Legislator Case Law & Legislation
I KK 409/25 AI generated

I KK 409/25 · Sąd Najwyższy

Case Number I KK 409/25
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Outcome wyrok

Legislator summary

AI generated

W sprawie zawisłej przed Sądem Rejonowym w Opolu, II K 1277/23, D. H. został oskarżony m.in. o to, że „w dniu 8 czerwca 2022 r. w O.1 na ul. […] prowadził pojazd w ruchu lądowym marki V. o nr rej. […] nie stosując się do orzeczonego przez Sąd Rejonowy w Opolu o sygn. akt II K 985/16, do orzeczonego przez Sąd Rejonowy w Opolu o sygn. akt II K 886/16 oraz do orzeczonego przez Sąd Rejonowy w Opolu o sygn. akt II K 352/17 dożywotniego zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych, przy czym czynu tego dopuścił się w ciągu 5 lat od odbycia co najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia wolności za umyślne przestępstwo podobne z art. 178a § 1 i 4 k.k., objętej wyrokiem łącznym o sygn. akt II K 659/17 Sądu Rejonowego w Opolu z dnia 14 grudnia 2017 r., obejmującym wyrok Sądu Rejonowego w Opolu o sygn. akt II K 886/16 z dnia 11 kwietnia 2017 r., wyrok Sądu Rejonowego w Opolu o sygn. akt II K 985/16 z dnia 1 lutego 2017 r., wyrok Sądu Rejonowego w Opolu o sygn. akt II K 352/17 z dnia 3 października 2017 r., którą odbył w okresie od 20 października 2017 r. do 6 września 2021 r., tj. o czyn z art. 244 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k.” (pkt II części wstępnej wyroku).

Legislator headnote

AI generated

art. 244 k.k, art. 64 § 1 k.k, art. 535 § 5 k.p.k, art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k, art. 439 § 1 pkt 8 k.p.k, art. 91 § 1 k.k; I KK 409/25 · Sąd Najwyższy: Powyższy wyrok nie został zaskarżony i uprawomocnił się z dniem 11 lipca 2023 r.Kasację od wyroku Sądu Rejonowego w Opolu, II K 1277/23, w trybie art. 521 § 1 k.p.k., wniósł Prokurator Generalny, zaskarżając ten wyrok „w zakresie zawartego w pkt 4 części dyspozytywnej rozstrzygnięcia o uznaniu oskarżonego za winnego czynu z art. 244 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k., opisanego w pkt II komparycji oraz rozstrzygnięcia o karze i środku karnym, orzeczonych za ciąg przestępstw z pkt 4”, na korzyść skazanego D. H. i zarzucając „rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie przepisu prawa procesowego, a mianowicie art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k., polegające na skazaniu oskarżonego D.

Keywords

AI generated
criminal recidivism withdrawal of driving license traffic violation other criminal offenses serious criminal record driving without authorization

Cited Legislation

AI generated
art. 244 k.k
H.,skazanego za ciąg przestępstw z art. 244 k.k.
art. 64 § 1 k.k
z art. 64 § 1 k.k.” (pkt II części wstępnej wyroku).
art. 535 § 5 k.p.k
i in., po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 26 listopada 2025 r., w trybie art. 535 § 5 k.p.k., kasacji Prokuratora Generalnego na korzyść skazanego, od wyroku Sądu Rejonowego w Opolu z dnia 22 listopada 2024 r., II K 1277/23, 1.
art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k
64 § 1 k.k., opisanego w punkcie II części wstępnej wyroku i na podstawie art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k.
art. 439 § 1 pkt 8 k.p.k
z art. 439 § 1 pkt 8 k.p.k.
art. 91 § 1 k.k
art. 521 § 1 k.p.k
art. 90 § 2 k.k

