I DI 18/21 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I DI 18/21 POSTANOWIENIE Dnia 14 kwietnia 2021 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Adam Roch po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Dyscyplinarnej w dniu 14 kwietnia 2021 roku sprawy w przedmiocie wniosku obrońcy sędziego Sądu Okręgowego w W. I.T. o pozostawienie wniosku prokuratora ‎z Prokuratury Krajowej sygn. akt PK XIV Ds […] bez rozpoznania działając na podst. art. 80 § 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 roku Prawo o ustroju sądów powszechnych oraz art. 92 k.p.k. i art. 93 § 1 k.p.k. postanowił: nie uwzględnić wniosku obrońcy o pozostawienie wniosku prokuratora z Prokuratury Krajowej, sygn. akt PK XIV […] bez rozpoznania.

UZASADNIENIEWnioskiem z dnia 15 marca 2021 roku, sygn. akt PK XIV Ds […], prokurator z Prokuratury Krajowej wniósł o podjęcie uchwały w przedmiocie zezwolenia na zatrzymanie i przymusowe doprowadzenie sędziego Sądu Okręgowego w W. I.T. celem ogłoszenia mu postanowienia ‎o przedstawieniu zarzutów o przestępstwo z art. 241 § 1 k.k. i przesłuchania ‎w charakterze podejrzanego. Pismem datowanym na 16 marca 2021 roku, obrońca sędziego I.T. wniósł o pozostawienie wniosku prokuratora bez rozpoznania. W piśmie tym wskazano, że Sąd Najwyższy orzekający w Izbie Dyscyplinarnej nie jest sądem niezależnym i bezstronnym, w rozumieniu przepisów prawa Unii Europejskiej, ‎a przez to przepisów prawa polskiego, wskutek czego prawomocna uchwała, mocą której wyrażona została zgoda na pociągnięcie sędziego I.T. do odpowiedzialności karnej, jest nieskuteczna.

Dodatkowo wskazano, iż Sąd Apelacyjny w […]. postanowieniem z dnia 24 lutego 2021 roku, sygn. II AKz […] stwierdził, że I.T. jest nieprzerwanie sędzią sądu powszechnego Rzeczpospolitej Polskiej z przypisanym do tego urzędu immunitetem i prawem do orzekania, co ma powodować niemożność podjęcia jakichkolwiek czynności procesowych związanych z przedstawieniem mu zarzutu popełnienia przestępstwa. Sąd Najwyższy zważył co następuje. Wniosek obrońcy jest bezzasadny i to w stopniu oczywistym. Nie istnieje żaden przepis prawa krajowego lub międzynarodowego, ani też mające moc powszechnie obowiązującą orzeczenie sądu krajowego lub międzynarodowego, które stwierdzałoby, że Sąd Najwyższy orzekający w Izbie Dyscyplinarnej nie jest sądem niezależnym i bezstronnym.

Konstatacji tej zmienić nie może także fakt zastosowania w dniu 8 kwietnia 2020 roku przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE), w sprawie ‎o sygn. C-791/19 R, środków tymczasowych. Wywodzone przez obrońcę okoliczności nie wynikają także z żadnego innego orzeczenia TSUE, ‎w szczególności z wyroku z dnia 19 listopada 2019 roku (C-585/18, C-624/18 i C-325/18). Na marginesie dodać należy, iż moc obowiązującą wciąż zachowuje zasada prawna ustanowiona uchwałą składu izby Sądu Najwyższego z dnia ‎10 kwietnia 2019 roku (sygn.

II DSI 54/18, Lex 2671023), od której Sąd Najwyższy dotąd nie odstąpił w jedynym umożliwiającym to trybie – przewidzianym w art. 88 § 3 ustawy o Sądzie Najwyższym (o której to normie trafnie notabene wspomnieli obrońcy sędziego w swoim piśmie z dnia 19 stycznia 2021 roku, skierowanym do Prokuratury Krajowej – k. 746 akt prokuratora).Oceny powyższej nie może zmienić także postanowienie wydane w dniu 24 lutego 2021 roku przez Sąd Apelacyjny w […]. (sygn. II AKz […]), który nie orzekał wszak w sprawie immunitetowej sędziego I.T., a w procesie karnym, rozpoznając zażalenie na postanowienie Sądu Okręgowego w W. o zawieszeniu postępowania.

Dla kwestii skuteczności uchwały Sądu Najwyższego o wyrażeniu zgody na pociągnięcie sędziego do odpowiedzialności karnej czy też zawieszenia go w pełnieniu czynności służbowych, orzeczenie to, jak również poglądy i oceny przedstawione w jego uzasadnieniu, z prawnego punktu widzenia są całkowicie irrelewantne. Najistotniejsza w odniesieniu do wniosku obrońcy jest jednak okoliczność, iż żadne przepisy prawa polskiego ani międzynarodowego nie przewidują możliwości w istocie dowolnego uznawania przez zainteresowane strony postępowania karnego, że określone rozstrzygnięcie sądowe jest wobec nich niewykonalne czy też nieskuteczne.

Uprawnienia takiego nie mają także sądy orzekające w innych sprawach, w innym przedmiocie. Akceptacja tego rodzaju zachowań prowadziłoby do anarchii, na którą nie może sobie pozwolić żaden system prawny XXI wieku. Prawomocna uchwała Sądu Najwyższego z dnia 18 listopada 2020 roku, sygn. II DO 74/20 ma moc obowiązującą i jest wykonalna, co skutkuje koniecznością przyjęcia, że w objętym nią zakresie sędziego I.T. nie chroni immunitet formalny, a prokurator jest uprawniony do przedstawienia mu zarzutu popełnienia przestępstwa opisanego w ww. uchwale.

Mając powyższe na względzie, postanowiono jak w sentencji.