Legislator Case Law & Legislation
I KO 66/23 AI generated

I KO 66/23 · Sąd Najwyższy

Case Number I KO 66/23
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Outcome zarządzenie z dnia 16 maja 2024 r.

Legislator summary

AI generated

R. wyrokiem Sądu Okręgowego w Opolu z dnia 29 maja 2018 r., sygn. akt III K 118/20, został skazany za szereg przestępstw, w tym za popełniony w dniu 12 listopada 2006 r. na terenie […] czyn z art. 279 § 1 k.k. (włamanie do samochodu i kradzież elementów jego wyposażenia) na kary roku pozbawienia wolności i 100 stawek dziennych grzywny, z ustaleniem wysokości jednej stawki na 50 zł. Po połączeniu kar jednostkowych orzeczono wobec oskarżonego kary łączne 15 lat pozbawienia wolności i 400 stawek dziennych grzywny, z ustaleniem wysokości jednej stawki na kwotę 50 zł.

Legislator headnote

AI generated

art. 279 § 1 k.k, art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k, art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k, art. 439 § 1 k.p.k, art. 9 § 2 k.p.k, art. 536 k.p.k; I KO 66/23 · Sąd Najwyższy: Tym samym wyrokiem zostali skazani dwaj inni oskarżeni. Po rozpoznaniu apelacji wniesionych przez strony, Sąd Apelacyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 25 kwietnia 2019 r., sygn. II AKa 346/18, zmienił zaskarżony wyrok, w tym wobec oskarżonego D. Retingera w odniesieniu do niektórych rozstrzygnięć Sądu pierwszej instancji, i wymierzył temu oskarżonemu karę łączną 14 lat pozbawienia wolności. Nie dotyczyło to skazania za czyn z art. 279 § 1 k.k., bowiem w tej części wyrok Sądu Okręgowego w Opolu został utrzymany w mocy. Obrońca D.

Keywords

AI generated
hit-and-run time of offence implausible testimony traffic violation doubt as to unlawful nature driving whilst disqualified

Cited Legislation

AI generated
art. 279 § 1 k.k
na terenie […] czyn z art. 279 § 1 k.k.
art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k
negatywna przesłanka procesowa z art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k., skutkująca zaistnieniem uchybienia z art.
art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k
17 § 1 pkt 6 k.p.k., skutkująca zaistnieniem uchybienia z art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k.
art. 439 § 1 k.p.k
Wynika to z tego, że wznowienie postępowania z powodu ujawnienia się jednego z uchybień wymienionych w art. 439 § 1 k.p.k.
art. 9 § 2 k.p.k
należało potraktować jako złożony w trybie art. 9 § 2 k.p.k.
art. 536 k.p.k
Jest też oczywiste, że wspomniane dokumenty musiały pozostawać w polu widzenia orzekających w sprawie sądów, w tym Sądu Najwyższego, który rozpoznając kasację, zgodnie z art. 536 k.p.k.
art. 439 k.p.k
powinien baczyć, nawet gdy w skardze nie podniesiono w tym względzie zarzutu, czy nie zachodzi uchybienie z art. 439 k.p.k.
art. 109 k.k
W uzupełnieniu należy podkreślić, że zgodnie z art. 109 k.k.