Cited Case Law

AI generated
V KK 407/13
2 Wyrokiem z dnia 27 czerwca 2013 r., Sąd Rejonowy w K., uznał oskarżonego Z.
III KK 169/14
Sąd Rejonowy w Ł. wyrokiem z dnia 11 września 2012 r., A. W. uznał za winnego tego, że w dniu 16 lipca 2010 r. w Ł. woj. L. jechał jako kierujący samochodem marki Peugeot 406 o nr rej.[…], czym nie zastosował się do orzeczonego wyrokiem Sądu Rejonowego w W., sygn. … 1229/06, zakazu kierowania pojazdami mechanicznymi, tj. przestępstwa z art. 244 k.k. i za to na podstawie powołanego przepisu skazał go na karę roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności. Na podstawie art. 69 § 1 i 2 k.k. w zw. z art. 70 § 1 pkt 1 k.k. wykonanie orzeczonej wobec oskarżonego kary pozbawienia wolności 2 warunkowo zawiesił na okres próby wynoszący 5 lat.
V KK 617/19
Sąd Okręgowy w S., wyrokiem z dnia 21 lutego 2018 r., III K (…), m.in.
II KK 127/17
Sygn. akt II KK 127/17 POSTANOWIENIE Dnia 11 maja 2017 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Waldemar Płóciennik na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 11 maja 2017 r., sprawy J. D. skazanego z art. 284 § 2 k.k. i in. z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Okręgowego w P. z dnia 25 listopada 2016 r., sygn. akt V Ka …/16, zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w P. z dnia 22 kwietnia 2016 r., sygn. akt II K …/13, p o s t a n o w i ł 1. oddalić kasację, jako oczywiście bezzasadną, 2. zwolnić skazanego J.D. od kosztów sądowych postępowania kasacyjnego.
AI generated
II K 421/24
Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem.
VII Ka 805/18
w dniu 17 stycznia 2014 r. około godz. 12:00 na drodze publicznej w miejscowości U. dm. Ż. kierował samochodem marki C. (...) nr rej. (...) w okresie orzeczonego prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Olkuszu sygn. akt II K 122/09 – zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym, przy czym czynu tego dopuścił się będąc uprzednio skazany wyrokiem Sądu Rejonowego w Miechowie z dnia 13.06.2006 r. sygn. akt II K 160/06 za czyny z art. 289 § 1 k.k. i art. 244 k.k. na karę łączną 2 lat pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania tytułem próby na 5 lat, której wykonanie zarządzono, a którą odbył w okresie od 22.08.2010 r. do 9.11.2011 r. warunkowo przedterminowo zwolniony;
II Ka 330/13
Prokurator Rejonowy w Przasnyszu oskarżył A.
II K 171/25
Sygn. akt II K 171/25 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 13 października 2025 roku Sąd Rejonowy w Golubiu-Dobrzyniu II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: sędzia Izabela Bejger Protokolant: st. sekr. sad. J. T. w obecności oskarżyciela Prok. Rej. ------------- po rozpoznaniu w dniu 13 października 2025 roku sprawy L. Z. (1) syna M. i N. z domu R. (...). (...) w K. oskarżonego o to, że: w dniu 12 marca 2025 roku w Z. (2)., pow. (...), woj. (...) na ul. (...) kierował pojazdem mechanicznym samochodem osobowym m-ki D. (...) o nr rej. (...) wbrew orzeczonemu prawomocnym wyrokiem łącznym Sądu Rejonowego w Toruniu, sygn. akt VIII K 181/23 z dnia 03 sierpnia 2023 roku w którym orzeczono łączny zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych dożywotnio, przy czym zarzuconego czynu dopuścił się w okresie 6 (sześciu) miesięcy po odbyciu kary pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem łącznym Sądu Rejonowego w Toruniu z dnia 03 sierpnia 2023 roku sygn. akt 181/23 zawierającego m.in. wyrok skazujący na karę 1 (jednego) roku i 2 (dwóch) miesięcy pozbawienia wolności za czyny z art. 178a §4 kk i art. 244 kk, którą odbył w okresie od 05 czerwca 2022 roku do 16 października 2023 roku; tj. o przestępstwo z art. 244 kk w zw. z art. 64 § 1 kk ORZEKA: I. uznaje oskarżonego L. Z. (2) za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu, tj. przestępstwa z art. 244 kk w zw. z art. 64 § 1 kk i na mocy art. 244 kk w zw. z art. 64 § 1 kk wymierza mu karę 1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności; II. na mocy art. 42 § 1a pkt 2 kk orzeka wobec oskarżonego środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 10 (dziesięciu) lat; III. na mocy art. 43a § 2 kk orzeka wobec oskarżonego świadczenie pieniężne w kwocie 10.000 (dziesięć tysięcy) złotych na rzecz Funduszu Pomocy (...) oraz Pomocy (...); IV. zwalnia oskarżonego od obowiązku uiszczenia opłaty sadowej, zaś wydatkami poniesionymi w sprawie obciąża Skarb państwa. UZASADNIENIE UZASADNIENIE Formularz UK 1 Sygnatura akt II K 171/25 M. wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza. 1.USTALENIE FAKTÓW 0.1.Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano) 1.1.1. L. Z. (1) w dniu 12 marca 2025 roku w Z. (1), powiat (...), województwo (...) na ul. (...) kierował pojazdem mechanicznym samochodem osobowym marki D. (...) o nr rej. (...) wbrew orzeczonemu prawomocnym wyrokiem łącznym Sądu Rejonowego w Toruniu, sygn. akt VIII K 181/23 z dnia 03 sierpnia 2023 roku w którym orzeczono łączny zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych dożywotnio, przy czym zarzuconego czynu dopuścił się w okresie 6 (sześciu) miesięcy po odbyciu kary pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem łącznym Sądu Rejonowego w Toruniu z dnia 03 sierpnia 2023 roku sygn. akt 181/23 zawierającego m.in. wyrok skazujący na karę 1 (jednego) roku i 2 (dwóch) miesięcy pozbawienia wolności za czyny z art. 178a §4 kk i art. 244 kk, którą odbył w okresie od 05 czerwca 2022 roku do 16 października 2023 roku; tj. o przestępstwo z art. 244 kk w zw. z art. 64 § 1 kk Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione Dowód Numer karty Prowadzenie przez oskarżonego L. Z. (1) pojazdu mechanicznego, samochodu osobowego marki D. (...) w dniu 12 marca 2025 roku. wyjaśnienia oskarżonego k. 93-94 k. 127 Uprzednia karalność oskarżonego, popełnienie czynu w warunkach recydywy, sytuacja życiowa oskarżonego odpisy wyroków k. 7-16 k. 18-19 k. 22 k. 25-27 k.30 k. 32 k. 34 k. 36 k. 38 k. 40-43 odpis wyroku w sprawie VIII K 181/23 Sądu Rejonowego w Toruniu wraz z informacją o odbyciu kary pozbawienia wolności k. 45-48 karta karna k. 52-58 k. 100-110 dane osobopoznawcze k. 98 0.1.Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano) 1.2.1. Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione Dowód Numer karty 1.OCena DOWOdów 0.1.Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu 1.1.1 wyjaśnienia oskarżonego Sąd uznał wyjaśnienia złożone przez oskarżonego L. Z. (1) za w pełni wiarygodne. Oskarżony już w postępowaniu przygotowawczym przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu. Okoliczności popełnienia przestępstwa zdaniem sądu nie budzą żadnych wątpliwości, a Oskarżony w swych wyjaśnieniach je potwierdził. odpisy wyroków Dowód w pełni wiarygodny, treść orzeczeń w żadnym stopniu nie budzi wątpliwości sądu. Odpisy wyroków pochodzą od sądów, które orzekały w licznych sprawach Oskarżonego. Dowód obrazuje działalność przestępczą oskarżonego L. Z. (1), która trwa już od 2015 roku (wówczas zapadło wobec niego pierwsze orzeczenie). Należało także zwrócić uwagę, iż od 2015 roku Oskarżony był wielokrotnie karany. odpis wyroku w sprawie VIII K 181/23 Sądu Rejonowego w Toruniu wraz z informacją o odbyciu kary pozbawienia wolności Sąd uznał dowód za wiarygodny, stanowi on dokument urzędowy, którego wiarygodność nie budziła żadnych wątpliwości. Co więcej Wyrok Sądu Rejonowego w Toruniu w sprawie VIII K 181/23 stanowił w niniejszej sprawie podstawę do uznania, że Oskarżony dopuścił się powrotu do przestępstwa w rozumieniu art. 64 § 1 k.k. Ustalono również okres odbywania przez niego kary pozbawienia wolności orzeczonej w tej sprawie (k. 47-48), co było konieczne dla potwierdzenia, że zarzucane mu czyny zostały popełnione w warunkach recydywy. karta karna Dokument urzędowy, którego wiarygodność nie budziła wątpliwości. Z dowodu w postaci danych zgromadzonych w Krajowym Rejestrze Karnym wynika, iż Oskarżony był już wcześniej wielokrotnie karany. Dotychczasowe wyroki obejmują przestępstwa przeciwko wiarygodności dokumentów (art. 276 k.k.), instytucjom państwowym (art. 224 k.k. oraz art. 226 k.k.), bezpieczeństwu w ruchu drogowym (art. 178a § 1 i § 4 k.k.), mieniu (art. 278 k.k.), a także czynom z ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii (art. 62 ust. 2) oraz przestępstwom przeciwko wymiarowi sprawiedliwości (art. 244 k.k.). Sąd na tejże podstawie doszedł do przekonania, że Oskarżony w sposób trwały lekceważy porządek prawny i normy współżycia społecznego. Powtarzające się skazania wskazują na wysoki stopień demoralizacji oraz brak poczucia odpowiedzialności. dane osobopoznawcze Dokument urzędowy, którego wiarygodność nie budziła wątpliwości. Z danych wynika, iż Oskarżony jest kawalerem, posiada wykształcenie podstawowe, z zawodu malarz-tapeciarz, nie posiada majątku trwałego. Obecnie przebywa w Zakładzie Karnym. 0.1.Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu 1.PODSTAWA PRAWNA WYROKU Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Oskarżony ☒3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem I-III L. Z. (1) Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej Na podstawie zebranego w niniejszej sprawie materiału dowodowego, sąd uznał, iż Oskarżony dopuścił się zarzucanego mu czynu tj., że w dniu 12 marca 2025 roku w Z. (1) na ul. (...) kierował pojazdem mechanicznym samochodem osobowym marki D. (...) o nr rej. (...) wbrew orzeczonemu prawomocnym wyrokiem łącznym Sądu Rejonowego w Toruniu, sygn. akt VIII K 181/23 z dnia 03 sierpnia 2023 roku w którym orzeczono łączny zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych dożywotnio, przy czym zarzuconego czynu dopuścił się w okresie 6 (sześciu) miesięcy po odbyciu kary pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem łącznym Sądu Rejonowego w Toruniu z dnia 03 sierpnia 2023 roku sygn. akt 181/23 zawierającego m.in. wyrok skazujący na karę 1 (jednego) roku i 2 (dwóch) miesięcy pozbawienia wolności za czyny z art. 178a §4 k.k. i art. 244 k.k., którą odbył w okresie od 05 czerwca 2022 roku do 16 października 2023 roku, tj. dopuścił się występku z art. 244 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. Oskarżony przyznał się do zarzucanego mu czynu, ponadto oskarżony L. Z. (1) został skazany prawomocnym wyrokiem łącznym Sądu Rejonowego w Toruniu w sprawie VIII K 181/23, obejmującym między innymi skazania z art. 244 kk w sprawie VIII K 218/17 Sądu Rejonowego w Toruniu oraz z art. 244 kk w zw. z art. 64 § 1 kk w sprawie II K 1320/22 Sądu Rejonowego w Toruniu. Powołanym wyrokiem łącznym orzeczono wobec oskarżonego karę łączną 4 lat pozbawienia wolności oraz środek karny w postaci dożywotniego zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych. Orzeczoną karę Oskarżony odbył w okresie od 5 czerwca 2022 roku do 16 października 2023 roku. Przestępstwo w przedmiotowej sprawie jest przestępstwem podobnym do przestępstw wskazanych w wyroku łącznym. Przestępstwo objęte niniejszym postępowanie jest przestępstwem umyślnym, zostało popełnione w okresie 5 lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia wolności. Zważywszy na powyższe przyjęta kwalifikacja prawna czynu z art. 64 § 1 k.k. nie budzi wątpliwości. ☐3.2. