I KK 19/24 · Sąd Najwyższy

I KK 19/24 POSTANOWIENIE Dnia 12 marca 2024 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jarosław Matras po rozpoznaniu w sprawie A. Ż. skazanego z art. 56 § 2 k.k.s. na posiedzeniu w dniu 12 marca 2024 r. kasacji obrońcy skazanego‎od wyroku Sądu Okręgowego w Zielonej Górze z dnia 13 października 2022 r., sygn. akt VII Ka 120/22, utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Krośnie Odrzańskim Zamiejscowy IV Wydział Karny w Gubinie z dnia 6 grudnia 2021 r., sygn. akt IV K 277/21, na podstawie art. 531 § 1 k.p.k. w zw. z art. 530 § 2 k.p.k. i art. 429 § 1 k.p.k. p o s t a n o w i ł:

1. kasację obrońcy skazanego pozostawić bez rozpoznania;

2. zwolnić skazanego od ponoszenia kosztów sądowych postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIEWyrokiem Sądu Rejonowego w Krośnie Odrzańskim Zamiejscowy IV Wydział Karny w Gubinie z dnia 6 grudnia 2021 r., sygn. akt IV K 277/21, A. Ż. został uznany za winnego popełnienia występku z art. 56 § 2 k.k.s., za którego popełnienie sąd wymierzył mu karę 10 stawek dziennych grzywny określając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 150 zł. Powyższe rozstrzygnięcie zostało zaskarżone przez obrońcę oskarżonego w całości na jego korzyść.

Wyrokiem z dnia 13 października 2022 r., sygn. akt VII Ka 120/22, Sąd Okręgowy w Zielonej Górze zaskarżony wyrok utrzymał w mocy. Kasację na korzyść skazanego wywiódł jego obrońca podnosząc szereg zarzutów (od 1 do 9), przy czym żaden z nich nie stanowił uchybienia opisanego w art. 439 § 1 k.p.k., ani też do istnienia takiego uchybienia nie nawiązywał. W konkluzji obrońca skazanego wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez jego uchylenie i uniewinnienie oskarżonego A. Ż., bowiem nie dopuścił się przestępstwa z art. 56 § 2 k.k.s., ewentualnie uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi I instancji, właściwemu miejscowo w sprawie.

W odpowiedzi na kasację obrońcy skazanego, Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w Zielonej Górze wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Kasację obrońcy skazanego jako niedopuszczalną z mocy ustawy należało pozostawić bez rozpoznania. Zgodnie z treścią art. 523 § 2 k.p.k. kasację na korzyść można wnieść jedynie w razie skazania oskarżonego za przestępstwo na karę pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania, a w sytuacji skazania na inną karę, dla dopuszczalności kasacji wniesionej przez strony konieczne jest podniesienie zarzutu opartego na jednej z okoliczności wymienionych w art. 439 § 1 k.p.k. (art. 523 § 4 pkt 1 k.p.k.).

W tym postępowaniu wobec A. Ż. co prawda zapadł wyrok skazujący, jednak wyłącznie na karę grzywny. Respektując więc wskazane powyżej ograniczenia obrońca mógł wnieść kasację tylko w sytuacji dostrzeżenia zaistnienia uchybienia z art. 439 § 1 k.p.k. Takiego charakteru nie ma jednak żaden z zarzutów podniesionych w kasacji. Skoro charakter zarzutów podniesionych w kasacji, tak w warstwie formalnej jak i merytorycznej, nie wskazywał na zaistnienie któregokolwiek z uchybień wymienionych w art. 439 § 1 k.p.k., to należało odmówić jej przyjęcia.

Skoro jednak, jak w tej sprawie, wadliwie nadano bieg tak sformułowanej kasacji, to obecnie, należało orzec o pozostawieniu jej bez rozpoznania wobec jej niedopuszczalności. Sąd Najwyższy zwolnił skazanego od kosztów postępowania kasacyjnego, skoro przyczyną ich powstania była błędna decyzja upoważnionego sędziego sądu odwoławczego o przyjęciu kasacji i nadaniu jej dalszego biegu. Z powyższych względów orzeczono jak w sentencji.[J.J.]ał ‎