Legislator Case Law & Legislation
DE FR IT EN
Analyze in Legislator
I KZ 13/19 AI generated

I KZ 13/19 · Sąd Najwyższy

Case Number I KZ 13/19
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Outcome postanowienie
Open official source Machine-readable Markdown (.md)

Legislator summary

AI generated

Dyrektor Zakładu Karnego w P. w dniu 16 maja 2019 r. ukarał skazanego J.C. karą nagany za przekroczenie dyscyplinarne. Na tę decyzję skazany wniósł skargę, a Sąd Okręgowy w O. postanowieniem z dnia 5 lipca 2019 r., sygn. akt II Pen (…) utrzymał tę decyzję w mocy. Na to postanowienie skazany wniósł osobiście sporządzoną kasację. Wiceprezes Sądu Okręgowego w O. zarządzeniem z dnia 31 lipca 2019r. odmówił przyjęcia tej kasacji jako niedopuszczalnej z mocy ustawy. Na to zarządzenie zażalenie wniósł skazany. W zażaleniu kwestionował słuszność podjętej decyzji o ukaraniu za przekroczenie dyscyplinarne oraz prawidłowość proceduralną prowadzonego przeciwko niemu postępowania karnego zakończonego skazaniem.

Legislator headnote

AI generated

art. 519 k.p.k; I KZ 13/19 · Sąd Najwyższy: Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Zażalenie jest oczywiście niezasadne. Skarżący w zażaleniu nie podniósł żadnych merytorycznych argumentów w stosunku do wywodów prawnych zawartych w zaskarżonym zarządzeniu. Zresztą takiej przekonującej argumentacji przedstawić nie mógł wobec jednoznacznej treści art. 519 k.p.k. Zgodnie z treścią art. 519 k.p.k., co trafnie wskazano w zarządzeniu, od prawomocnego wyroku sądu odwoławczego kończącego postępowanie przysługuje możliwość wniesienia kasacji, a więc nadzwyczajnego środka zaskarżenia.

Keywords

AI generated
disciplinary action military disciplinary proceedings disciplinary transfer disciplinary sanction of notary attorney disciplinary proceedings fitness for detention

Cited Legislation

AI generated
art. 519 k.p.k
Zresztą takiej przekonującej argumentacji przedstawić nie mógł wobec jednoznacznej treści art. 519 k.p.k.
AI generated
II Pen 257/19
Zgodnie z art. 7 § 1 kkw skuteczne wzruszenie takiej decyzji jak podjęta przez Dyrektora Zakładu Karnego w S. w dniu 12.12.2019 r. o ukaraniu karą dyscyplinarną jest możliwe jedynie w przypadku wykazania jej niezgodności z prawem. Taka sytuacja w przedmiotowej sprawie nie występuje. Dyrektor zakładu karnego jako organ postępowania wykonawczego ma prawo wymierzać kary dyscyplinarne i z tego uprawnienia prawidłowo skorzystał orzekając karę dyscyplinarną przewidzianą przepisami kkw. Nie może być zatem mowy o podjęciu decyzji niezgodnej z prawem tym bardziej, że sam skarżący przyznał się do wykroczenia dyscyplinarnego polegającego na odmowie wykonania pracy w kuchni w dniu 09.12.2019 r. a tłumaczenie swojego postępowania chorobą nie brzmi wiarygodnie skoro 09.12.2019 r. korzystał z porady lekarza i okazało się, że ze względu na stan zdrowia nie wymagał wydania zwolnienia lekarskiego.
SK 40/21
art. 7 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny wykonawczy (Dz. U. z 2019 r. poz. 676, ze zm.) w zakresie, w jakim „ogranicza on podstawę zaskarżenia wydanej decyzji tylko do jednej przesłanki, tj. niezgodności z prawem”, z art. 45 ust. 1 Konstytucji, 2) art. 7 § 5 zdanie drugie ustawy powołanej w punkcie 1 w zakresie, w jakim „uniemożliwia on zaskarżenie wydanego przez sąd powszechny orzeczenia o utrzymaniu w mocy, uchyleniu albo zmianie zaskarżonej decyzji”, z art. 78 w związku z art. 176 ust. 1 Konstytucji, postanawia: umorzyć postępowanie.
II K 227/23
kary pozbawienia wolności w wymiarze 6 (sześciu) miesięcy orzeczonej wyrokiem tutejszego sądu w sprawie II K 15/22; kary pozbawienia wolności w wymiarze 1 (jednego) roku i 10 (dziesięciu) miesięcy orzeczonej wyrokiem tutejszego sądu w sprawie II K 187/22;
I ACa 433/12
W pozwie z dnia 26 kwietnia 2011 roku P.
I C 339/21
Powód M. R. wniósł przeciwko pozwanemu Skarbowi Państwa Zakład Karny w C. pozew o zapłatę kwoty 15 000 zł. W uzasadnieniu wskazał że w grudniu 2020 r. Rzecznik Praw Obywatelskich uznał iż kary dyscyplinarne z dnia 31 lipca 2017 r. oraz 20 lutego 2018 r. zastosowano przez pozwanego wobec niego bezpodstawnie i w dniu 8 stycznia 2021 r. zostały anulowane z systemu NOENET. Powód podkreślił, że kary te skutkowały pozbawieniem go możliwości nauczania i odpłatnej pracy z której spłacał zadłużenia alimentacyjne. Wskazał również, że w dniu 27 stycznia 2021 r. w Zakładzie Karnym w K. komisja zakwalifikowała go do nauczania, a ze względu na art. 149 k.k.w. dyrekcja uchyliła karę dyscyplinarną i uznała ją za niebyłą oraz podjęła decyzję mającą na celu uchylenie skutków ukarania.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt I KZ 13/19 POSTANOWIENIE Dnia 17 października 2019 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Marek Pietruszyński w sprawie skazanego J.C., po rozpoznaniu na posiedzeniu w Izbie Karnej w dniu 17 października 2019 r., zażalenia skazanego na zarządzenie Wiceprezesa Sądu Okręgowego w O. z dnia 31 lipca 2019 r. o odmowie przyjęcia kasacji na postanowienie Sądu Okręgowego w O. z dnia 5 lipca 2019 r., sygn. akt II Pen (…), p o s t a n o w i ł: zaskarżone zarządzenie utrzymać w mocy.

