I CZ 98/05 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CZ 98/05

POSTANOWIENIE

Dnia 17 listopada 2005 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Marek Sychowicz (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Maria Grzelka

SSN Zbigniew Kwaśniewski

w sprawie z powództwa Z. S. i H. S.

przeciwko Skarbowi Państwa - Prezesowi Sądu Rejonowego w O., J. B. - Komornikowi

Rewiru V przy Sądzie Rejonowym w O., K. G. i P. G.

o zapłatę, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 17

listopada 2005 r., zażalenia powodów na postanowienie Sądu Apelacyjnego z dnia 13

kwietnia 2005 r., sygn. akt VI ACa (…),

odrzuca zażalenie powódki;

oddala zażalenie powoda.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 13 kwietnia 2005 r. Sąd Apelacyjny odrzucił apelację

powoda H. S. od wyroku Sądu Okręgowego w W. z dnia 30 października 2004 r. i

zasądził od tego powoda na rzecz pozwanych J. B., K. G. i P. G. kwoty po 500 zł tytułem

częściowego zwrotu kosztów procesu za II instancję. Sąd Apelacyjny stwierdził, że

pełnomocnictwo złożone przed Sądem I instancji udzielone zostało radcy prawnemu B.

M. tylko przez powódkę Z. S. i uznał, że brak apelacji sporządzonej przez tę radcę także

w imieniu powoda, polegający na niedołączeniu pełnomocnictwa udzielonego przez

powoda, nie został należycie uzupełniony, gdyż pełnomocnictwo złożone w wyniku

wezwania do uzupełnienia tego braku, opatrzone datą 9 lutego 2004 r. (późniejszą od

złożenia w imieniu powoda wniosku o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku

Sądu I instancji - 30 października 2003 r. i apelacji - 15 grudnia 2003 r.), nadaje radcy

prawnemu status pełnomocnika dopiero od tej daty, a czynności procesowe dokonane

wcześniej przez radcę prawnego w imieniu powoda nie zostały przez niego

potwierdzone.

W zażaleniu na wymienione postanowienie powodowie wnieśli o jego uchylenie i

„przekazanie sprawy na drogę apelacji”.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zaskarżone postanowienie nie jest postanowieniem sądu drugiej instancji

odrzucającym skargę kasacyjną lub skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego orzeczenia ani nie jest postanowieniem kończącym postępowanie w

sprawie w stosunku do powódki. Powódce nie przysługuje zatem zażalenie do Sądu

Najwyższego na to postanowienie (art. 3941 § 1 i 2 k.p.c.). Zażalenie powódki, na

podstawie art. 3941 § 3 w zw. z art. 39821 i art. 373 k.p.c., należało więc odrzucić.

Wbrew zarzutowi podniesionemu w zażaleniu powoda okoliczność, że Sąd

Apelacyjny postanowieniem z dnia 1 września 2004 r. uchylił postanowienie Sądu

I instancji o odrzuceniu apelacji, nie wyłączała badania przez Sąd Apelacyjny przed

przystąpieniem do rozpoznania apelacji, czy apelacja nie została wniesiona po upływie

przepisanego terminu, czy z innych przyczyn jest niedopuszczalna i czy jej braki strona

uzupełniła w wyznaczonym terminie i wobec uznania, że podlega ona odrzuceniu – jej

odrzucenia.

Jest oczywiste, że dokument pełnomocnictwa złożony przed Sądem I instancji nie

jest dowodem udzielenia przez powoda pełnomocnictwa procesowego radcy prawnemu

B. M., gdyż dokument ten nie został przez niego podpisany. Dowodem takim jest

natomiast dokument złożony w wykonaniu wezwania do uzupełnienia braku apelacji

powoda. Nie świadczy to jednakże o zasadności zażalenia powoda.

Wprawdzie udzielenie pełnomocnictwa (ważność której to umowy nie zależy od

dochowania formy pisemnej) mogło być dokonane wcześniej niż w dniu podpisania

przez mocodawcę dokumentu stwierdzającego udzielenie pełnomocnictwa i mogło

obejmować umocowanie do podejmowania czynności przed tym dniem, ale wskazanie

go w dokumencie stwierdzającym udzielenie pełnomocnictwa rodzi domniemanie, że to

właśnie w tym dniu doszło do udzielenia pełnomocnictwa, co oznacza umocowanie

pełnomocnika do podejmowania czynności procesowych dopiero od tego dnia (art. 92

k.p.c.). Z dokumentu

pełnomocnictwa

złożonego

w wykonaniu

wezwania

do

uzupełnienia braku apelacji powoda, jako opatrzonego datą 9 lutego 2004 r., wynika

właśnie domniemanie, że udzielenie przez powoda pełnomocnictwa radcy prawnemu

nastąpiło we wskazanym dniu, a zatem nie obejmuje czynności procesowych

dokonanych przez pełnomocnika w imieniu mocodawcy przed tym dniem, tj. złożenia

wniosku o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku Sądu I instancji i apelacji

od tego

wyroku.

Domniemanie

to

mogło

zostać

obalone

przez

wykazanie,

że pełnomocnictwo zostało udzielone wcześniej. Jednakże w wykonaniu zarządzenia

Przewodniczącego w Sądzie Apelacyjnym z dnia 3 marca 2005 r., które umożliwiało to,

radca prawny B. M. nie tylko że nie złożyła żadnego dowodu na okoliczność

wcześniejszego udzielenia jej pełnomocnictwa przez powoda, ale jej twierdzenia

zawarte w piśmie procesowym jak i przedstawione na rozprawie wskazują, że nie miało

to

miejsca.

O

prawidłowym

udzieleniu

pełnomocnictwa

(zawarciu

umowy

pełnomocnictwa) – jak trafnie uznał Sąd Apelacyjny – nie świadczy bowiem przekonanie

pełnomocnika powoda, że skoro w procesie interesy obojga pozwanych są wspólne, to

udzielenie pełnomocnictwa procesowego radcy prawnemu przez powódkę, która nie jest

pełnomocnikiem

procesowym

powoda,

oznacza

udzielenie

pełnomocnictwa

procesowego temu samemu radcy prawnemu przez powoda.

W sytuacji, gdy do udzielenia przez powoda pełnomocnictwa procesowego doszło

już po wniesieniu apelacji przez radcę prawnego, powód mógł potwierdzić czynności

procesowe podjęte przez tego radcę wcześniej (art. 103 § 1 k.c.), wobec czego

niezachodziłaby podstawa do odrzucenia apelacji, jako wniesionej przez osobę nie

będącą pełnomocnikiem skarżącego. Pomimo możliwości takiego potwierdzenia, którą

w szczególności stwarzało zarządzenie z dnia 3 marca 2005 r., powód nie złożył

oświadczenia o potwierdzeniu.

Z wymienionych przyczyn zażalenie kwestionujące prawidłowość odrzucenia

apelacji powoda jest niezasadne.

Na postanowienie sądu drugiej instancji o kosztach procesu zażalenie do Sądu

Najwyższego nie przysługuje (art. 3941 § 1 i 2 k.p.c.). W wyniku wniesionego zażalenia

zawarte w zaskarżonym postanowieniu rozstrzygnięcie o kosztach procesu podlegałoby

uchyleniu tylko w razie uchylenia postanowienia, które mogło być przedmiotem

zażalenia, tj. postanowienia o odrzuceniu apelacji.

Sąd Najwyższy na podstawie art. 3941 § 3 w zw. z art. 39814 k.p.c. oddalił przeto

zażalenie powoda.