I CZ 96/09 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CZ 96/09

POSTANOWIENIE

Dnia 16 grudnia 2009 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Jan Górowski (przewodniczący)

SSN Wojciech Jan Katner (sprawozdawca)

SSN Barbara Myszka

w sprawie z powództwa P. S.A.

przeciwko K. S.A.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 16 grudnia 2009 r.,

zażalenia strony pozwanej na postanowienie Sądu Apelacyjnego

z dnia 18 sierpnia 2009 r., sygn. akt [....],

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Sąd Apelacyjny, postanowieniem z dnia 18 sierpnia 2009 r. odrzucił apelację

pozwanej K. S.A. od wyroku Sądu Okręgowego w W. z dnia 31 października 2008

r. Przyczyną takiego stanowiska Sądu Apelacyjnego było nie usunięcie w terminie

braków apelacji, w odniesieniu do wykazania umocowania pełnomocnika do

reprezentowania skarżącej Spółki. Stwierdzony brak nie został usunięty mimo

wezwania pełnomocnika pozwanej pod rygorem odrzucenia apelacji.

W zażaleniu pozwana wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia

z zasądzeniem kosztów twierdząc, że dokonała wszelkich czynności, do których

została zobowiązana przez Sąd.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Z akt sprawy wynika, że pozwana Spółka wykonując wezwanie Sądu

Apelacyjnego przedłożyła w oryginale odpis z KRS oraz uwierzytelnioną przez

pełnomocnika substytucyjnego kopię oświadczenia obecnego Prezesa pozwanej

Spółki, potwierdzającego dokonane przez dotychczasowych pełnomocników

procesowych czynności i działania prawne oraz faktyczne przed Sądami obu

instancji. Ze względu na to, że powyższe oświadczenie dotyczyło także czynności

dokonanych w postępowaniu apelacyjnym, pełnomocnik substytucyjny pozwanej

Spółki uznał, że nie było przeszkód dla niego, jako wnoszącego apelację, do

uwierzytelnienia kopii powyższego oświadczenia. Uzasadnił to tym, że, jak

podniósł, nie można od dokumentu mającego za cel potwierdzenie prawidłowości

pełnomocnictwa

wymagać

spełnienia

wyższych

rygorów,

niż

samo

pełnomocnictwo; tak więc, zdaniem skarżącego odrzucenie apelacji stanowiło

przejaw zbytniego formalizmu Sądu Apelacyjnego.

Zarzuty podniesione w zażaleniu są nieuzasadnione. Kwestia nie leży

w formalizmie, mniejszym lub większym, tylko w niestarannym wykonaniu

wezwania Sądu II instancji, zawartego w wiążącym pozwaną Spółkę zarządzeniu

tego Sądu. Z zażalenia zresztą wynika, że wcale takiego zachowania się nie

zaprzecza.

Sąd Apelacyjny wezwał pozwaną i to ponownie do złożenia oryginału lub

notarialnie poświadczonego odpisu oświadczenia o potwierdzeniu czynności lub

wykazania

umocowania

prezesa

Zarządu

pozwanej

do

jednoosobowej

reprezentacji Spółki przez wykazanie daty powołania na stanowisko prezesa.

Pozwana miała więc szansę na poprawienie swego błędu. Jednak tego nie zrobiła,

potwierdzając przy tym, że nie kwestionuje powoływanego wyroku SN z dnia

30 stycznia 2008 r. III CSK 235/07 (publ.). Tymczasem cytowany wyrok trafnie

stwierdza, że radca prawny nie może uwierzytelniać wszelkich dokumentów,

których kopie (xero) przedstawia. Tak jak w oświadczeniu o potwierdzeniu przez

stronę dotychczasowych czynności pełnomocników, będąc pełnomocnikiem,

w dodatku z substytucji. Sąd Apelacyjny wyraźnie żądał i miał do tego uprawnienie,

oryginału, albo notarialnego poświadczenia odpisu tego oświadczenia, a nie xero

z nieczytelnym podpisem. Wezwanie Sądu nie zostało wykonane, a jego

stanowisko nie wynika ze zbytniego formalizmu, tylko uniknięcia zarzutu

nieważności postępowania z racji wadliwej reprezentacji. W okolicznościach sprawy

nie było to jasno dokumentowane, czego dowodzą przyczyny niniejszego

postępowania zażaleniowego.

Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy prawidłowość zastosowania

art. 370 k.p.c. przez Sąd Apelacyjny i na podstawie art. 398 14 w związku z art. 3941

§ 3 k.p.c. - zażalenie oddalić.