I KS 43/25 · Sąd Najwyższy

I KS 43/25 POSTANOWIENIE Dnia 28 stycznia 2026 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jerzy Grubba po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 28 stycznia 2026r. w sprawie B. T. oskarżonego z art. 18§3 k.k. w zw. z art. 107§1 k.k.s. w zw. z art. 9§3 k.k.s. skargi obrońcy oskarżonego na wyrok Sądu Okręgowego w Legnicy z dnia 16 września 2025r., sygn. akt IV Ka 473/25, uchylający wyrok Sądu Rejonowego we Złotoryi z dnia 17 czerwca 2025r., sygn. akt II K 621/24, na podstawie art. 539e§2 k.p.k. postanowił:

1) oddalić skargę, 2) obciążyć oskarżonego kosztami sądowymi postępowania skargowego. UZASADNIENIESkarga złożona w imieniu oskarżonego nie jest zasadna.Zgodnie z treścią art. 437§2 k.p.k. uchylenie orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania może nastąpić wyłącznie w wypadkach wskazanych w art. 439§1 k.p.k., art. 454 k.p.k. lub jeśli jest konieczne przeprowadzenie na nowo przewodu w całości.Powiązanie tego przepisu z treścią art. 539a§3 k.p.k., w którym wymieniono podstawy tego środka zaskarżenia, jednoznacznie wskazuje, że Sąd Najwyższy rozpoznając skargę na wyrok sądu odwoławczego ogranicza się wyłącznie do badania, czy w sprawie, na etapie postępowania przed sądem I lub II instancji, zachodzi tzw. bezwzględna przyczyna odwoławcza, albo doszło do uchylenia wyroku mimo braku formalnych przeszkód określonych w art. 454 k.p.k. lub też konieczne jest przeprowadzenie na nowo w całości przewodu sądowego (vide: uchwała składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 25 stycznia 2018r., sygn. akt I KZP 13/17 oraz postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 lutego 2017r., sygn. akt IV KS 6/16).

Z powyższego wynika również, że uzasadnienie wyroku sądu odwoławczego winno jednoznacznie wskazywać, która z przesłanek określonych w art. 437§2 k.p.k. była podstawą uchylenia wyroku sądu I instancji i przekazania sprawy temu sądowi do ponownego rozpoznania. Z uzasadnienia zaskarżonego skargą wyroku jednoznacznie wynika, że Sąd Okręgowy podzielił argumentację zaprezentowaną w apelacjach Prokuratury, jak i Naczelnika Dolnośląskiego Urzędu Celno-Skarbowego.W ocenie Sądu Odwoławczego zgromadzony materiał dowodowy nie potwierdza słuszności przyjęcia przez Sąd I instancji, że oskarżony nie dopuścił się zarzuconego mu czynu.

Stąd podstawą do uchylenia zaskarżonego wyroku była zasada ne peius wyrażona w art. 454 k.p.k. Sąd ten jednoznacznie podał, że w jego ocenie: „nie może być wątpliwości, iż oskarżony B. T. obejmował świadomością wszystkie znamiona strony przedmiotowej przestępstwa (…). Zamiarem umyślnym obejmował wszystkie elementy dotyczące pomocnictwa, a więc nie tylko prawną charakterystykę czynu zabronionego, ale i zamiar ułatwienia innej osobie popełnienia czynu zabronionego poprzez udostępnienie miejsca do organizowania i prowadzenia gier o charakterze hazardowym – w rzeczywistości nielegalnego kasyna”.

Pogląd ten dostatecznie umotywowano w sposób wskazujący, że w ocenie tego Sądu prawidłowa ocena dowodów zgromadzonych w niniejszej sprawie powinna doprowadzić do wydania wyroku skazującego.Sądu Okręgowy też jednoznacznie wskazał, że do uchylenia zaskarżonego wyroku doszło na podstawie art. 454§1 k.p.k. Sąd Najwyższy rozpoznający sprawę w postępowaniu skargowym nie jest sądem III instancji. Stąd jego rolą nie jest przedstawienie własnych ocen w sprawie, a jedynie badanie, czy zaistniały warunki do wydania przez sąd odwoławczy wyroku kasatoryjnego.

Sąd ten takie argumenty niewątpliwie przedstawił, co przemawia za prawidłowością jego rozstrzygnięcia.W świetle powyższego skarga nie została uznana za zasadną.Z przytoczonych wyżej względów, Sąd Najwyższy orzekł jak w części dyspozytywnej postanowienia. [J.J.][a.ł] ‎