UZASADNIENIE

Dyrektor Zakładu Karnego w P. w dniu 16 maja 2019 r. ukarał skazanego J.C. karą nagany za przekroczenie dyscyplinarne. Na tę decyzję skazany wniósł skargę, a Sąd Okręgowy w O. postanowieniem z dnia 5 lipca 2019 r., sygn. akt II Pen (…) utrzymał tę decyzję w mocy. Na to postanowienie skazany wniósł osobiście sporządzoną kasację. Wiceprezes Sądu Okręgowego w O. zarządzeniem z dnia 31 lipca 2019r. odmówił przyjęcia tej kasacji jako niedopuszczalnej z mocy ustawy. Na to zarządzenie zażalenie wniósł skazany. W zażaleniu kwestionował słuszność podjętej decyzji o ukaraniu za przekroczenie dyscyplinarne oraz prawidłowość proceduralną prowadzonego przeciwko niemu postępowania karnego zakończonego skazaniem.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Zażalenie jest oczywiście niezasadne. Skarżący w zażaleniu nie podniósł żadnych merytorycznych argumentów w stosunku do wywodów prawnych zawartych w zaskarżonym zarządzeniu. Zresztą takiej przekonującej argumentacji przedstawić nie mógł wobec jednoznacznej treści art. 519 k.p.k. Zgodnie z treścią art. 519 k.p.k., co trafnie wskazano w zarządzeniu, od prawomocnego wyroku sądu odwoławczego kończącego postępowanie przysługuje możliwość wniesienia kasacji, a więc nadzwyczajnego środka zaskarżenia.

Podkreślić należało, że ta możliwość ma charakter wyjątkowy, o ściśle zakreślonych rygorach i nie stanowi w tym zakresie zasady. Kasacja, co również słusznie wskazano w zarządzeniu, może być wniesiona od prawomocnego postanowienia sądu odwoławczego o umorzeniu postępowania i zastosowaniu środka zabezpieczającego określonego w art. 93a k.p.k. Zasadnie zatem przyjęto w zaskarżonym zarządzeniu, że brak jest ustawowych podstaw prawnych do wniesienia kasacji od prawomocnego postanowienia sądu odwoławczego o utrzymaniu w mocy decyzji dyrektora zakładu karnego o ukaraniu skazanego karą dyscyplinarną.

Z tych względów należało nie uwzględnić zażalenia i utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie.as