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej ☐3.3. Warunkowe umorzenie postępowania Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania ☐3.4. Umorzenie postępowania Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania ☐3.5. Uniewinnienie Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia 1.KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i środki związane z poddaniem sprawcy próbie Oskarżony Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu Przytoczyć okoliczności L. Z. (1) I I Sąd uznał Oskarżonego za winnego zarzucanego mu czynu z art. 244 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. W konsekwencji orzeczono wobec niego na podstawie art. 244 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności. Kara ta, zarówno pod względem rodzaju, jak i wysokości w ocenie sądu, pozostaje współmierna do stopnia zawinienia oraz poziomu społecznej szkodliwości przypisanego mu czynu. Sąd wymierzając karę uwzględnił uprzednią, wielokrotną karalność Oskarżonego, w tym za przestępstwa podobne. Okoliczności sprawy jednoznacznie wskazują, że poprzednie skazania nie wywarły na niego jakiegokolwiek wychowawczego wpływu. Oskarżony ponownie naruszył obowiązujący porządek prawny. Ponadto sąd miał na względzie także fakt, iż oskarżony dopuścił się przedmiotowego czynu z premedytacją, bowiem miał pełną świadomość, iż orzeczono wobec niego zakaz kierowania pojazdami mechanicznymi i z uwagi na poprzednie skazania miał świadomość, iż prowadzenie pojazdu wbrew orzeczonemu zakazowi stanowi przestępstwo. Sąd w niniejszej sprawie jako okoliczność łagodzącą uznał przyznanie się Oskarżonego do popełnienia zarzucanego mu czynu oraz okazanie przez niego skruchy. Jednakże, w ocenie Sądu jedynie bezwzględna kara pozbawienia wolności może spełnić funkcję indywidualnego oddziaływania prewencyjnego na Oskarżonego. Kary o charakterze wolnościowym wobec jego dotychczasowej postawy i historii karalności byłyby nieuzasadnione, prowadziłyby do utrwalenia poczucia bezkarności i nie realizowałyby celów wymiaru sprawiedliwości. Sąd miał również na uwadze, że czyn z art. 244 k.k. jest zagrożony karą od 3 miesięcy do 5 lat pozbawienia wolności, a popełnienie go w warunkach recydywy wymagało adekwatnej i stanowczej reakcji. W tym kontekście orzeczona kara 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności nie może być uznana za nadmiernie surową. Przeciwnie stanowi właściwą, wyważoną odpowiedź na naganne zachowanie Oskarżonego, dając jasny sygnał, że lekceważenie prawa spotyka się ze sprawiedliwą i jednoznaczną reakcją sądu. L. Z. (1) II I Na mocy art. 42 § 1a pkt 2 k.k. orzeczono wobec Oskarżonego środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 10 lat. Orzeczenie w tym zakresie miało charakter obligatoryjny, sąd nie mógł od niego odstąpić. Okres orzeczonego zakazu zdaniem sądu odzwierciedla zawartość kryminalną popełnionego czynu. L. Z. (1) III I Na mocy art. 43a § 2 kk orzeczono wobec Oskarżonego świadczenie pieniężne w kwocie 10.000 złotych na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej. Także i w tym zakresie orzeczenie miało charakter obligatoryjny, nie pozostawiając sądowi luzu decyzyjnego co do zasadności jego orzeczenia. Mając na uwadze uprzednią karalność oskarżonego oraz fakt, iż pomimo wielokrotnego karania Oskarżonego, która nie przynosiła żadnych rezultatów wysokość świadczenia ustalono w kwocie 10.000 złotych, aby ukazać Oskarżonemu nieopłacalność popełniania czynów zabronionych. 1.Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU Oskarżony Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu Przytoczyć okoliczności 1.inne zagadnienia W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia, a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę 1.KOszty procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności IV Na podstawie art. 624 § 1 k.p.k., sąd postanowił zwolnić oskarżonego w całości od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych na rzecz Skarbu Państwa. Decyzja ta została podjęta z uwagi na całokształt okoliczności faktycznych i osobistych oskarżonego. L. Z. (1) w niniejszej sprawie został skazany na karę bezwzględnego pozbawienia wolności, w trakcie trwania postępowania przebywał już w Zakładzie Karnym z uwagi na skazanie w innej sprawie. Oskarżony nie posiada żadnego majątku trwałego, ma na swoim utrzymaniu małoletnie dziecko, a ponadto sąd orzekł wobec niego w przedmiotowej sprawie świadczenie pieniężne w kwocie 10.000 zł. Zdaniem Sądu obciążenie Oskarżonego kosztami postępowania sądowego byłoby niecelowe i nadmiernie dolegliwe. 1.Podpis
II K 669/21
Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

