I KO 30/20 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I KO 30/20 ZARZĄDZENIE Dnia 10 listopada 2020 r. SSN Wiesław Kozielewicz W związku z pismami J. Ł. z dnia: 10 czerwca 2020 r., 7 lipca 2020 r., 17 sierpnia 2020 r. i 24 września 2020 r. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojskowego Sądu Okręgowego w P. z dnia 30 listopada 2005 r., sygn. akt SA (…) r., utrzymującym w mocy wyrok Wojskowego Sądu Garnizonowego w Z. z dnia 26 sierpnia 2005 r., sygn. akt Sg (…), zwierającymi sygnalizację (art. 9 § 2 k.p.k.), nie stwierdzam podstaw do wszczęcia przez Sąd Najwyższy postępowania o wznowienie wskazanego wyżej postępowania z urzędu (art. 542 § 3 k.p.k.).

UZASADNIENIE

W realiach sprawy brak jest podstaw do podjęcia działań z urzędu przez Sąd Najwyższy w przedmiocie wznowienia postępowania.J. Ł. upatruje zaistnienia bezwzględnego powodu odwoławczego w fakcie, że w wydaniu wyroku Wojskowego Sądu Garnizonowego w Z. z dnia 26 sierpnia 2005 r., sygn. akt Sg (…), brał udział asesor sądu wojskowego kpt. J. G.W realiach przedmiotowej sprawy, powyższy fakt, wbrew poglądowi J. Ł., nie może zostać uznany za uchybienie o jakim mowa w art. 439 § 1 pkt 1 k.p.k., które po myśli art. 542 § 3 k.p.k., skutkuje wznowieniem postępowania z urzędu.Otóż poza sporem jest, iż Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 24 października 2007 r., sygn. akt SK 7/06, zam.

Dziennik Ustaw z dnia 5 listopada 2007 r., Nr 204, poz. 1482, stwierdził, że przepis art. 135 § 1 ustawy z dnia 27 lipca 2007 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych, jest niezgodny z art. 45 ust. 1 Konstytucji RP i przepis ten traci moc z upływem osiemnastu miesięcy od dnia ogłoszenia w Dzienniku Ustaw RP, jednakże czynności asesorów sądowych, o których mowa w tym przepisie, nie podlegają wzruszeniu. Z kolei status asesora sądu wojskowego był wówczas unormowany w Rozdziale 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. Prawo o ustroju sądów wojskowych.

Pomimo tego, że powołany wyrok Trybunału Konstytucyjnego nie dotyczył tej ustawy, kierując się stanowiskiem z tego wyroku, ustawą z dnia 23 stycznia 2009 r. o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury, uchylono Rozdział 6 ustawy Prawo o ustroju sądów wojskowych (por. art. 58 ust. 6), a w art. 69 ust 1 przyjęto rozwiązanie, że z dniem 5 maja 2009 r. ustaje powierzenie asesorom sądów wojskowych pełnienia czynności sędziowskich.Zatem z treści wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 24 października 2007 r., sygn. akt SK 7/06, i art. 69 ust. 1 ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r. o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury wynika, że asesor sądu wojskowego miał prawo wykonywania czynności sędziowskich do dnia 5 maja 2009 r., i jego czynności sędziowskie podjęte do tej daty nie podlegają wzruszeniu.Asesor sądu wojskowego kpt.

J. G., nie orzekał w przedmiotowej sprawie po dniu 5 maja 2009 r., w tej sytuacji nie można przyjąć zaistnienia uchybienia z art. 439 § 1 pkt 1 k.p.k.W uchwale składu 7 Sędziów Sądu Najwyższego z dnia 24 maja 2005 r., I KZP 5/05, OSNKW 2005, z. 6, poz. 48, wyrażono pogląd, że w postępowaniu o wznowienie postępowania, ujętym w art. 542 § 3 k.p.k., istnieje zawsze możliwość wykorzystania inicjatywy stron w celu usunięcia rzeczywistych uchybień wymienionych w art. 439 § 1 k.p.k. Pełne zastosowanie znajduje tu instytucja przewidziana w art. 9 § 2 k.p.k., umożliwiająca stronie wystąpienie z wnioskiem (sygnalizacją) o dokonanie czynności z urzędu.

Ta inicjatywa, w razie potwierdzenia zaistnienia wskazanego uchybienia, może prowadzić do wszczęcia z urzędu postępowania wznowieniowego, zaś w braku zaistnienia uchybienia skutkującego obowiązkiem wszczęcia z urzędu postępowania wznowieniowego, nie wymaga wydania orzeczenia stwierdzającego, że wskazywana usterka nie występuje.W realiach niniejszej sprawy można byłoby zatem poprzestać jedynie na pisemnym poinformowaniu J. Ł. o braku podstaw do wszczęcia postępowania wznowieniowego z urzędu, jednakże za celowe uznano decyzję o braku prawnych podstaw do wszczęcia postępowania wznowieniowego z urzędu podjąć w formie niezaskarżalnego zarządzenia.