I KO 97/25 · Sąd Najwyższy

I KO 97/25 POSTANOWIENIE Dnia 28 sierpnia 2025 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Paweł Kołodziejski w sprawie B. B.oskarżonej o czyn z art. 231 § 1 k.k. i in., po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 28 sierpnia 2025 r.,wniosku Sądu Rejonowego Poznań-Nowe Miasto i Wilda w Poznaniu zawartego w postanowieniu z dnia 16 lipca 2025 r., sygn. akt III K 517/25, o przekazanie sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu z uwagi na dobro wymiaru sprawiedliwości na podstawie art. 37 § 1 k.p.k., p o s t a n o w i ł: przekazać sprawę Sądu Rejonowego Poznań-Nowe Miasto i Wilda w Poznaniu o sygn. akt III K 517/25 do rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Jarocinie.

UZASADNIENIE

Sąd Rejonowy Poznań-Nowe Miasto i Wilda w Poznaniu postanowieniem z dnia 16 lipca 2025 r. wystąpił do Sądu Najwyższego z inicjatywą przekazania niniejszej sprawy innemu sądowi równorzędnemu z uwagi na dobro wymiaru sprawiedliwości. W uzasadnieniu wskazano, że przedmiotem rozpoznania jest prywatny akt oskarżenia, w którym jako sprawca rzekomych przestępstw wskazana została B. B., która jest sędzią z ponad 37-letnim stażem pracy w wydziałach karnych w Sądzie Rejonowym Poznań-Nowe Miasto i Wilda w Poznaniu, a wcześniej przed podziałem, w Sądzie Rejonowym w Poznaniu.

W tej sytuacji dobro wymiaru sprawiedliwości przemawia za przekazaniem przedmiotowej sprawy innemu sądowi równorzędnemu. Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Wniosek jako zasadny zasługiwał na uwzględnienie.W orzecznictwie Sądu Najwyższego niejednokrotnie podkreślano, że kryterium „dobra wymiaru sprawiedliwości", o którym mowa w art. 37 § 1 k.p.k., winno być odnoszone do sytuacji, które mogą wywierać realny wpływ na swobodę orzekania lub stwarzać w opinii publicznej uzasadnione (choć obiektywnie nieprawdziwe) przekonanie o braku warunków do rozpoznania sprawy przez sąd miejscowo właściwy w sposób bezstronny.

Niewątpliwie ryzyko powstania takich wątpliwości u zewnętrznego obserwatora zaistnieje wówczas, gdy sędzia sądu właściwego do rozpoznania sprawy jest stroną postępowania, zwłaszcza oskarżonym (zob. m.in. postanowienie SN z dnia 5 maja 2004 r., V KO 22/04, OSNwSK 2004, nr 1, poz. 840; postanowienie SN z dnia 27 stycznia 2010 r., III KO 100/09, OSNwSK 2010, nr 1, poz. 169; postanowienie SN z dnia 2 lutego 2010 r., III KO 3/10, OSNwSK 2010, nr 1, poz. 233; postanowienie SN z dnia 28 maja 2025 r., V KO 88/25). Taka też sytuacja ma miejsce w przedmiotowej sprawie.

Prywatny akt oskarżenia wniesiony został bowiem przeciwko sędziemu wykonującemu obowiązki w sądzie właściwym do rozpoznania sprawy, który to tego posiada kilkudziesięcioletni staż pracy, będąc tym samym doskonale znanym w poznańskim wymiarze sprawiedliwości. Ponadto oskarżyciel domaga się przesłuchania w charakterze świadków zarówno sędziego Sądu Rejonowego Poznań-Nowe Miasto i Wilda w Poznaniu, jak i sędziów Sądu Okręgowego w Poznaniu. W tej sytuacji zasadnym jest przekazanie niniejszej sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu, położonemu w innej apelacji niż poznańska.

Kryteria te spełnia Sąd Rejonowy w Jarocinie, który ma siedzibę w stosunkowo niewielkiej odległości od sądu właściwego. Z tych też względów orzeczono jak w sentencji postanowienia. [J.J.][r.g.] ‎