I KZ 11/21 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I KZ 11/21 POSTANOWIENIE Dnia 22 kwietnia 2021 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Waldemar Płóciennik (przewodniczący)‎SSN Małgorzata Gierszon (sprawozdawca)‎SSN Andrzej Siuchniński w sprawie I. D. skazanego z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k., po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 22 kwietnia 2021 r., zażalenia skazanego na postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 11 marca 2021 r., sygn. akt I KO 39/20, o odmowie przyjęcia wniosku skazanego o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 26 października 2016 r., sygn. akt II AKa (…), utrzymującym w mocy wyrok Sądu Okręgowego w B. z dnia 7 czerwca 2016 r., sygn. akt III K (…), wobec jego oczywistej bezzasadności, postanowił: utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie.

UZASADNIENIE

Do Sądu Najwyższego wpłynął kolejny już wniosek skazanego I. D. o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 26 października 2016 r., wydanym w sprawie II AKa (…). Sąd Najwyższy postanowieniem z dnia 11 marca 2021 r., sygn. akt I KO 39/20 odmówił, na podstawie art. 545 § 3 k.p.k., przyjęcia wniosku skazanego wobec jego oczywistej bezzasadności.Zażalenie na to postanowienie wniósł skazany. W obszernym zażaleniu na wstępie sformułował zarzut naruszenia przez Sąd I instancji licznych (wskazanych) przepisów Konstytucji RP., dalej powołał się na te same okoliczności, które znalazły się w jego wniosku o wznowienie mające przemawiać za potrzebą wznowienia postępowania.

Akcentował nieprawidłowości do których – w jego ocenie – doszło w toku rozpoznania jego sprawy, zarzucał Sądom oszustwa i ukrywanie dowodów jego niewinności, a Sądowi Apelacyjnemu w (…) „przerabianie dokumentów”. Podobne działania „oszustw sądowych” przypisywał także Sądowi Najwyższemu, a ściślej przewodniczącemu składu orzekającego w sprawie III KK 172/17 oraz sędziemu, który jako członek składu orzekającego Sądu Najwyższego wydał zaskarżone postanowienie. Deklarował. że „posiada bezsporne dowody na sfałszowanie projektu rozstrzygnięcia SA (…) II AKa (…)”.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Zażalenie wniesione przez skazanego nie jest zasadne.

Na wstępie należy zauważyć, że zgodnie z treścią art. 545 § 3 k.p.k., obowiązującego od dnia 1 lipca 2015 r., a wprowadzonego ustawą z dnia 27 września 2013 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania karnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2013 r., poz. 1247), osobisty wniosek strony o wznowienie postępowania podlega, w sposób formalny, wstępnej kontroli w zakresie jego treści. W wypadku stwierdzenia, że treść wniosku świadczy o jego oczywistej bezzasadności, którą należy rozumieć jako nie dającą żadnych racjonalnych podstaw do merytorycznego badania warunków wznowienia, odmawia się jego przyjęcia z pominięciem procedury uzupełnienia jego braków formalnych.

Taki stan rzeczy bezspornie wystąpił w przedmiotowej sprawie. Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wynika, że Sąd Najwyższy odniósł się do wszystkich okoliczności wskazanych we wniosku o wznowienie postępowania, mających świadczyć o potrzebie wznowienia postępowania. Te same okoliczności powoływane były we wcześniej złożonych przez skazanego wnioskach o wznowienie postępowania. Poza tym, co podkreślił Sąd Najwyższy w zaskarżonym postanowieniu, wbrew twierdzeniom skarżącego Sąd Najwyższy dysponował oryginałem wyroku Sądu Apelacyjnego w (…), gdyż znajdował się on w przesłanych Sądowi Najwyższemu aktach sprawy.

Nie stwierdzono w nim uchybień podnoszonych przez skarżącego w postaci braku podpisów pod wyrokiem. Jeśli chodzi natomiast o rzekome nieprawidłowości w postępowaniu przed Sądem Okręgowym w B. w związku z oparciem ustaleń faktycznych na dowodach wykreowanych – zdaniem skarżącego - w wyniku oszustw prokuratury i stron, to skuteczne powołanie się na podstawę wznowieniową z art. 540 § 1 pkt 1 k.p.k. wymaga wykazania faktu popełnienia przestępstwa i możliwości jego wpływu na wydany wyrok. W badanej sprawie zabrakło wykazania pierwszej z tych okoliczności.

Jak trafnie podkreślił to w zaskarżonym postanowieniu Sąd Najwyższy, o ile nie zachodzą wymienione w tym przepisie przeszkody uniemożliwiające wydanie wyroku skazującego, to w postępowaniu o wznowienie postępowania nie wolno prowadzić postępowania dowodowego w celu stwierdzenia, czy w związku z postępowaniem pierwotnym dopuszczono się przestępstwa. Poza tym, w zażaleniu na postanowienie z dnia 11 marca 2021 r. skarżący – mimo jego obszerności - nie powołał jednak żadnych okoliczności, które mogłyby podważyć trafność wydanego zaskarżonego orzeczenia.

Ograniczył się do przytoczenia po raz kolejny okoliczności, które powołane zostały we wniosku o wznowienie postępowania i do formułowania zarzutów wobec Sądów w jego sprawie orzekających, nie bacząc przy tym na te regulacje prawne, które określają dopuszczalne podstawy wznowienia postępowania zawarte w przepisach rozdziału 56 Kodeksu postępowania karnego. Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.