I KK 452/23 · Sąd Najwyższy

I KK 452/23 POSTANOWIENIE Dnia 16 stycznia 2025 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Małgorzata Bednarek na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 16 stycznia 2025 r.,‎w sprawie T.D. i P.S. skazanych z art. 56 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii i in., kasacji wniesionych przez obrońców od wyroku Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z 1 marca 2023 r. r., sygn. akt II AKa 282/21 zmieniającego wyrok Sądu Okręgowego we Wrocławiu wyrok z 26 maja 2021 r., sygn. III K 28/21 p o s t a n o w i ł:

1. oddalić kasacje jako oczywiście bezzasadne;

2. obciążyć skazanych kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego w częściach na nich przypadających. {WB]

UZASADNIENIE

Sąd Okręgowy we Wrocławiu wyrokiem z 26 maja 2021 r., sygn. akt III K 28/21 uniewinnił oskarżonego P.S. od popełnienia czynu zarzucanego w pkt. I części wstępnej wyroku. P.S. został uznany winnym popełnienia czynu opisanego w pkt. II części wstępnej wyroku stanowiącego przestępstwo z art. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 §1 k.k. i w zw. z art. 65 §1 k.k. i za to na podstawie art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 § 1 k.k. wymierzył mu karę 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz 200 stawek dziennych grzywny ustalając wymiar jednej stawki dziennej grzywny na kwotę 100 złotych.

Nadto P.S. został uznany winnym popełnienia czynu opisanego w pkt. III części wstępnej wyroku stanowiącego przestępstwo z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii i za to na podstawie art. 14 § 1 k.k. w zw. z art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii sąd wymierzył mu karę 1 roku pozbawienia wolności oraz 50 stawek dziennych grzywny ustalając wymiar jednej stawki dziennej grzywny na kwotę 100 złotych. Sąd na podstawie art. 85 § 1 k.k. i art. 86 § 1 k.k. połączył orzeczone wobec oskarżonych P.S. w pkt.

II i III części dyspozytywnej wyroku kary jednostkowe pozbawienia wolności oraz grzywien i wymierzył P.S. karę łączną 4 lat pozbawienia wolności oraz 200 stawek dziennych grzywny ustalając wymiar jednej stawki dziennej grzywny na kwotę 100 złotych. Apelację od wyroku wniósł m.in. obrońca P.S. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu wyrokiem z 1 marca 2023 r., sygn. akt II AKa 282/21 zaskarżony wyrok wobec P.S. w pkt. II części rozstrzygającej zmienił w ten sposób, że wyeliminował ustalenie o “uprzednim wyprodukowaniu substancji psychotropowej o nazwie 3CMC, a nadto przyjął, że przypisany w pkt.

II tej części czyn popełniony został w okresie od 21 sierpnia 2018 roku do 19 lutego 2020 r. Nadto sąd zmienił zaskarżony wyrok wobec P.S. w pkt. III części rozstrzygającej w ten sposób, że w ramach czynu opisanego w pkt. III. części wstępnej uznał P.S. za winnego tego, że 19 lutego 2020 r. we Wrocławiu, wbrew przepisom ustawy, posiadał znaczną ilość substancji narkotycznych w postaci 20 g kokainy co stanowiło 200 porcji o wadze 0,1 g i wartości około 4.000 zł oraz 60 g ziela konopi inne niż włókniste co stanowiło 600 porcji o wadze 0,1 g i wartości około1.800 zł, tj. popełnienia czynu z art. 62 ust. 2 ustawy z 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii i za to na podstawie tego przepisu wymierzył mu karę 1 roku pozbawienia wolności, stwierdzając przy tym, że utraciły moc kary łączne pozbawienia wolności i grzywny wymierzone w pkt.

X lit. a.Kasację od ww. wyroku złożył m.in. obrońca P.S. zaskarżając wyrok w pkt. II, X, XV części dyspozytywnej wyroku, zarzucając rozstrzygnięciu art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k. i art. 7 k.p.k.— polegające na arbitralnym zaakceptowaniu przez sąd odwoławczy nieprawidłowej oceny materiału dowodowego poczynionej przez sąd I instancji i przez to brak należytej kontroli odwoławczej zastosowania art. 7 k.p.k. przez tenże sąd — w zakresie zarzutu podniesionego w pkt. I apelacji dotyczącego czynu przypisanego oskarżonemu w pkt.

II części dyspozytywnej wyroku - poprzez ogólnikowe powoływanie się na poprawność oceny dowodów dokonanej przez sąd I instancji, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego uznania za słuszne poczynionych przez Sąd a quo ustaleń faktycznych co do ilości sprzedanej przez oskarżonego substancji 3-CMC w okresie od 18 sierpnia 2018 r. do 19 lutego 2020 r. Skarżący wniósł o uchylenie skarżonego wyroku Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu w stosunku do skazanego P.S. w części dotyczącej rozstrzygnięć zawartych w pkt. IV lit. a oraz VI części dyspozytywnej wyroku, a odnoszących się do rozstrzygnięć zawartych w pkt.