I KK 409/25 WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 26 listopada 2025 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Michał Laskowski (przewodniczący)‎SSN Małgorzata Wąsek-Wiaderek (sprawozdawca)‎SSN Włodzimierz Wróbel w sprawie D. H.,skazanego za ciąg przestępstw z art. 244 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. i in., po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 26 listopada 2025 r., w trybie art. 535 § 5 k.p.k., kasacji Prokuratora Generalnego na korzyść skazanego, od wyroku Sądu Rejonowego w Opolu z dnia 22 listopada 2024 r., II K 1277/23, 1. uchyla zaskarżony wyrok w zakresie zawartego w punkcie 4 części dyspozytywnej rozstrzygnięcia o uznaniu oskarżonego za winnego czynu z art. 244 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k., opisanego w punkcie II części wstępnej wyroku i na podstawie art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k. w zw. z art. 439 § 1 pkt 8 k.p.k. postępowanie karne w tym zakresie umarza, a kosztami procesu w tej części obciąża Skarb Państwa;

2. uchyla rozstrzygnięcia o karze i środku karnym orzeczonych za ciąg przestępstw z punktu 4 zaskarżonego wyroku (rozstrzygnięcia co do kary i środka karnego z pkt 4 i 5 wyroku) i w tym zakresie przekazuje sprawę Sądowi Rejonowemu w Opolu do ponownego rozpoznania. Małgorzata Wąsek-Wiaderek Michał Laskowski Włodzimierz Wróbel