Cited Case Law

AI generated
AI generated
II KK 66/23
Wyrokiem Sądu Rejonowego Lublin - Wschód w Lublinie z siedzibie w Świdniku z 16 listopada 2021 r.
II KK 185/21
i D. D. zostali skazani wyrokiem Sądu Rejonowego w W. z dnia 17 maja 2019 r., sygn. akt III K (…), za czyny polegające na tym, że:1. w dniu 4 listopada 2016 roku w W. przy ul. (…), działając wspólnie i w porozumieniu, poprzez pokonanie fabrycznych zabezpieczeń w postaci zamka, dokonali zaboru w celu przywłaszczenia, samochodu marki T. (...) o nr rej. (…); nr identyfikacyjny nadwozia: (…) o wartości 27.000 zł na szkodę W. B., przy czym czynu tego dokonali po odbyciu łącznie co najmniej jednego roku kary pozbawienia wolności i w ciągu 5 lat po odbyciu ostatniej kary, będąc uprzednio skazanymi w warunkach art. 64 § 1 k.k., tj. czyn z art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 2 k.k.2. w dniu 4 listopada 2016 r. w W. przy ul. (…), działając wspólnie i w porozumieniu, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, podali się za funkcjonariuszy Policji i wykonali czynności związane z ich funkcją w postaci dokonania kontroli pojazdu marki S. (...) o nr rej. (…), w związku z którą zażądali pieniędzy za odstąpienie od holowania przedmiotowego pojazdu, otrzymując kwotę 130 zł, czym spowodowali straty w kwocie 100 zł na szkodę D.
VI Ka 38/14
w nocy 13 lutego 2013 roku w R.
VI Ka 180/18
Wyrokiem Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze z 19 stycznia 2018 roku w sprawie II K 327/17: - G.
II AKa 293/21
Sygn. akt II AKa 293/21 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 25 listopada 2022 r. Sąd Apelacyjny w Warszawie, II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: Sędzia SA Izabela Szumniak (spr.) Sędziowie: SA Anna Kalbarczyk SA Katarzyna Capałowska Protokolant starszy sekretarz sądowy Marzena Brzozowska przy udziale Prokuratora Renaty Adamkiewicz i oskarżyciela posiłkowego (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością po rozpoznaniu w dniu 25 listopada 2022 roku sprawy: 1. R. M., syna A. i A. z domu B., urodzonego (...) w P., oskarżonego o czyn z art. 286 § 1 kk w zw. z art. 294 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k.; 2. K. M., córki J. i B. z domu C., urodzonej (...) w T., oskarżonej o czyn z art. 286 § 1 kk w zw. z art. 294 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k.; na skutek apelacji wniesionych przez obrońców oskarżonych i pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego od wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 1 marca 2021 r., sygn. akt XVIII K 37/18 I. zmienia zaskarżony wyrok w jego punktach I. i II. w ten sposób, że z podstawy skazania oskarżonych R. M. i K. M. eliminuje art. 11 § 2 k.k.; II. w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy ; III. zasądza od oskarżonych R. M. i K. M. na rzecz oskarżyciela posiłkowego (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością kwoty po 1200 zł (jeden tysiąc dwieście złotych) od każdego z nich, tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w instancji odwoławczej; IV. zasądza od oskarżonych na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe za instancję odwoławczą, w tym kwoty po 1180 zł. (jeden tysiąc sto osiemdziesiąt złotych) tytułem opłaty. UZASADNIENIE UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II AKa 293/21 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 3 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Wyrok Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 1 marca 2021 r., sygnatura akt XVIII K 37/18 Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☒ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☒ w części ☒ co do winy ☐ co do kary ☒ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji. ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. - obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. - obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. - obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. - błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. - rażąca niewspółmierności kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☒ zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy Sąd odwoławczy nie przeprowadzał postępowania dowodowego 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Wskazać oskarżonego. Wskazać fakt. Dowód ze wskazaniem numeru karty, na której znajduje się dowód. -------------------------------------------------------------- ------------------------------- 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Wskazać oskarżonego. Wskazać fakt. Dowód ze wskazaniem numeru karty, na której znajduje się dowód. ------------------------------------------------------------ -------------------------------- 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Wskazać fakt Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu. ------------------------------------ -------------------------------------------------------------------------- 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Wskazać fakt Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu. ---------------------------------- ------------------------------------------------------------------------- 3. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzuty obrońcy oskarżonego R. M. 1. rażąca obraza przepisów postępowania art. 193 § 1 k.p.k., która mogła mieć istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku, polegającą na zaniechaniu przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego z dziedziny rachunkowości na okoliczność wyliczenia wysokości szkody spowodowanej zachowaniem oskarżonych, w sytuacji gdy ustalenie tej okoliczności wymagało wiadomości specjalnych z dziedziny rachunkowości; 2. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, a mający wpływ na jego treść polegający na błędnym ustaleniu niżej wskazanych elementów stanu faktycznego: a. naruszenia przez oskarżonych wewnętrznych przepisów pokrzywdzonej określających sposób zawierania umów oraz aneksów do umów o świadczenie usług telekomunikacyjnych; b. ustalenia, że pokrzywdzona nie zgodziłaby się na zawarcie aneksów do umów o świadczenie usług telekomunikacyjnych na warunkach przyjętych przez oskarżonych w zakwestionowanych aneksach do umów; c. działania przez oskarżonych w celu osiągnięcia korzyści majątkowej i ze świadomością pokrzywdzenia (...) S.A.; d. działania przez oskarżonych w wykonaniu z góry powziętego zamiaru ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ oba zarzuty niezasadne Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny lub niezasadny. Ad 1. Wbrew zarzutom obrońcy nie doszło do obrazy przez Sąd I instancji przepisu art. 193 § 1 k.p.k. Chybione jest zawarte w apelacji twierdzenie, że do ustalenia rozmiarów wyrządzonej szkody konieczna była opinia biegłego specjalisty z dziedziny rachunkowości. Przedmiotem sprawy nie były skomplikowane operacje czy transakcje lecz decyzje podjęte przez oskarżonych, których skutek w postaci szkody mógł być w stosunkowo prosty sposób obliczony. Te działania arytmetyczne zdecydowanie nie wymagały wiadomości specjalnych i Sąd I instancji tym wymaganiom matematycznym w pełni sprostał. Sposób wyliczenia szkody, który przyjął, wbrew zarzutom obrońcy był prawidłowy. W uzasadnieniu orzeczenia Sad meriti szczegółowo, na konkretnych przykładach go opisał Rozważania obrońcy dotyczące różnych możliwości modyfikacji przebiegu umów między stronami są czysto hipotetyczne i mają charakter wyłącznie polemiczny. Sąd apelacyjny wskazuje dodatkowo, że skarżący obrońca w toku postępowania cofnął wniosek o dopuszczenie biegłego na okoliczność obliczenia wysokości szkody. Ad 2. Powołując się na błąd w ustaleniach faktycznych popełniony przez Sąd meriti nie wskazał skarżący czy w jego ocenie jest to błąd pierwotny, czy też będący skutkiem obrazy przez sąd konkretnych przepisów postępowania karnego, w tym w szczególności art. 7 k.p.k. Jednocześnie obrońca uzasadniając swoje stanowisko w tym zakresie nie odnosi się wprost do przeprowadzonych dowodów, lecz kwestionuje określone działania procesowe strony przeciwnej, czyli pokrzywdzonej spółki. Odnosząc się natomiast do meritum wskazywanych uchybień stwierdzić należy, iż Sąd Okręgowy dysponował wystarczającym materiałem dowodowym, zarówno w postaci dokumentacji, jak i o charakterze osobowym, na który powołał się w uzasadnieniu swojego orzeczenia, aby dokonać rekonstrukcji przebiegu stanu faktycznego w sprawie. Dokonał prawidłowej, zgodnej z art. 7 k.p.k. oceny wszystkich dowodów, a swoje stanowisko drobiazgowo i przekonywująco uzasadnił. Miał więc pełne podstawy do przyjęcia, że sposób działania oskarżonych był niezgodny z obowiązującymi procedurami, zaś pokrzywdzona spółka nie zgodziłaby się na zawarcie aneksów na warunkach przyjętych przez oskarżonych. Motywując swoje stanowisko w zakresie wewnętrznych procedur obowiązujących w stosunku do zawieranych umów wskazał między innymi na dowody z zeznań świadków M. W., P. Ż., K. R. czy częściowo A. W.. Sąd w uzasadnieniu szczegółowo również odniósł się do kwestii działania oskarżonych w wykonaniu z góry powziętego zamiaru oraz wypełnienia znamion przestępstwa oszustwa. Argumentacja ta jest szeroko przedstawiona w uzasadnieniu, w części: „Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej”. Sąd Apelacyjny w pełni ją podziela. Wniosek 1. o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego; ewentualnie 2. o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ oba wnioski niezasadne Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny lub niezasadny. Wobec braku potwierdzenia zarzutów apelacji wnioski są niezasadne. 