I KK 326/25 · Sąd Najwyższy

I KK 326/25 POSTANOWIENIE Dnia 30 września 2025 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Barbara Skoczkowska po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 30 września 2025 r., sprawy K.Ł., w przedmiocie wydania wyroku łącznego, z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego, od wyroku Sądu Okręgowego w Koninie, z dnia 11 kwietnia 2025 r., sygn. akt II Ka 323/24, zmieniającego wyrok łączny Sądu Rejonowego w Słupcy z dnia 17 września 2024 r., sygn. akt II K 22/24 postanowił:

1. na podstawie art. 518 k.p.k. w zw. z art. 432 k.p.k. pozostawić kasację obrońcy K.Ł. bez rozpoznania wobec jej cofnięcia przez skazanego i stwierdzenia, że nie zachodzą przesłanki wymienione w art. 439 § 1 k.p.k.;

2. na podstawie art. 637 § 1 k.p.k., art. 637a k.p.k. w zw. z art. 624 § 1 k.p.k. zwolnić skazanego od ponoszenia kosztów postępowania kasacyjnego;

3. nie uwzględnić wniosku adw. P.K. o zasądzenie od Skarbu Państwa na jego rzecz kosztów obrony udzielonej oskarżonemu.

UZASADNIENIE

W dniu 2 września 2025 r. do Sądu Najwyższego wpłynęła kasacja adw. P.K. od wyroku Sądu Okręgowego w Koninie z dnia 11 kwietnia 2025 r., sygn. II Ka 323/24, zmieniającego wyrok łączny Sądu Rejonowego w Słupcy z dnia 17 września 2024 r., sygn. akt II K 22/24. W dniu 29 września 2025 r. wpłynęło do Sądu Najwyższego pismo skazanego K.Ł. cofające kasację wniesioną na jego rzecz przez adw. P.K. W piśmie tym skazany podkreślił, że kasacja została wniesiona przez adwokata bez konsultacji z nim i nigdy nie wyraził zgody na składanie w jego imieniu żadnych takich wniosków, a wydany wobec niego wyrok uważa za sprawiedliwy.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Mając powyższe na uwadze, należało pozostawić kasację wniesioną przez adw. P.K. bez rozpoznania wobec jej skutecznego cofnięcia przez skazanego i stwierdzenia, że nie zachodzą przesłanki wymienione w art. 439 § 1 k.p.k. Odnosząc się natomiast do wniosku adw. P.K. o zasądzenie od Skarbu Państwa na jego rzecz kosztów obrony udzielonej oskarżonemu, to należy stwierdzić, że nie jest on zasadny. Z akt sprawy wynika, że w związku ze złożonym przez obrońcę z urzędu skazanego K.Ł. - adw.

A.W. wnioskiem w trybie art. 84 § 2 k.p.k., w dniu 30 lipca 2024 r. obrońcą z urzędu do sprawy o sygn. II K 22/24, dot. wydania wyroku łącznego został wyznaczony adw. P.K. Obrońca ten brał udział w postępowaniu sądowym przed Sądem Rejonowym, złożył apelację oraz uczestniczył w rozprawie odwoławczej, za które to czynności zostało mu zasądzone wynagrodzenie. W dniu 18 kwietnia 2025 r. adw. P.K. złożył wniosek o sporządzenie uzasadnienia wyroku Sądu odwoławczego z dnia 11 kwietnia 2025 r., do czego był uprawniony. Z akty sprawy nie wynika jednak, aby wolą skazanego K.Ł. było wyznaczenie mu obrońcy z urzędu celem sporządzenia i wniesienia kasacji, jak również brak jest w aktach jakiejkolwiek decyzji o wyznaczeniu tego adwokata obrońcą z urzędu skazanego.

W takiej sytuacji oraz mając na uwadze treść pisma skazanego, brak jest podstaw prawnych do zasądzenia na rzecz adw. P.K. wynagrodzenia. Wniesienie kasacji było decyzją adwokata, a nie czynnością zleconą mu przez Sąd, co uzasadniałoby przyznanie kosztów obrony z urzędu.Mając to na uwadze, Sąd Najwyższy orzekł jak wyżej.[WB][a.ł] ‎