UZASADNIENIE

W sprawie zawisłej przed Sądem Rejonowym w Opolu, II K 1277/23, D. H. został oskarżony m.in. o to, że „w dniu 8 czerwca 2022 r. w O.1 na ul. […] prowadził pojazd w ruchu lądowym marki V. o nr rej. […] nie stosując się do orzeczonego przez Sąd Rejonowy w Opolu o sygn. akt II K 985/16, do orzeczonego przez Sąd Rejonowy w Opolu o sygn. akt II K 886/16 oraz do orzeczonego przez Sąd Rejonowy w Opolu o sygn. akt II K 352/17 dożywotniego zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych, przy czym czynu tego dopuścił się w ciągu 5 lat od odbycia co najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia wolności za umyślne przestępstwo podobne z art. 178a § 1 i 4 k.k., objętej wyrokiem łącznym o sygn. akt II K 659/17 Sądu Rejonowego w Opolu z dnia 14 grudnia 2017 r., obejmującym wyrok Sądu Rejonowego w Opolu o sygn. akt II K 886/16 z dnia 11 kwietnia 2017 r., wyrok Sądu Rejonowego w Opolu o sygn. akt II K 985/16 z dnia 1 lutego 2017 r., wyrok Sądu Rejonowego w Opolu o sygn. akt II K 352/17 z dnia 3 października 2017 r., którą odbył w okresie od 20 października 2017 r. do 6 września 2021 r., tj. o czyn z art. 244 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k.” (pkt II części wstępnej wyroku).

Wyrokiem z dnia 22 listopada 2024 r., II K 1277/23, Sąd Rejonowy w Opolu uznał D. H. za winnego m.in. czynu zarzucanego mu w punkcie II (opisany powyżej) i czynów zarzucanych w punktach od IV do VIII części wstępnej wyroku, precyzując opis recydywy. Sąd Rejonowy wskazał, że czyny te stanowią ciąg przestępstw z art. 244 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k. i wymierzył mu jedną karę roku pozbawienia wolności (pkt 4) oraz orzekł zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 15 lat (pkt 5). Kara za ciąg przestępstw została następnie objęta karą łączną 2 lat pozbawienia wolności (pkt 6), a środek karny został połączony z innym rozstrzygnięciem w przedmiocie tego środka i orzeczono łącznie środek karny zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych dożywotnio (pkt 7).

Wyrok zawierał ponadto rozstrzygnięcia związane z pociągnięciem oskarżonego do odpowiedzialności karnej za inne czyny (pkt 1-3 – konkretnie oskarżony został skazany za ciąg przestępstwa z art. 178a § 4 k.k.) oraz o kosztach procesu (pkt 8). Powyższy wyrok nie został zaskarżony i uprawomocnił się z dniem 30 listopada 2024 r.Jednocześnie, Sąd Rejonowy w Opolu wyrokiem z dnia 3 lipca 2023 r., II K 1491/22, uznał D. H. za winnego zarzucanego mu czynu, polegającego na tym, że „w dniu 8 czerwca 2022 r. w O.1 na ulicy […] kierował pojazdem marki V. o nr rej. […], nie stosując się tym samym do orzeczonego wyrokami Sądu Rejonowego w Opolu sygn. akt II K 886/16 z dnia 11 kwietnia 2017 r., sygn. akt II K 352/17 z dnia 3 października 2017 r. oraz sygn. akt II K 985/16 z dnia 1 lutego 2017 r. zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych dożywotnio” tj. przestępstwa z art. 244 k.k., za które wymierzył mu karę 8 miesięcy pozbawienia wolności, orzekł środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 4 lat i rozstrzygnął o kosztach procesu.

