I KO 37/20 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I KO 37/20 POSTANOWIENIE Dnia 30 listopada 2020 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Małgorzata Gierszon po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 30 listopada 2020r., ‎kwestii przyjęcia wniosku skazanego M. S.o wznowienie postępowania w sprawie zaliczenia na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności okresu tymczasowego aresztowania w innej sprawie, na podstawie art. 545 § 3 k.p.k. p o s t a n o w i ł odmówić przyjęcia wniosku wobec jego oczywistej bezzasadności.

UZASADNIENIE

Skazany M. S. pismem z dnia 7 września 2020 r. zwrócił się do Sądu Najwyższego o zaliczenie tymczasowego aresztowania. Wniósł w nim o ”wszczęcie postępowania i zaliczenie mu na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności w sprawie sygn. akt II K (…) Sądu Okręgowego w O. i Sądu Apelacyjnego w (…) , sygn. akt II A Ka (…) tymczasowego aresztowania trwającego od dnia 9 lipca 2014 r. do dnia 9 stycznia 2015 r. podczas odbywania kary pozbawienia wolności orzeczonej w innej sprawie”. Uzasadniając ten wniosek skazany podniósł jedynie , że „Sąd Okręgowy w O. i Sąd Apelacyjny w (…) odmówili mu zaliczenia tego aresztu , co uważa za niesłuszne , tym bardziej , że prokurator w Sądzie Okręgowym wnioskował o zaliczenie tego aresztu , ale Sąd odmówił , a wiadomym jest , jakie dodatkowe uciążliwości niesie taki areszt w porównaniu z normalnym odbywaniem kary pozbawienia wolności’.

To pismo skazanego zarządzeniem Przewodniczącego III Wydziału Izby Karnej Sądu Najwyższego z dnia 11 września 2020 r. zostało potraktowane jako wniosek o wznowienie postępowania w sprawie zaliczenia na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności okresu tymczasowego aresztowania w innej sprawie. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Z treści wniosku o wznowienie postępowania wynika jego oczywista bezzasadność. Dlatego też należało odmówić jego przyjęcia bez wzywania do usunięcia jego braków formalnych.W orzecznictwie Sądu Najwyższego prezentowane jest jednoznaczne stanowisko, że instytucja wznowienia postępowania należy do kręgu nadzwyczajnych środków zaskarżenia, których procesowe uruchomienie może nastąpić wyłącznie na podstawie przesłanek ściśle określonych w ustawie.

Katalog okoliczności otwierających drogę do wystąpienia z inicjatywą wzruszenia prawomocnego rozstrzygnięcia zawierają przepisy art. 540 k.p.k., art. 540a k.p.k., art. 540b k.p.k., art. 542 § 3 k.p.k. Zaznaczyć przy tym należy, że w art. 545 § 3 k.p.k. ustawodawca sformułował obowiązek dokonywania kontroli wniosku o wznowienie postępowania z punktu widzenia jego ewentualnej oczywistej bezzasadności. Z brzmienia tego przepisu wynika, że sąd odmawia przyjęcia wniosku niepochodzącego od prokuratora, obrońcy lub pełnomocnika, bez wzywania do usunięcia jego braków formalnych, jeżeli z treści wniosku, w szczególności odwołującego się do okoliczności, które były już rozpoznawane w postępowaniu o wznowienie postępowania, wynika jego oczywista bezzasadność.

