I DO 13/19 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I DO 13/19 POSTANOWIENIE Dnia 8 stycznia 2020 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jacek Wygoda po zapoznaniu się z aktami sprawy i postanowieniem Sądu Najwyższego z dnia ‎25 listopada 2019 r., o sygn. I DO 13/19 dotyczącym przyznania wynagrodzenia ‎z tytułu udzielonej pomocy prawnej z urzędu przez pełnomocnika wnioskodawcy, ‎w sprawie dotyczącej wyrażenia zgody na pociągnięcie do odpowiedzialności karnej ‎prokuratora Prokuratury Rejonowej w K. , na podstawie art. 105 § 1-3 k.p.k. i art. 77 § 2 ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r.

‎o Sądzie Najwyższym (Dz.U.2019.825 t.j.), postanowił sprostować sentencję postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 25 listopada 2019 r., o sygn. I DO 13/19, poprzez uzupełnienie jej o sformułowanie: „powiększoną o kwotę podatku od towarów i usług wyliczoną według stawki podatku obowiązującej dla tego rodzaju czynności na podstawie przepisów o podatku od towarów i usług”. UZASADNIENIEPostanowieniem z dnia 25 listopada 2019 r. sygn.. I DO 13/19 Sąd Najwyższy ‎na wniosek pełnomocnika z urzędu przyznał adwokatowi A.K.

‎wynagrodzenie w kwocie 360,00 zł. Sąd jednak w przedmiotowym postanowieniu ‎nie wskazał, iż kwota ta nie zawiera podatku od towarów i usług. Zgodnie z §4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia ‎3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U.2019.18 t.j.), ustaloną opłatę za udzieloną pomoc prawną powiększyć należy o kwotę podatku od towarów i usług wyliczoną według stawki podatku obowiązującej dla tego rodzaju czynności na podstawie przepisów o podatku od towarów i usług.

W realiach niniejszej sprawy oznacza to zasądzenie na rzecz adwokata A. K. wynagrodzenia w kwocie 442,80 zł brutto.Powyższe stanowi oczywistą omyłkę rachunkową, wobec czego należało ‎postanowić jak w sentencji. Na podstawie a contrario art. 105 § 4 k.p.k. powyższe postanowienie jest ‎ostateczne i nie podlega zaskarżeniu.