I KO 23/23 · Sąd Najwyższy

I KO 23/23 POSTANOWIENIE Dnia 22 listopada 2023 r.Sąd Najwyższy w składzie: Prezes SN Zbigniew Kapiński (przewodniczący, sprawozdawca)‎SSN Igor Zgoliński‎SSN Adam Roch w sprawie skazanego A. B. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 22 listopada 2023 r., wniosku obrońcy skazanego o wznowienie postępowania karnego zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 27 października 2021 r., II AKa 278/21, zmieniającego w części wyrok Sądu Okręgowego w Świdnicy z dnia 25 maja 2021 r., III K 123/20 na podstawie art. 547 § 1 k.p.k. p o s t a n o w i ł:

1) oddalić wniosek o wznowienie postępowania;

2) zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz adw. M. J., Kancelaria Adwokacka w W. kwotę 442,80 zł (czterysta czterdzieści dwa złote i osiemdziesiąt groszy), w tym 23 % VAT, tytułem wynagrodzenia za sporządzenie i wniesienie wniosku o wznowienie postępowania;

3) zwolnić skazanego A. B. od ponoszenia wydatków postepowania wznowieniowego, obciążając nimi Skarb Państwa. UZASADNIENIEWyznaczony skazanemu A. B. obrońca z urzędu wniósł o wznowienie postępowania karnego zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 27 października 2021 r., II AKa 278/21, zmieniającego w części wyrok Sądu Okręgowego w Świdnicy z dnia 25 maja 2021 r., III K 123/20. Jako podstawę wznowienia powołał art. 540 § 1 pkt 2 lit. a k.p.k., wskazując, żeProkurator Prokuratury Krajowej w piśmie z dnia 27 października 2023 r. wniósł o oddalenie wniosku o wznowienie postępowania karnego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Wniosek o wznowienie postępowania karnego jest bezzasadny i to w stopniu oczywistym, i jako taki podlegał oddaleniu. W utrwalonym od lat i jednolitym orzecznictwie sądowym, znajdującym wsparcie w doktrynie procesu karnego, wskazuje się, że postępowanie w przedmiocie wznowienia postępowania nie jest kolejną kontrolną w zwykłym toku instancji. W ramach tego postępowania nie można więc przeprowadzać oceny poprawności przeprowadzonego i prawomocnie już zakończonego postępowania karnego (także pod względem kompletności gromadzenia i oceny dowodów), a strona – składająca wniosek w oparciu o podstawę propter nova – musi wskazać na nowe i dotychczas nieznane jej i sądowi fakty i dowody, które z dużym prawdopodobieństwem wskazują, że skazany czynu nie popełnił (art. 540 § 1 pkt 2 lit. a k.p.k.), względnie, że skazano go za przestępstwo zagrożone karą surowszą albo nie uwzględniono okoliczności zobowiązujących do nadzwyczajnego złagodzenia kary albo też błędnie przyjęto okoliczności wpływające na nadzwyczajne obostrzenie kary (art. 540 § 1 pkt 2 lit. b k.p.k.) (por. np. postanowienie z dnia 7 czerwca 2018 r., V KO 6/18).

Postępowanie wznowieniowe, na co trafnie wskazuje się zresztą w pisemnym stanowisku prokuratury, nie służy także poszukiwaniu dowodów czy też badaniu, czy określone osoby mają w ogóle jakąś wiedzę na dany temat. W tym kontekście wskazać należy, że we wniosku o wznowienie postępowania w sposób nader ogólny określoną tezę dowodową, co nie pozwala w żaden sposób stwierdzić, czy zeznania świadka z dużym prawdopodobieństwem mogłyby doprowadzić do wzruszenia prawomocnego wyroku. Wniosek ten w dodatku nie został poparty pisemnym oświadczeniem świadka, na podstawie którego można by wnosić o zakresie wiedzy świadka o zdarzeniach mających znaczenie z punktów widzenia podstaw wznowieniowych (por. np. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia: 13 kwietnia 2005 r., V KO 80/04, 19 marca 2008 r., IV KO 126/07 czy 19 października 2013 r., IV KO 48/13).

Mając na uwadze powyższe, orzeczono jak na wstępie, zwalniając skazanego A. B. od ponoszenia wydatków sądowych postępowania wznowieniowego i obciążając nimi Skarb Państwa. O wynagrodzeniu obrońcy z urzędu orzeczono na podstawie § 17 ust. 4 pkt 1 w zw. z § 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2019 r., poz. 18 ze zm.)[SOP][ms]