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU Wskazać wszystkie okoliczności, które sąd uwzględnił z urzędu, niezależnie od granic zaskarżeniai podniesionych zarzutów (art. 439 k.p.k., art. 440 k.p.k.). -------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności. ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 1 Przedmiot utrzymania w mocy Całość rozstrzygnięcia Sądu I instancji za wyjątkiem korekty dotyczącej wyeliminowania z podstawy skazania oskarżonych w punktach I i II wyroku art. 11 § 2 kk. Zwięźle o powodach utrzymania w mocy. Podniesione w apelacji obrońcy zarzuty nie zostały potwierdzone w postępowaniu apelacyjnym, a nadto sąd odwoławczy, poza drobnym błędem w podstawie skazania nie stwierdził okoliczności prowadzących do dalej idącej zmiany bądź uchylenia zaskarżonego orzeczenia poza granicami środków odwoławczych. 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot i zakres zmiany Wyeliminowanie z podstawy skazania oskarżonych w punktach I i II wyroku art. 11 § 2 kk. Zwięźle o powodach zmiany. Ponieważ przepisy art. 286 § 1 k.k. i art. 294 § 1 k.k. nie pozostają w zbiegu kumulatywnym art.11 § 2 k.k. należało wyeliminować z podstawy skazania. 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia ----------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia. ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia. --------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia. --------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 4. Konieczność warunkowego umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i warunkowego umorzenia ze wskazaniem podstawy prawnej warunkowego umorzenia postępowania. ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5. ------------------------------------------------------------------------------------ ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia. ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania --------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.4. Inne rozstrzygnięcia z wyroku Lp. Wskazać punkt rozstrzygnięcia z wyroku. Przytoczyć okoliczności. 6. Koszty Procesu Wskazać oskarżonego. Wskazać punkt rozstrzygnięcia z wyroku. Przytoczyć okoliczności. III, IV 1. zasądzono od oskarżonych na rzecz oskarżyciela posiłkowego kwoty po 1200 zł (jeden tysiąc dwieście złotych), tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w instancji odwoławczej (§11 ust. 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie); 2. oskarżonych obciążono kosztami postępowania odwoławczego z uwagi na brak podstaw do zwolnienia z ich uiszczenia. 7. PODPIS Izabela Szumniak Anna Kalbarczyk Katarzyna Capałowska 1.3 Granice zaskarżenia Wpisać kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację Obrońca oskarżonego R. M. Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja Całość rozstrzygnięcia sądu I Instancji 1.3.1 Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2 Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji. ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. - obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. - obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. - obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. - błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. - rażąca niewspółmierności kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☒ zmiana 1.3 Granice zaskarżenia Wpisać kolejny numer załącznika 2 Podmiot wnoszący apelację Obrońca oskarżonej K. M. Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja Całość rozstrzygnięcia Sądu I instancji 1.3.1 Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2 Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji. ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. - obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. - obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. - obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. - błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. - rażąca niewspółmierności kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☒ zmiana 1.3 Granice zaskarżenia Wpisać kolejny numer załącznika 3 Podmiot wnoszący apelację Pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja W części dotyczącej opisu czynu 1.3.1 Kierunek i zakres zaskarżenia ☐ na korzyść ☐ na niekorzyść ☐ w całości ☒ w części ☒ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2 Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji. ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. - obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. - obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. - obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. - błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. - rażąca niewspółmierności kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