Decydująca jednak jest sama treść wniosku o wznowienie, który może być oczywiście bezzasadny z różnych powodów, na co wskazuje użyte wyrażenie "w szczególności". Oczywista bezzasadność wniosku złożonego w niniejszej sprawie wynika z dwojakiego rodzaju przesłanek. Po pierwsze, tylko takie uzasadnienie tego wniosku , które zaprezentował skazany ( a to przecież na nim ciąży obowiązek, co najmniej, uprawdopodobnienia , iż postanowienie , którego jego wniosek dotyczy – w zaistniałym w danej sprawie układzie procesowym - może w ogóle być przedmiotem wznowienia postępowania w rozumieniu wymogów wskazanych w przepisach rozdziału 56 Kodeksu postępowania karnego , zwłaszcza w art. 540 § 1 , 2 i 3 k.p.k.) oceniane także w zestawieniu z treścią przywołanych przez niego wyroków obydwu Sądów , nie pozwala dokonać w tym względzie kategorycznych i nie budzących wątpliwości, a zarazem korzystnych dla skazanego rozstrzygnięć.

Po drugie, analiza wyroku Sądu Okręgowego w O. z dnia 28 marca 2018 r. , wydanego w sprawie II K (…) ( który w przedmiotowym wniosku przywołuje skazany) dowodzi , że w tej sprawie został on skazany za dwa przestępstwa: z art. 55 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii na karę 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności i karę grzywny oraz za przestępstwo z art. 212 § 1 k.k. , za które wymierzono mu tylko karę grzywny. W wyroku brak jest zaliczenia na poczet orzeczonej wobec M. S. kary pozbawienia wolności okresu jego tymczasowego aresztowania trwającego w tej sprawie od 9 lipca 2014 r. do 9 stycznia 2015 r.

Takiego rozstrzygnięcia nie zawiera także wyrok Sądu Apelacyjnego w (…) wydany w sprawie II A Ka (…) z dnia 16 listopada 2018 r. , którym utrzymano w mocy wyrok Sądu Okręgowego w O. z dnia 28 marca 2018 r. , sygn. akt II K (…) .Jednakże orzeczoną tym wyrokiem karę połączono wyrokiem łącznym Sądu Okręgowego w O. z dnia 18 lutego 2019 r. , sygn. akt II K (…) z karą wymierzoną wobec skazanego wyrokiem Sądu Okręgowego w O. z dnia 9 maja 2012 r. , wydanym w sprawie II K (…) i na poczet orzeczonej nim kary łącznej 5 lat pozbawienia wolności zaliczono mu okres pozbawienia wolności w sprawie II K (…) od dnia 30 stycznia 2008 r. do dnia 7 lutego 2008 r. oraz od dnia 23 kwietnia 2013 r. do dnia 14 kwietnia 2016 r.

Nie ulega zatem wątpliwości, że przywołany przez skazanego w przedmiotowym wniosku okres tymczasowego aresztowania , który był wobec niego stosowany w sprawie II K (…) – nie zaliczony w wyroku wydanym w tej sprawie - mieści się w przedziale czasowym okresu tymczasowego aresztowania , który na poczet kary łącznej orzeczonej wyrokiem łącznym został mu zaliczony, jako zaliczony na poczet kary orzeczonej w sprawie II K (…) , którą także przedmiotowym wyrokiem łącznym połączono. Brak jest zatem podstaw do kwestionowania trafności postanowień:

Sądu Okręgowego w O. z dnia 3 czerwca 2020 r. , sygn. akt II K (…) Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 3 lipca 2020 r. , sygn. akt II A Kz (…) , a tym samym i uznania zasadności zgłoszonego przez skazanego w przedmiotowym wniosku żądania – tym bardziej tylko w taki sposób uzasadnionego.Podkreślenia przy tym wymaga, że regulacja wstępnej kontroli wniosku o wznowienie postępowania zawarta w art. 545 § 3 k.p.k. wprowadzona została po to, aby wyeliminować konieczność przeprowadzania różnego rodzaju czynności procesowych związanych z wnioskiem, który w stopniu oczywistym nie może doprowadzić do wznowienia.

Niezasadne jest więc wyznaczanie obrońcy z urzędu, skoro skazany nie podał w swoim wniosku okoliczności, które mogłyby być rozpatrywane w płaszczyźnie podstaw wznowienia postępowania. Z tych też względów orzeczono, jak na wstępie.