiązek udokumentowania złożenia pisma w terminie obciąża stronę, która wywodzi z tego skutki prawne; również stronę obciąża ryzyko niemożliwości ustalenia rzeczywistej daty nadania pisma.Skarżący nie przytoczył w zażaleniu żadnych argumentów, które przemawiałyby za zmianą zaskarżonego zarządzenia.
Z akt niniejszej sprawy jednoznacznie wynika, że pismo procesowe (zażalenie) zostało nadane w norweskim urzędzie pocztowym w dniu 11 kwietnia 2024 r. (koperta - k. 967, t. V), tj. poza terenem Unii Europejskiej. W tym kontekście należy zwrócić uwagę, że przepis art. 124 k.p.k. reguluje wyłącznie kwestię zachowania terminu w przypadku, gdy skuteczność czynności procesowaej jest takim terminem ustawowym ograniczona, a pismo zostało nadane w szczególności w placówce podmiotu zajmujacego się doręczaniem korespondencji na terene Unii Europejskiej.
Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji. [J.J.](r.g.)