I KK 399/24 · Sąd Najwyższy

I KK 399/24 POSTANOWIENIE Dnia 20 lutego 2025 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Anna Dziergawka w sprawie M. P., Ł. C., K. N., K. M. i A. H. po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 20 lutego 2025 r., na posiedzeniu bez udziału stron, wniosków obrońców skazanych o wstrzymanie wykonania wyroku Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z dnia 16 października 2023 r., sygn. akt II AKa 69/19, zmieniającego wyrok Sądu Okręgowego w Koninie z dnia 28 czerwca 2018 r., sygn. akt II K 12/09, na podstawie art. 532 § 1 k.p.k. a contrario postanowił nie uwzględnić wniosków.

UZASADNIENIE

Obrońcy skazanych M. P., Ł. C., K. N., K. M. i A. H. w złożonych kasacjach wnieśli o wstrzymanie wykonania wyroku Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z dnia 16 października 2023 r., sygn. akt II AKa 69/19, zmieniającego wyrok Sądu Okręgowego w Koninie z dnia 28 czerwca 2018 r., sygn. akt II K 12/09.W uzasadnieniu wniosku obrońca skazanego M. P. odwołał się do treści samych zarzutów kasacyjnych jak również do faktu, że skazany w swoim życiu nie wszedł w konflikt z prawem, a w społeczeństwie funkcjonuje w sposób zgodny z ukształtowanymi normami zachowania.W uzasadnieniu wniosku obrońca skazanego Ł.

C. podniósł, iż przeprowadzona przez sąd odwoławczy kontrola była pozorna, nadto wskazał, że skazany w Danii prowadzi ustabilizowany tryb życia, pracuje, ma utrzymaniu rodzinę, zaś wykonanie kary dla jego zdrowia przyniosłoby nieodwracalne skutki.W uzasadnieniu wniosku obrońca skazanego K. N. odwołał się do treści zarzutów kasacyjnych, a nadto podniósł, że w aktualnej sytuacji rodzinnej skazanego wykonanie kary spowoduje nieodwracalne skutki dla niego i jego rodziny.W uzasadnieniu wniosku obrońca skazanego K. M. odwołał się do rangi postawionych w kasacji zarzutów oraz wskazał, że wykonanie kary pociągnęłoby dla skazanego nieodwracalne skutki.W uzasadnieniu wniosku obrońca skazanego A.

H. odwołał się do jego sytuacji rodzinnej, wskazując, że skazany opiekuje się niepełnosprawną matką, w najbliższym otoczeniu nie ma nikogo kto mógłby tę opiekę przejąć.Prokurator w odpowiedzi na wniesione kasacje wniósł o ich oddalenie jako oczywiście bezzasadnych.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Wnioski obrońców skazanych nie są zasadne i nie zasługują na uwzględnienie.W pierwszej kolejności należy odwołać się do treści art. 532 § 1 k.p.k., który wskazuje, że w razie wniesienia kasacji Sąd Najwyższy może wstrzymać wykonanie zaskarżonego orzeczenia, jak i innego orzeczenia, którego wykonanie zależy od rozstrzygnięcia kasacji.

Treść tego przepisuje wprawdzie nie określa przesłanek wstrzymania wykonania orzeczenia, jednakże możliwość jego wstrzymania, jak wynika z utrwalonego w tym zakresie orzecznictwa, ma charakter wyjątkowy i stanowi odstępstwo od zasady określonej w art. 9 § 2 k.k.w. Przepis ten jednoznacznie wskazuje, że orzeczenie staje się wykonalne z chwilą jego uprawomocnienia. Zatem wstrzymanie wykonania orzeczenia, jako instytucja o charakterze wyjątkowym, może nastąpić przy jednoczesnym spełnieniu dwóch warunków, to jest wystąpienia sytuacji oczywistej zasadności zarzutów kasacyjnych oraz wykazania przez wnioskodawcę, że dalsze wykonywanie orzeczenia mogłoby wywołać wyjątkowo dolegliwe i nieodwracalne dla skazanego skutki (zob. postanowienie SN z dnia 8 lutego 2022 r., II KO 111/21; postanowienie SN z dnia 19 października 2021 r., V KK 415/21).

Zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania orzeczenia winno być zatem uzasadnione szczególnymi i jednoznacznymi w swej wymowie okolicznościami prowadzącymi do wniosku, że wykonywanie lub wykonanie orzeczenia, przed rozpoznaniem skargi kasacyjnej spowodowałoby dla osoby skazanej wyjątkowo dolegliwe skutki. Do owych szczególnych okoliczności należy zaliczyć rangę i charakter postawionych zarzutów kasacyjnych i ich widoczną już prima facie zasadność oraz w związku z tym wysokie prawdopodobieństwo uwzględnienia wniesionej skargi, gdyż w takiej sytuacji wykonanie orzeczenia przed rozpoznaniem kasacji, zwłaszcza w zakresie kary, spowodowałoby dla skazanego poważne i nieodwracalne następstwa (zob. postanowienie SN z dnia 30 września 1997 r., II KKN 329/97; postanowienie SN z dnia 6 czerwca 2000 r., II KKN 74/99; postanowienie SN z dnia 22 lutego 2007 r.; postanowienie SN z dnia 15 stycznia 2018 r., II KK 23/18; postanowienie SN z dnia 22 stycznia 2020 r., III KK 5/20).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt przedmiotowej sprawy, nie przesądzając wprawdzie ostatecznego wyniku postępowania kasacyjnego w stosunku do wszystkich skazanych, wskazać należy, że żadna z powyższych przesłanek nie zachodzi. Obrońcy skazanych wnosząc o wstrzymanie wykonania orzeczenia nie podnieśli takich argumentów, które wskazywałyby na zasadność zastosowania szczególnej instytucji jaką jest wstrzymanie wykonania orzeczenia. Nie sposób także uznać, w oparciu o treść sformułowanych zarzutów, że uwzględnienie przedmiotowych kasacji jawi się jako realne, a wydany przez sąd odwoławczy wyrok jest oczywiście wadliwy.

W orzecznictwie od dawna utrwalone jest stanowisko, że to sam skarżący powinien odrębnie, w powiązaniu z formułowanymi w kasacji zarzutami przedstawić dodatkową argumentację i wykazać właśnie szczególnymi okolicznościami, wysokie prawdopodobieństwo uwzględnienia tych zarzutów, a tym samym i nieodwracalnych skutków wykonania już obecnie prawomocnie orzeczonej kary. Podkreślić jednocześnie należy, że subiektywne przekonanie o trafności stawianych zarzutów nie przesądza o konieczności wstrzymania wykonania wyroku, a następnie uchylenia wyroku sądu odwoławczego.Za uwzględnieniem wniosków obrońców o wstrzymanie wykonania orzeczenia nie przemawiają również zawarte w ich uzasadnieniach argumenty odwołujące się do okoliczności rodzinnych.

Należy bowiem wskazać, jak wynika z utrwalonego w tym zakresie orzecznictwa Sądu Najwyższego, że tego rodzaju okoliczności są związane z postępowaniem wykonawczym i mogą stanowić podstawę ewentualnych wniosków o odroczenie wykonania kary lub przerwę, nie mogą jednak być wystarczającą przesłanką do zastosowania instytucji uregulowanej w art. 532 § 1 k.p.k.Podkreślić również należy, że w odpowiedzi na wszystkie te kasacje prokurator wniósł o ich oddalenie jako oczywiście bezzasadnych.Uwzględniając powyższe Sąd Najwyższy stwierdził zatem, że w stosunku do skazanych M.

P., Ł. C., K. N., K. M. i A. H. nie zachodzą wystarczające podstawy do zastosowania nadzwyczajnej instytucji przewidzianej w art. 532 § 1 k.p.k., skutkującej wstrzymaniem wykonania wyroku Apelacyjnego w Poznaniu z dnia 16 października 2023 r., sygn. akt II AKa 69/19, zmieniającego wyrok Sądu Okręgowego w Koninie z dnia 28 czerwca 2018 r., sygn. akt II K 12/09.W tej sytuacji, Sąd Najwyższy orzekł jak na wstępie. [J.J.]r.g. ‎