I KZ 14/19 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I KZ 14/19 POSTANOWIENIE Dnia 22 października 2019 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Wiesław Kozielewicz (przewodniczący, sprawozdawca)‎SSN Jacek Błaszczyk‎SSN Kazimierz Klugiewicz w sprawie z wniosku A.P. o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Wojskowego Sądu Garnizonowego w O. z dnia 3 grudnia 1974 r., sygn. akt Sg (…) po rozpoznaniu zażalenia złożonego przez wnioskodawcę na postanowienie Wojskowego Sądu Okręgowego w W. z dnia 3 września 2019 r., sygn. akt II Ko (…) w przedmiocie pozostawienia wniosku o wznowienie postępowania bez rozpoznania p o s t a n o w i ł: zaskarżone postanowienie utrzymać w mocy.

UZASADNIENIEZaskarżonym postanowieniem pozostawiono bez rozpoznania wniosek A.P. o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Wojskowego Sądu Garnizonowego w O. z dnia 3 grudnia 1974 r., sygn. akt Sg (…).Powodem pozostawienia wniosku bez rozpoznania była, okoliczność, że wniosek ten nie odpowiada warunkom formalnym, albowiem wniosek ten nie wskazuje prawomocnego wyroku skazującego stwierdzającego, że w związku z postępowaniem przed Wojskowym Sądem Garnizonowym w O., w sprawie o sygn. akt Sg (…), dopuszczono się przestępstwa, ani nie wskazuje orzeczenia zapadłego w postępowaniu karnym stwierdzającego niemożność wydania takiego wyroku.W zażaleniu na powyższe postanowienie wnioskodawca podnosi, że dostępny w sprawie materiał dowodowy pozwala na dokonanie oceny, czy doszło do popełnienia przestępstwa poświadczenia nieprawdy co do jego stanu zdrowia, którego skutkiem było bezprawne aresztowanie i skazanie.

Oczekiwanie zaś aby w państwie niedemokratycznym i niesuwerennym, jakim był PRL mógł być wydany wyrok skazujący za popełnienie przestępstwa przy aresztowaniu wnioskodawcy jest nierealne.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Zaskarżone postanowienie należało utrzymać w mocy.Podkreślić należy, jak stwierdzono w postanowieniu Sądu Najwyższego z dnia 17 stycznia 2008 r., sygn. akt V KO 88/07, OSNwSK 2008, poz. 126, że dopuszczenie się przestępstwa w związku z postępowaniem, jako podstawa wznowienia procesu (art. 540 § 1 pkt 1 k.p.k.), wymaga spełnienia warunków określonych w art. 541 k.p.k.

Nie jest wystarczające dla wznowienia postępowania sformułowanie przez wnioskodawcę takiego zarzutu. Warunkiem koniecznym jest bowiem wskazanie, że czyn, o którym mowa w art. 540 § 1 pkt 1 k.p.k., został ustalony prawomocnym wyrokiem skazującym, chyba że orzeczenie takie nie może zapaść z powodu przyczyn wymienionych w art. 17 § 1 pkt 3 - 11 k.p.k. lub art. 22 k.p.k. W takim wypadku wniosek o wznowienie postępowania powinien wskazywać wyrok skazujący lub orzeczenie zapadłe w postępowaniu karnym, stwierdzające niemożność wydania wyroku, czego w niniejszej sprawie autor wniosku nie czyni.

Dopiero wskazanie wyroku lub orzeczenia, o których mowa w art. 541 § 1 k.p.k., świadczących o popełnieniu przestępstwa w związku z postępowaniem albo o niemożności wydania wyroku skazującego za przestępstwo, jakiego dopuszczono się w związku z postępowaniem karnym będącym przedmiotem sprawy o wznowienie pozwala zbadać, czy istnieje uzasadniona podstawa do przyjęcia, że mogło to mieć wpływ na treść orzeczenia.Biorąc powyższe pod uwagę, orzeczono, jak na wstępie. as