Powyższy wyrok nie został zaskarżony i uprawomocnił się z dniem 11 lipca 2023 r.Kasację od wyroku Sądu Rejonowego w Opolu, II K 1277/23, w trybie art. 521 § 1 k.p.k., wniósł Prokurator Generalny, zaskarżając ten wyrok „w zakresie zawartego w pkt 4 części dyspozytywnej rozstrzygnięcia o uznaniu oskarżonego za winnego czynu z art. 244 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k., opisanego w pkt II komparycji oraz rozstrzygnięcia o karze i środku karnym, orzeczonych za ciąg przestępstw z pkt 4”, na korzyść skazanego D. H. i zarzucając „rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie przepisu prawa procesowego, a mianowicie art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k., polegające na skazaniu oskarżonego D.

H. przez Sąd Rejonowy w Opolu za przestępstwo z art. 244 k.k., popełnione w dniu 8 czerwca 2022 r. (opisane w pkt. II komparycji wyroku), pomimo że za popełnienie tego samego czynu oskarżony został już wcześniej skazany prawomocnym z dniem 11 lipca 2023 r. wyrokiem Sądu Rejonowego w Opolu z dnia 3 lipca 2023 r., sygn. akt II K 1491/22, co skutkowało zaistnieniem bezwzględnej przyczyny uchylenia orzeczenia określonej w art. 439 § 1 pkt 8 k.p.k.”. Prokurator Generalny wniósł o „umorzenie postępowania w zakresie czynu opisanego w pkt II komparycji orzeczenia na podstawie art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k. w zw. z art. 439 § 1 pkt 8 k.p.k. oraz przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu w Opolu do ponownego rozpoznania w pozostałym zaskarżonym zakresie”.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja okazała się oczywiście zasadna, co umożliwiło jej rozpoznanie na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k.Rzeczywiście w niniejszej sprawie zaistniała bezwzględna przyczyna odwoławcza z art. 439 § 1 pkt 8 k.p.k. Stan rzeczy osądzonej (res iudicata) należy do przesłanek formalnych i stanowi przeszkodę do wszczęcia postępowania lub jego kontynuowania. W myśl art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k., postępowania nie wszczyna się, a wszczęte umarza, gdy postępowanie co do tego samego czynu zostało prawomocnie zakończone lub wcześniej wszczęte toczy się.

Podstawowymi kryteriami dla zaistnienia tej przesłanki procesowej są więc tożsamość sprawcy i tożsamość czynu, gdyż nie wolno orzekać dwa razy „co do tego samego czynu” tego samego oskarżonego. Ma to na celu realizację zasady ne bis in idem, stanowiącej gwarancję, że nikt nie będzie pociągany więcej niż raz do odpowiedzialności karnej za ten sam czyn zabroniony pod groźbą kary (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 12 lutego 2014 r., V KK 407/13; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 6 listopada 2014 r., III KK 169/14).

D. H. został dwukrotnie skazany za przestępstwo z art. 244 k.k., polegające na prowadzeniu w dniu 8 czerwca 2022 r., w O.1, pojazdu – samochodu osobowego marki V. o nr rej. […], pomimo orzeczonego wyrokami Sądu Rejonowego w Opolu: z dnia 11 kwietnia 2017 r., II K 886/16; z dnia 3 października 2017 r., II K 352/17; z dnia 1 lutego 2017 r., II K 985/16, zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych. Jako że wyrok zaskarżony kasacją w tej sprawie zapadł i uprawomocnił się później niż zapadł i uprawomocnił się wyrok wydany w sprawie II K 1491/22 (wyrok zaskarżony kasacją wydany w dniu 22 listopada 2024 r., prawomocny od dnia 30 listopada 2024 r., wyrok w sprawie II K 1491/22 wydany dnia 3 lipca 2023 r., prawomocny w dniu 11 lipca 2023 r.), Sąd Rejonowy w Opolu procedując w sprawie II K 1277/23 powinien mieć to pierwsze skazanie w polu widzenia i uwzględnić je przy wydawaniu wyroku.