II, X oraz XV części dyspozytywnej wyroku sądu pierwszej instancji i w tym zakresie przekazanie sprawy Sądowi Apelacyjnemu we Wrocławiu do ponownego rozpoznania.W odpowiedzi na kasację prokurator wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Kasacja obrońcy skazanego P.S. okazała się oczywiście bezzasadna, co skutkowało jej oddaleniem na podstawie art. 535 § 3 k.p.k.Ze względu na to, że wniosek o uzasadnienie postanowienia o oddaleniu kasacji jako oczywiście bezzasadnej został złożony jedynie przez obrońcę P.S., w dalszej części uzasadnienia odstąpiono od przytoczenia zarzutów kasacji obrońców T.D., którego także dotyczyło postanowienie Sądu Najwyższego wydane w tej sprawie.

Odnosząc się w pierwszej kolejności do uwag o charakterze ogólnym należy wskazać, że zgodnie z art. 523 § 1 k.p.k. kasacja może być wniesiona tylko z powodu uchybień wymienionych w art. 439 k.p.k. lub innego rażącego naruszenia prawa, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na treść orzeczenia. Dotyczy to uchybień sądu odwoławczego. Zamknięty katalog podstaw kasacyjnych wskazanych w art. 523 § 1 k.p.k. wyłącza spośród nich zarzut błędu w ustaleniach faktycznych. Oznacza to, że Sąd Najwyższy nie jest uprawniony do dokonywania w ramach postępowania kasacyjnego ponownej oceny dowodów i na tej podstawie kontrolowania prawidłowość poczynionych ustaleń faktycznych.

Postępowanie kasacyjne nie może bowiem polegać na ponownej apelacyjnej kontroli orzeczenia i nie może być traktowane jako trzecia instancja.Również, zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem Sądu Najwyższego, niedopuszczalne jest w kasacji skuteczne kierowanie zarzutów przeciwko orzeczeniu sądu pierwszej instancji. Rolą Sądu Najwyższego nie jest bowiem ponowna kontrola orzeczenia sądu meriti, a więc rozpoznawanie kolejny raz zarzutów stawianych temu rozstrzygnięciu. Zarzuty podniesione w kasacji pod adresem orzeczenia sądu pierwszej instancji podlegają rozważeniu przez sąd kasacyjny tylko w takim zakresie, w jakim jest to nieodzowne dla należytego rozpoznania zarzutów stawianych orzeczeniu sądu odwoławczego.

Nie budzi również wątpliwości, że powtórzenie w kasacji zarzutów wywiedzionych uprzednio w apelacji jest możliwe w przypadku wystąpienia tzw. efektu przeniesienia, czyli sytuacji, kiedy sąd odwoławczy nienależycie rozpozna apelację, jednak w takim wypadku skarżący musi w kasacji sformułować zarzut dotyczący wadliwego procedowania instancji odwoławczej, w następstwie, którego doszło do przeniknięcia uchybienia sądu a quo do orzeczenia sądu drugiej instancji. W takim wypadku to na skarżącym ciąży obowiązek podniesienia i wykazania wadliwości procedowania przez sąd odwoławczy, w następstwie, którego doszło do owego przeniknięcia uchybienia do orzeczenia drugoinstancyjnego.W wywiedzionej kasacji skarżący zarzuca sądowi odwoławczemu dokonanie nieprawidłowej kontroli instancyjnej polegające na arbitralnym zaakceptowaniu przez sąd odwoławczy nieprawidłowej oceny materiału dowodowego poczynionej przez sąd I instancji i przez to brak należytej kontroli odwoławczej zastosowania art. 7 k.p.k.Zarzut ten okazał się jednak chybiony.

Analiza treści nadzwyczajnego środka zaskarżenia prowadzi do wniosku, iż autor kasacji uzasadniając zarzut nie wskazuje na konkretne uchybienia sądu ad quem. Zgodnie zaś z orzecznictwem Sądu Najwyższego, o obrazie przepisu art. 433 § 2 k.p.k. można mówić wtedy, gdy sąd w ogóle nie rozważy wniosków i zarzutów wskazanych w środku odwoławczym, zaś o naruszeniu przepisu art. 457 § 3 k.p.k. - gdy w uzasadnieniu wyroku nie zostanie zawarta argumentacja odnośnie do określonego potraktowania zarzutów i wniosków apelacji. Taka sytuacja nie miała w przedmiotowej sprawie miejsca.

W niniejszej sprawie sąd odwoławczy w sposób rzetelny odniósł się do zarzutów apelacyjnych, w tym do zarzutu z pkt. I apelacji obrońcy P.S., wskazując z jakich powodów przeprowadzona przez sąd I instancji ocena dowodów w postaci materiałów kontroli operacyjnej, zeznań D.W. oraz wyjaśnień P.S. pozostaje pod ochroną art. 7 k.p.k. Skarżący swoje stanowisko o wadliwości rozumowania sądu drugiej instancji opiera przede wszystkim na polemicznych twierdzeniach, w których przedstawia własną, konkurencyjną wersję oceny materiału dowodowego, co jest ewidentnie sprzeczne z istotą postępowania kasacyjnego.

Mając na uwadze powyższe, postanowiono jak w części dyspozytywnej, obciążając jednocześnie skazanych – art. 637a k.p.k. w zw. z art. 636 § 1 k.p.k. – kosztami postępowania kasacyjnego w częściach na nich przypadających.[WB]r.g. ‎