I KO 75/25 · Sąd Najwyższy

I KO 75/25 POSTANOWIENIE Dnia 30 kwietnia 2026 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Zbigniew Puszkarski (przewodniczący)‎SSN Barbara Skoczkowska‎SSN Włodzimierz Wróbel (sprawozdawca) w sprawie C. P. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 30 kwietnia 2026 r. kwestii wznowienia z urzędu postępowania zakończonego wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Łodzi z dnia 27 stycznia 2025 r. (sygn. akt II AKa 294/24), zmieniającym wyrok Sądu Okręgowego w Legnicy z dnia 29 listopada 2023 r. (sygn. akt III K 51/22), nie stwierdza podstaw do wznowienia postępowania z urzędu. Barbara Skoczkowska Zbigniew Puszkarski Włodzimierz Wróbel

UZASADNIENIE

C.P., prawomocnie skazany wyrokiem Sądu Okręgowego w Legnicy z dnia 29 listopada 2023 r., sygn. akt III K 51/22, który to wyrok został następnie zmieniony wyrokiem Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 27 stycznia 2025 r., sygn. akt II AKa 294/24, zasygnalizował potrzebę wznowienia postępowania z urzędu. Skazany został uznany za winnego popełnienia szeregu czynów, w tym m.in. czynu z art. 258 § 3 k.k. w zw. z art. 9 § 1 k.k.s. w zw. z art. 56 § 1 k.k.s., art. 61 § 1 k.k.s., art. 62 § 2 k.k.s. w zw. z art. 7 § 1 k.k.s. w zw. z art. 6 § 2 k.k.s. w zw. z art. 37 § 1 pkt 2 i 5 k.k.s. w zw. z art. 38 § 2 pkt 1 k.k.s. w zb. (art. 8 § 1 k.k.s.) z art. 270 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k., a także czynu z art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 56 § 1 k.k.s., art. 61 § 1 k.k.s., art. 62 § 2 k.k.s. w zw. z art. 7 § 1 k.k.s. w zw. z art. 6 § 2 k.k.s. w zw. z art. 37 § 1 pkt 2 k.k.s. w zw. z art. 38 § 2 pkt 1 k.k.s. oraz czynu z art. 299 § 5 k.k. w zw. z art. 299 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. Skazany w swojej sygnalizacji wywiódł, że w sprawie wystąpiła bezwzględna przyczyna odwoławcza z art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. w postaci nienależytej obsady sądu, wynikająca z faktu, że w składach orzekających obu instancji zasiadały osoby powołane na urząd sędziego na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa ukształtowanej w trybie ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r.

Skazany wskazał w tym kontekście na sędziego Sądu Okręgowego X.3 Y.3 oraz sędziów Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu: X. Y., X.1 Y.1 oraz X.2 Y.2.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Sygnalizacja jest oczywiście niezasadna i nie daje podstaw do podjęcia działań z urzędu w trybie art. 542 § 3 k.p.k. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, w tym w szczególności z uchwałą składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 2 czerwca 2022 r. I KZP 2/22 (OSNK 2022, nr 6, poz. 22), sam fakt powołania sędziego sądu powszechnego na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa w składzie ukształtowanym ustawą z dnia 8 grudnia 2017 r. nie jest wystarczający do przyjęcia, że każdorazowo zachodzi nienależyta obsada sądu w rozumieniu art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k.

Stwierdzenie tej bezwzględnej przyczyny odwoławczej wymaga wykazania, że w konkretnych okolicznościach wadliwość procesu nominacyjnego doprowadziła do naruszenia standardu niezawisłości i bezstronności, co w konsekwencji mogło rzutować na wynik sprawy. Tymczasem skazany C. P. ograniczył się do sformułowania ogólnych zastrzeżeń o charakterze ustrojowym i systemowym, nie przytaczając żadnych zindywidualizowanych okoliczności, które mogłyby poddać w wątpliwość bezstronność wymienionych w sygnalizacji sędziów przy rozpoznawaniu jego sprawy.W odniesieniu do podniesionego zarzutu dotyczącego sędziego X.1 Y.1 należy wskazać, że kwestia jego statusu oraz spełniania przez niego wymogów niezawisłego sędziego była już przedmiotem szczegółowej weryfikacji.

W sprawie o sygn. akt I KK 124/24 Sąd Najwyższy przeprowadził test niezależności i bezstronności sędziego X.1 Y.1, który zakończył się wynikiem pozytywnym. Sąd Najwyższy nie stwierdził wówczas podstaw do uznania, aby okoliczności jego powołania na urząd sędziego Sądu Apelacyjnego w jakikolwiek sposób wpływały negatywnie na pełnienie przez niego obowiązków orzeczniczych czy też godziły w standard rzetelnego procesu. Powyższe ustalenie czyni sygnalizację skazanego w tym zakresie całkowicie bezprzedmiotową.Podobnie rzecz się ma w przypadku pozostałych sędziów wskazanych we wniosku.

Skazany nie uprawdopodobnił, aby udział sędziów X. Y., X.2 Y.2 czy X.3 Y.3 skutkował w tej konkretnej sprawie naruszeniem prawa do sądu. Sama argumentacja oparta na orzeczeniach sądów niższych instancji czy osobistym przekonaniu skazanego o nielegalności organów konstytucyjnych nie stanowi wystarczającej podstawy do wznowienia postępowania, jeśli nie idzie za nią wykazanie konkretnego wpływu domniemanej wadliwości na sferę praw procesowych skazanego. Wskazane zresztą przez samego wnioskodawcę w sygnalizacji orzeczenia Sądu Najwyższego wymagają każdorazowo badania „in concreto”, czego w przedmiotowym wystąpieniu zabrakło.

Treść sygnalizacji wskazuje zatem na jej oczywistą bezzasadność. Wobec czego należało orzec o odmowie wszczęcia postępowania o wznowienie z urzędu. [J.J.][r.g.] Barbara Skoczkowska Zbigniew Puszkarski Włodzimierz Wróbel