I KK 2/25 · Sąd Najwyższy

I KK 2/25 POSTANOWIENIE Dnia 11 kwietnia 2025 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Stanisław Stankiewicz w sprawie M. K. skazanego z art. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii i in. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 11 kwietnia 2025 r., wniosku obrońców skazanego o wstrzymanie wykonania zaskarżonego kasacją wyroku Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z dnia 13 sierpnia 2024 r., sygn. akt II AKa 88/24, zmieniającego wyrok Sądu Okręgowego w Koninie z dnia 18 grudnia 2023 r., sygn. akt II K 30/23, na podstawie art. 532 § 1 i 3 k.p.k. postanowił: nie uwzględnić wniosku.

UZASADNIENIE

W złożonej przez obrońców skazanego M. K. (adw. D. F., adw. A. G.) kasacji, podnoszącej zarzut „rażącej obrazy przepisu prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu”, jak również zarzut „rażącej obrazy przepisów prawa procesowego, mającej istotny wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia”, zawarto również wniosek o wstrzymanie wykonania wyroku. Nadto kasację, na rzecz skazanego, złożył adw. M. W., podnosząc zarzut „rażącego naruszenia prawa materialnego, tj. art. 299 § 1 k.k.”. Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Wniosek obrońców nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie wskazać należy, iż zgodnie z art. 532 § 1 k.p.k., w razie wniesienia kasacji Sąd Najwyższy może wstrzymać wykonanie zaskarżonego orzeczenia, jak i innego orzeczenia, którego wykonanie zależy od rozstrzygnięcia kasacji. Wstrzymanie wykonania orzeczenia ma niewątpliwie charakter wyjątkowy, wprowadza bowiem odstępstwo od zasady niezwłocznej wykonalności prawomocnych orzeczeń (vide art. 9 k.k.w.), a wobec tego nie podlega wykładni rozszerzającej, zaś sam fakt wniesienia kasacji nie stanowi dostatecznej podstawy do zastosowania tej szczególnej instytucji.

Łączy się to bowiem z faktem, że kasacja przysługuje od prawomocnego wyroku, a więc orzeczenia objętego prawnym domniemaniem prawidłowości zawartych w nim rozstrzygnięć. Wprawdzie przepis art. 532 § 1 k.p.k. nie formułuje przesłanek przemawiających za podjęciem takiej decyzji, jednakże od dawna utrwalone jest stanowisko, że zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania orzeczenia, winno być uzasadnione szczególnymi i jednoznacznymi w swej wymowie okolicznościami prowadzącymi do wniosku, że wykonanie orzeczenia, przed rozpoznaniem skargi kasacyjnej spowodowałoby dla skazanego wyjątkowo dolegliwe i w zasadzie nieodwracalne skutki.

Do owych szczególnych okoliczności należy zaliczyć rangę i charakter postawionych zarzutów kasacyjnych i ich widoczną już prima facie zasadność, a w związku z tym wysokie prawdopodobieństwo uwzględnienia wniesionej skargi, gdyż w takiej sytuacji wykonanie orzeczenia przed rozpoznaniem kasacji, zwłaszcza w zakresie kary, spowodowałoby dla skazanego zbyt poważne i nieodwracalne następstwa. Tego rodzaju skutki mogą zaistnieć wówczas, gdy już pobieżna analiza wniesionej kasacji świadczy o jej zasadności, a tym samym o konieczności uchylenia zaskarżonego nią wyroku.W świetle powyższych uwarunkowań, dokonując wstępnej kontroli kasacji obrońców skazanego M.

K. i nie przesądzając oczywiście ostatecznego rozstrzygnięcia sprawy, które nastąpi po merytorycznym rozpoznaniu wniesionych skarg, Sąd Najwyższy nie znalazł podstaw do uznania, że w sprawie zaistniały przesłanki do zastosowania instytucji z art. 532 § 1 k.p.k. Zresztą to sam skarżący powinien odrębnie, w powiązaniu z formułowanymi w kasacji zarzutami przedstawić dodatkową argumentację i wykazać właśnie szczególnymi oraz jednoznacznymi w swej wymowie okolicznościami, wysokie prawdopodobieństwo uwzględnienia podniesionych zarzutów, a tym samym i nieodwracalnych skutków wykonania już obecnie prawomocnie orzeczonej kary.

W przedmiotowej sprawie wskazanym wymogom jednak nie sprostano, skoro złożony wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia (na podstawie art. 532 § 1 k.p.k.) nie został w sposób należyty merytorycznie umotywowany. Obrońcy ograniczyli się jedynie do wskazania, że wstrzymanie zaskarżonego wyroku jest zasadne „z uwagi na powody, które legły u podstaw skierowania niniejszego nadzwyczajnego środka odwoławczego”. Same zaś zarzuty kasacji, akcentujące „rażącą obrazę przepisu prawa materialnego” oraz „rażącą obrazę przepisów prawa procesowego” (tj. art. 7 k.p.k. w zw. z art. 433 § 2 k.p.k. i art. 457 § 3 k.p.k.), które zdaniem obrońców miały istotny wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia - muszą zostać szczegółowo przeanalizowane przez Sąd Najwyższy na rozprawie kasacyjnej.

Rzecz jasna takiej gruntownej oceny nie można dokonywać na przedpolu merytorycznego rozpoznania kasacji, w sytuacji, gdy omawiane skargi nie podnoszą tego rodzaju uchybień oraz argumentów, które w sposób oczywisty, a więc bez potrzeby głębszego wnikania w całokształt materiałów sprawy, wskazywałyby na niebudzącą wątpliwości, ewidentną ich zasadność.Na marginesie zauważyć także należy, że w pisemnej odpowiedzi na te kasacje obrońców, prokurator wniósł o uznanie kasacji za oczywiście bezzasadne i ich oddalenie. Odnosząc się zaś do złożonego wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego wyroku, prokurator podkreślił, iż jego zdaniem „wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia nie jest uzasadnione”.W tym stanie rzeczy, Sąd Najwyższy doszedł do przekonania, że nie zachodzą wystarczające podstawy do zastosowania wyjątkowej instytucji z art. 532 § 1 k.p.k.

Przedmiotowe, incydentalne postąpienie w żadnej mierze nie przesądza o trafności podniesionych w kasacjach zarzutów i kierunku ostatecznego rozstrzygnięcia sprawy.Z tych wszystkich powodów, orzeczono jak na wstępie. SSN Stanisław Stankiewicz [SOP][r.g.] ‎