Oskarżony bowiem został skazany drugi raz za ten sam czyn mający identyczny z już osądzonym przedmiot czynu zabronionego, przedmiot czynności wykonawczej, a także miejsce, czas i okoliczności jego popełnienia. Niczego w tej kwestii nie zmienia fakt, że w pierwszym postępowaniu (jak trafnie wskazano w kasacji – błędnie) nie uwzględniono, że czyn ten został popełniony w warunkach recydywy. Dla potrzeb oceny zaistnienia stanu rzeczy osądzonej jest to niewątpliwie ten sam czyn. Skazanie w sprawie II K 1277/23 nastąpiło zatem z rażącym naruszeniem art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k., stanowiącym jednocześnie uchybienie, o którym mowa w art. 439 § 1 pkt 8 k.p.k.Sąd Najwyższy uchylił zaskarżony wyrok w zakresie zawartego w punkcie 4 części dyspozytywnej rozstrzygnięcia o uznaniu oskarżonego za winnego czynu z art. 244 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k., opisanego w punkcie II części wstępnej wyroku.

Tym samym uchyleniu podlegało wyłącznie rozstrzygnięcie o skazaniu za czyn, za który D. H. był już wcześniej skazany. Co do tego czynu Sąd Najwyższy umorzył postępowanie na podstawie art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k. w zw. z art. 439 § 1 pkt 8 k.p.k., kosztami procesu w tej części obciążając Skarb Państwa. Taki zakres uchylenia powoduje, że niewzruszone pozostają rozstrzygnięcia co do winy dotyczące pozostałych czynów opisanych w punkcie 4 wyroku, tworzących ciąg przestępstw z art. 244 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k., jak również ustalenie, że tworzą one ciąg przestępstw pomimo wyeliminowania z niego jednego czynu.

Jednakże uchylenie wyroku co do tego jednego czynu oznaczało konieczność uchylenia rozstrzygnięć o karze i środku karnym orzeczonych za ten ciąg przestępstw. Za cały bowiem ciąg przestępstw (obejmujący również czyn, co do którego aktualnie umorzono postępowanie) wymierzono jedną karę i jeden środek karny zakazu prowadzenia pojazdów. Jest to zatem kwestia, która będzie musiała być na nowo ukształtowana w postępowaniu ponownym, z uwzględnieniem, że ciąg przestępstw składa się z jednego czynu mniej. Dlatego też co do kary i środka karnego za ciąg przestępstw z art. 244 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. po uchyleniu wyroku w tym zakresie przekazano sprawę do ponownego rozpoznania.W końcowej części uzasadnienia kasacji Prokurator Generalny trafnie podniósł, że uchylenie zaskarżonego wyroku we wskazanym zakresie oznacza jednocześnie rozwiązanie węzła kary łącznej.

Jak wskazuje się w orzecznictwie Sądu Najwyższego, kara łączna zostaje rozwiązana wraz z uchyleniem orzeczeń co do jednej z kar jednostkowych, w związku z czym zbędne jest uchylenie wyroku w części dotyczącej tej kary. W przypadku uchylenia jednej z kar jednostkowych, rozstrzygnięcie o karze łącznej traci moc ex lege, a zatem sąd kasacyjny nie musi zawierać w wydanym wyroku rozstrzygnięcia o uchyleniu orzeczenia o karze łącznej (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 11 grudnia 2019 r., sygn. akt V KK 617/19; zob. także postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 11 maja 2017 r., sygn. akt II KK 127/17; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 23 lutego 2011 r., sygn. akt III KO 78/11).

To samo dotyczy łącznego środka karnego zakazu prowadzenia pojazdów (art. 90 § 2 k.k.).Ponownie przeprowadzając postępowanie Sąd Rejonowy będzie miał na względzie, że postępowanie karne za jeden z czynów objętych ciągiem przestępstw opisanym w punkcie 4 zaskarżonego wyroku zostało już umorzone przez Sąd Najwyższy, natomiast zakres przekazania sprawy do ponownego rozpoznania jest wąski, obejmuje bowiem jedynie wymierzenie nowej kary za ciąg przestępstw zakwalifikowanych z art. 244 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. Mając na uwadze powyższe, należało orzec jak w sentencji wyroku. [J.J.][r.g.] Małgorzata Wąsek-Wiaderek Michał Laskowski Włodzimierz Wróbel