I KO 66/23 ZARZĄDZENIE Dnia 16 maja 2024 r. Sędzia Sądu Najwyższego Zbigniew Puszkarski zarządził:

1. zawiadomić – przez doręczenie niniejszego zarządzenia – skazanego D. R., iż nie stwierdzono podstaw do wznowienia z urzędu postępowania w jego sprawie, zakończonej prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 25 kwietnia 2019 r., sygn. akt II AKa 346/18;

2. sprawę zakreślić w repertorium KO.

UZASADNIENIE

D. R. wyrokiem Sądu Okręgowego w Opolu z dnia 29 maja 2018 r., sygn. akt III K 118/20, został skazany za szereg przestępstw, w tym za popełniony w dniu 12 listopada 2006 r. na terenie […] czyn z art. 279 § 1 k.k. (włamanie do samochodu i kradzież elementów jego wyposażenia) na kary roku pozbawienia wolności i 100 stawek dziennych grzywny, z ustaleniem wysokości jednej stawki na 50 zł. Po połączeniu kar jednostkowych orzeczono wobec oskarżonego kary łączne 15 lat pozbawienia wolności i 400 stawek dziennych grzywny, z ustaleniem wysokości jednej stawki na kwotę 50 zł.

Tym samym wyrokiem zostali skazani dwaj inni oskarżeni. Po rozpoznaniu apelacji wniesionych przez strony, Sąd Apelacyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 25 kwietnia 2019 r., sygn. II AKa 346/18, zmienił zaskarżony wyrok, w tym wobec oskarżonego D. Retingera w odniesieniu do niektórych rozstrzygnięć Sądu pierwszej instancji, i wymierzył temu oskarżonemu karę łączną 14 lat pozbawienia wolności. Nie dotyczyło to skazania za czyn z art. 279 § 1 k.k., bowiem w tej części wyrok Sądu Okręgowego w Opolu został utrzymany w mocy. Obrońca D.

R. wniósł kasację od wyroku Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu, jednak Sąd Najwyższy postanowieniem z dnia 25 czerwca 2020 r, sygn. akt V KK 648/19, oddalił ją jako oczywiście bezzasadną. Pismem datowanym 24 lipca 2023 r. aktualnie skazany D. R. wystąpił o wyznaczenie adwokata z urzędu do sporządzenia i podpisania wniosku o wznowienie postępowania w opisanej sprawie. W uzasadnieniu podał, że w sprawie ujawniły się nowe fakty i dowody, które świadczą, iż nie mógł być skazany za popełniony na terenie […] czyn z art. 279 § 1 k.k., bowiem w dacie wyrokowania nastąpiło przedawnienie ścigania, tj. negatywna przesłanka procesowa z art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k., skutkująca zaistnieniem uchybienia z art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k.

Na tę okoliczność dołączył kopie przetłumaczonych na język polski dwóch pism sporządzonych przez właściwe organy niemieckie. Odnosząc się do pisma skazanego D. R., w pierwszej kolejności należy zauważyć, że nie zachodzi potrzeba wyznaczenia mu adwokata z urzędu do sporządzenia i podpisania wniosku o wznowienia postępowania. Wynika to z tego, że wznowienie postępowania z powodu ujawnienia się jednego z uchybień wymienionych w art. 439 § 1 k.p.k. może nastąpić nie na wniosek strony, a jedynie z urzędu (zob. uchwała składu 7 sędziów Sądu Najwyższego z dnia 24 maja 2005 r., I KZP 5/05, OSNKW 2005, z. 6, poz. 48).

W takim razie przedmiotowe pismo skazanego D. R. należało potraktować jako złożony w trybie art. 9 § 2 k.p.k. wniosek (sygnalizację) o wznowienie postępowania z urzędu z powodu zaistnienia uchybienia wymienionego w art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k. Zarazem trzeba zaznaczyć, że w uzasadnieniu wymienionej uchwały Sądu Najwyższego I KZP 5/05 stwierdzono, iż w razie uznania, że sygnalizowane uchybienie nie miało miejsca, nie jest wymagane wydanie orzeczenia w tym względzie. Zatem w realiach niniejszej sprawy można było poprzestać na wydaniu zarządzenia nakazującego zawiadomienie skazanego o niestwierdzeniu podstaw do wznowienia z urzędu postępowania.

Wbrew twierdzeniu skazanego, przedstawione przez niego kopie tłumaczeń pism sporządzonych przez niemieckie organy ścigania nie są żadną nowością. Wszak skazany sam podał, że pismo, w którym stwierdzono, iż „Czyn będący podstawą postępowania 2031 Ujs 2794/07, Prokuratura w Koblencji, stanowi zgodnie z niemieckim prawem kradzież zuchwałą zgodnie z paragrafem 243 kodeksu karnego. Przedawnienie ścigania nastąpiło 12.11.2011 r.”, jest fragmentem akt sprawy jako karta nr 4438. Natomiast pismo strony niemieckiej zawiadamiające o przesłaniu polskiej prokuraturze kopii akt „przedmiotowego postępowania” oraz wyciągu „istotnych przepisów karnych, ze wskazaniem, że „Termin przedawnienia oskarżenia wynosi 5 lat zgodnie z par. 78 niemieckiego kodeksu karnego” znajduje się w aktach sprawy jako karta nr 4367.

Zatem dokumenty te, wraz z innymi wytworzonymi przez stronę niemiecką w postępowaniu dotyczącym przestępstwa popełnionego przez D. R. 12 listopada 2006 r. w […], były dostępne tak dla stron jak i obrońców, przy czym D. R. oraz jego obrońca w toku postępowania nie twierdzili, że w odniesieniu do czynu z art. 279 § 1 k.k. zachodzi ujemna przesłanka procesowa. Jest też oczywiste, że wspomniane dokumenty musiały pozostawać w polu widzenia orzekających w sprawie sądów, w tym Sądu Najwyższego, który rozpoznając kasację, zgodnie z art. 536 k.p.k. powinien baczyć, nawet gdy w skardze nie podniesiono w tym względzie zarzutu, czy nie zachodzi uchybienie z art. 439 k.p.k.

