I DO 31/19 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I DO 31/19 UCHWAŁA Dnia 23 lipca 2019 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Małgorzata Bednarek (przewodniczący, sprawozdawca)‎SSN Jacek Wygoda‎Magdalena Maria Wiszniewska (ławnik Sądu Najwyższego)Protokolant Anna Tarasiuk w sprawie B. P.sędziego Sądu Rejonowego w P. po rozpoznaniu na posiedzeniu w dniu 23 lipca 2019 r. zażalenia wniesionego przez pełnomocnika wnioskodawcy - Ł. R.na uchwałę Sądu Dyscyplinarnego przy Sądzie Apelacyjnym w (...) z dnia 6 grudnia 2018 r., sygn. akt ASDo (...) w przedmiocie zezwolenia na pociągnięcie do odpowiedzialności karnej uchwalił:

1. utrzymuje w mocy zaskarżoną uchwałę;2. kosztami postępowania obciąża Skarb Państwa.

UZASADNIENIE

Uchwalą z dnia 6 grudnia 2018 r. Sąd Dyscyplinarny - Sąd Apelacyjny ‎w (...) w sprawie z wniosku pełnomocnika R. M. z dnia 25 maja 2018 r. w przedmiocie zezwolenia na pociągnięcie do odpowiedzialności karnej sędziego Sądu Rejonowego w P. B. P., sygn. akt ASDo (...) odmówił zezwolenia na pociągnięcie do odpowiedzialności karnej ww. sędziego, zasądził od Skarbu Państwa – Sądu Apelacyjnego w (...) na rzecz adwokata Ł. R. kwotę 516, 60 zł w tym 23 % VAT tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz kosztami postępowania obciążył Skarb Państwa.Powyższą uchwalę zaskarżył pełnomocnik wnioskodawcy R. M. adwokat Ł. R., zarzucając uchwale:- obrazę przepisów prawa procesowego, które miało istotny wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia, a w szczególności art. 7 k.p.k. w zw. z art. 92 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. w zw. z art. 80 § 1 i § 2c ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. Prawo ‎o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. Z 2018 r., poz.

23) poprzez naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów, dowolną, sprzeczną z zasadami prawidłowego rozumowania i nie opartą na wiedzy oraz doświadczeniu życiowym ocenę zabranego w sprawie materiału dowodowego z pominięciem materiału dowodowego w postaci dowodów z dokumentów wnioskowanych w sprawie ‎w aktach Prokuratury Rejonowej w K. sygn. akt PR 1 Ds. (…) w postaci subsydiarnego akt oskarżenia wraz z dowodami tam wskazanymi i wnioskami dowodowymi, na okoliczność potwierdzenia zasadności wniosku.Skarżący wniósł o uchylenie uchwały Sądu I instancji w zaskarżonym zakresie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie od Skarbu Państwa na rzecz ustanowionego pełnomocnika z urzędu kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu.Ewentualnie o zmianę uchwały Sądu I instancji poprzez wydanie uchwały zezwalającej na pociągniecie do odpowiedzialności karnej sędziego Sądu Rejonowego w P. B.

P.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Zażalenie jest niezasadne i nie zasługuje na uwzględnienie. Analiza zaskarżonej uchwały przez pryzmat wywodów zawartych w zażaleniu, #x200ew odniesieniu do zebranego materiałudowodowego, nie daje podstaw do podzielenia podniesionych przez skarżącego zarzutów i zakwestionowania ustalenia Sądu Dyscyplinarnego przy Sądzie Apelacyjnym w (...), że nie zachodzi dostatecznie uzasadnione podejrzenie popełnienia przez sędziego Sądu Rejonowego w P. B. P., które w świetle bowiązujących przepisów ustawy z dnia 27 lipca 2001 r.

– Prawo o ustroju sądów powszechnych (tj. DZ. U. z 2018 r. poz. 23 ze zm.) stanowi jedyną przesłankę zezwolenia na pociągnięcie sędziego do odpowiedzialności karnej.Wskazać należy, że postępowanie o zezwolenie na pociągnięcie sędziego jest wyłącznie postępowaniem incydentalnym w ramach toczącego się postępowania przygotowawczego. Jego celem nie może być zatem dublowanie postępowania karnego także w warstwie procesowej i nie sposób przyjąć, aby na Sądzie Dyscyplinarnym ciążyły tożsame obowiązki procesowe, co na Sądzie rozpoznającym sprawę i wyrokującym po wniesieniu przez oskarżyciela publicznego aktu oskarżenia.Z tych tez przyczyn niezasadny jest zarzut obrazy art 410 k.p.k.

Przepis tego artykułu odnosi się do etapu wyrokowania. Takie stanowisko przyjęte jest zarówno w linii orzeczniczej sądów apelacyjnych jak i Sądu Najwyższego (tak: Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 13 stycznia 2017 V KK 25/16, LEX nr 2224616). Ww. artykuł nie ma zastosowania do treści uzasadnienia uchwał zezwalających na pociągnięcie do odpowiedzialności karnej, w związku z czym jego naruszenie w przedmiotowym postępowaniu nie ma w ogóle zastosowania.Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 7 k.p.k. i 92 k.p,k., wskazać należy, że zgodnie z art. 128 ww. ustawy w sprawach nieuregulowanych w postępowaniu dyscyplinarnym stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania karnego, granice dokonywanej w postępowaniu dyscyplinarnym oceny zakreślają przepisy prawa procesowego, które określają że dowody winny być oceniane swobodnie ‎z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy ‎i doświadczenia życiowego.

Zgodnie z art. 92 k.p.k orzeczenia winny opierać się na całokształcie ujawnionych w toku postępowania okoliczności, jeżeli mają one znaczenie dla rozstrzygnięcia.Mając na uwadze powyższe rozważania, gromadzenie dowodów ‎i prowadzenie czynności w postępowaniu dyscyplinarnym winne być dokonywane przez pryzmat ustalenia zaistnienia uzasadnionego podejrzenia popełnienia przestępstwa, w sposób zgodny ze wskazaniami przedstawionymi powyżej.Wbrew twierdzeniom zażalenia, Sąd I instancji zastosował się do wymogów z art. 7 k.p.k.

Zajęcie stanowiska odmiennego od forsowanego przez strony nie oznacza zatem ich złamania. Przede wszystkim wskazać należy, że wbrew twierdzeniom skarżącego Sąd I instancji wydając zaskarżone rozstrzygnięcie dysponował wskazanymi przez skarżącego dowodami, ujawnionymi na posiedzeniu w dniu 6 grudnia 2018 r. Sąd Najwyższy podziela stanowisko Sądu ‎I instancji w zakresie tego, że złożony w przedmiotowej sprawie wniosek ‎o zezwolenie na pociągniecie sędziego do odpowiedzialności karnej nie spełnia stawianych mu wymagań, brak jest bowiem dowodów na to, że zachodzi dostatecznie uzasadnione podejrzenie popełnienia przez sędziego Sądu Rejonowego w P. B.

P. przestępstwa. W ocenie Sądu Najwyższego, Sąd I instancji dokonał oceny dowodów z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania i wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, z uwzględnieniem dyrektywy wynikającej z art. 92 k.p.k.Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy, nie znajdując podstaw do uwzględnienia zażalenia, podjął uchwałę jak na wstępie.