Brak podstaw, by uznać, że w niniejszej sprawie tak nie było, jako że rozpoznanie kasacji rodzi wiążące domniemanie, iż sprawa została przez Sąd Najwyższy rozpoznana również z punktu widzenia ewentualnych uchybień z art. 439 § 1 k.p.k. Obalenie tego domniemania jest możliwe jedynie w wypadku niewątpliwego stwierdzenia, że uchybienie z art. 439 § 1 k.p.k. zostało ujawnione dopiero po rozpoznaniu sprawy przez Sąd Najwyższy, który w toku postępowania kasacyjnego o istnieniu tego uchybienia nie wiedział i nie miał obiektywnych możliwości jego ujawnienia w oparciu o wówczas dostępne materiały postępowania (zob. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 30 stycznia 2013 r., IV KO 79/12; z dnia 18 lutego 2021 r., V KO 131/20; z dnia 13 lipca 2022 r., IV KO 160/21).

W uzupełnieniu należy podkreślić, że zgodnie z art. 109 k.k. sądy orzekające w sprawie D. R. w odniesieniu do czynu popełnionego przez niego na terenie RFN stosowały ustawę karną polską. Przejawem tego było skazanie go za ten czyn na podstawie art. 279 § 1 k.k. jak też - najwyraźniej - uznanie, że w kwestii przedawnienia karalności mają zastosowanie przepisy polskiego Kodeksu karnego. Czyn z art. 279 § 1 k.k. jest (i był w 2006 r.) występkiem zagrożonym karą pozbawienia wolności od roku do lat dziesięciu (zbliżone zagrożenie przewiduje ustawa karna niemiecka), a w takim wypadku karalność przestępstwa ustaje, jeżeli od czasu jego popełnienia upłynęło 15 lat (art. 101 § 1 pkt 2a k.k., obowiązujący od 3 sierpnia 2005 r.).

Okres ten nie upłynął w dacie wydania prawomocnego wyroku przez Sąd Apelacyjny we Wrocławiu – 25 kwietnia 2019 r. Tylko na marginesie celowe będzie odnotować, że budzi wątpliwości informacja strony niemieckiej, iż w świetle stosowanego przez nią prawa z dniem 12 listopada 2011 r. nastąpiło przedawnienie ścigania sprawcy kradzieży z włamaniem zaistniałej 5 lat wcześniej. Jak wcześniej nadmieniono, strona niemiecka poinformowała, że przedmiotowy czyn zgodnie z prawem niemieckim jest kradzieżą zuchwałą, o której mowa w § 243 Kodeksu karnego (StGB).

Znajduje to potwierdzenie w wyciągu z StGB, przytaczającego treść tego przepisu, przewidującego za kradzież zuchwałą, mogącą mieć postać kradzieży z włamaniem (§ 243 ust. 1 pkt 1), karę pozbawienia wolności od 3 miesięcy do 10 lat (k. 4401 akt sprawy). Z kolei § 78 ust. 3 pkt 3 i 4 StGB stanowią odpowiednio, że okres przedawnienia ścigania wynosi: - 10 lat w przypadku czynów zagrożonych maksymalnie karami pozbawienia wolności przekraczającymi 5 lat i obejmującymi okres do 10 lat, - 5 lat w przypadku czynów zagrożonych maksymalnie karami pozbawienia wolności przekraczającymi jeden rok i obejmującymi okres do 5 lat (k. 4402).

W takim razie, gdy uwzględnić ustawowe zagrożenie za czyn z § 243 StGB, wydaje się, że w grę wchodzi dłuższy z wymienionych okresów przedawnienia. Nie miało to jednak istotnego znaczenia w sytuacji, gdy orzekające w sprawie sądy, mając wiedzę o uregulowaniach prawa niemieckiego, w odniesieniu do czynu popełnionego przez D. R. na terenie […] konsekwentnie stosowały przepisy polskiej ustawy karnej, w tym przepisy dotyczące ustania karalności. Mając powyższe na uwadze, zarządzono jak na wstępie.[PGW][ms] ‎